[os] Forever is not real.

Forever is not real.

Pairing : Taehyun x Seunghoon

Rate : G 

Note : listened APOLOGY of iKon :: https://youtu.be/blSCDrx0CDA

          หากย้อนเวลากลับไปได้.... ผมสาบานว่าจะไม่มีวันพูดมันออกไป

.

.

.

.

          ร่างโปร่งเปลือยเปล่านั่งมองทอดไปยังนอกกระจกใสบานใหญ่ที่กั้นระหว่างระเบียงกับห้องนอนกว้างออกจากกัน แสงไฟระยิบจากด้านนอกสาดส่องเข้ามาจนด้านในสว่างมากพอที่จะทำให้ห้องมืดๆนี่มองเห็นอะไรต่ออะไรได้อย่างชัดเจน

          แผ่นหลังบางเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อพราวจากกิจกรรมอันเร่าร้อนที่เพิ่งผ่านไป ใบหน้าขาวหันกลับมามองผมที่นอนทอดกายยาวอยู่บนเตียง

“นี่....”

“ว่าไงครับ”

          แก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อผมค่อยๆคลานเข้าไปใกล้แล้วใช้สองแขนของตัวเองดึงรั้งเอวคอดของอีกคนเข้ามาแนบชิด

“อยู่ด้วยกันตลอดไปนะ”

“ครับ อยู่ด้วยกันตลอดไป”

          สายตาทอดมองไปยังอีกฝั่งของถนนที่มีร่างของคนรักยืนอยู่

“ฮยอง ผมอยู่นี้”

          ผมตะโกนเรียกเขาและเราต่างก็ส่งยิ้มให้กัน ไม่นานก็มีรถหรูเคลื่อนเข้ามาจอดใกล้ๆกับจุดที่เขายืนอยู่ ชายสูงวัยใบหน้าคล้ายคลึงกับเขาเดินลงมาจากรถ ชายสูงวัยผู้มีศักดิ์เป็นพ่อของเขา

          คนรักของผมตั้งท่าจะวิ่งข้ามมาแต่ก็ถูกรั้งเอาไว้เสียก่อน

          ไม่นานทั้งคู่ก็เริ่มมีปากเสียงกัน ผมจึงเป็นฝ่ายที่ข้ามไปหาเขาแทน

          ทันทีที่ผมเดินไปได้ครึ่งทางเสียงทุ่มนั่นตวาดดังลั่น

“ถ้าแกไม่แต่งงานกับคนที่ฉันหาไว้ให้ แกก็อย่าหวังว่าจะได้เงินจากฉันซักแดงเดียว”

          คนรักของผมเงียบลงทันทีเมื่อจบประโยคนั้น หัวใจดวงน้อยๆกระตุกวูบกับสิ่งที่ได้ยิน สมองพร่าเบลอขาดการรับรู้ถึงสิ่งต่างๆรอบกายมือไม้ของผมสั่นไปหมดเหมือนคนทำอะไรไม่ถูก ผมยืนนิ่งค้างอยู่กลางทางม้าลายที่ไร้ผู้คนจนกระทั่งมีแรงมากมายมหาศาลมาฉุดรั้งให้ก้าวกลับไปยังทางที่จากมา

“แทฮยอน วิ่ง!!!”

          และนั่นทำให้ชีวิตเขาและผมเปลี่ยนไป

          ช่างถ่ายภาพมากประสบการณ์แบบผมถูกไล่ออกอีกทั้งชื่อของผมถูกสั่งห้ามรับเข้าทำงานพร้อมๆกับเขาถูกทางบ้านตัดขาดอย่างไร้เยื่อใย เงินทองที่เคยหามาได้ค่อยๆหมดลง.... ไม่นานคอนโดหรูที่ช่วยกันซื้อก็ถูกขายทิ้งเพื่อนำเงินมาประทังชีวิตไปวันๆ

          ผมยืนมองเขาที่นั่งอยู่หลังกะละมังล้างจาน มือเรียวยกขึ้นปาดเหงื่อที่ข้างขมับแล้วก้มลงไปทำงานตรงหน้าต่ออย่างแข็งขัน

          ความรู้สึกหลากหลายประดังประเดเข้ามาหาผม.... เป็นผมเองที่ทำให้เขาลำบาก

          หากวันนั้นผมไม่เข้าไปทำความรู้จักกับเขา เรื่องคงไม่ลงเอยแบบนี้

“ฮยอง.... ผมขอโทษ”

          อีกแล้ว…. ประโยคขอโทษซ้ำๆที่ผมพร่ำเอ่ยอยู่ทุกวันดังขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงสั่นเครือของผมทำให้เขาหันมา

          เขาส่ายหน้าแล้วส่งยิ้มกว้างมาให้ รอยยิ้มเดียวที่เป็นกำลังใจให้ผมเสมอมา

“ไม่เป็นไร.... เรามาสร้างครอบครัวด้วยกันนะ ขอแค่มีนายอยู่ข้างๆกันตลอดไปก็พอ”

          ร่างผอมผุดลุกขึ้นนั่งจากฟูกที่นอนแคบๆ เสียงไอค๊อกแค๊กดังมาจากคนข้างกาย ผมลุกขึ้นมาหยิบเอากระดาษทิชชูข้างกายส่งให้เขา

“นี่แทฮยอน.... ถ้า ถ้าวันนึงฮยองไม่อยู่.... นายต้องอยู่ให้ได้นะ”

          ดวงตาเรียวเล็กนั่นเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใสๆ เขากำลังร้องไห้

          ผมดึงเขาเข้ามากอดปลอบพร่ำเอ่ยบอกเขาว่า

“ไม่เป็นไร เราจะอยู่ด้วยกัน.... อยู่ด้วยกันตลอดไป”

“นายไม่เข้าใจ.... แทฮยอนอา ซักวันฮยองก็ต้องจากไป”

          เขาพูดน้ำเสียงกระท่อนกระแท่นก่อนที่จะตามมาด้วยเสียงไอดังอยู่ข้างๆหูของผม สายตาเหลือบไปเห็นสีแดงที่กระจายเป็นย่อมๆบนทิชชูในมือของเขา

          สมองของผมเกิดคำถามขึ้นว่าทำไม ทำไมทุกอย่างมันต้องเป็นแบบนี้

           เงินจำนวนน้อยนิดของเจ้าของร้านถูกส่งมาให้ผม

          เงินค่าแรงจากการล้างจานของเขา และการเป็นเด็กเสิร์ฟของผม....

“ฮยอง ไปหาหมอกันนะ”

          เขาพยักหน้าแล้วส่งยิ้มกว้างมาให้

          เหมือนคนบนฟ้าต้องการจะเล่นตลกกับผม อาการของคนข้างกายทรุดตัวลงอย่างรวดเร็วจนผมใจหาย ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาไม่ยั้ง

          หากถ้าวันนั้นผมปล่อยมือเขา.... วันนี้เขาคงไม่ต้องทนทุกข์ทรมานแบบนี้

          เขาต้องได้รับการผ่าตัดเพื่อยื้อชีวิต

          ซึ่ง.... มันต้องใช้ค่าใช้จ่ายจำนวนมากและแน่นอนว่าผมไม่มีมัน

          วันนี้เขาตื่นขึ้นมากลางดึก ร่างผอมโทรมนั่นไอจนตัวโยนก่อนที่จะสลบไปในอ้อมกอดของผม

          มันคงถึงเวลาแล้วที่ผมต้องตัดสินใจบางอย่าง ก่อนที่มันจะสายไปกว่านี้

          ในขณะที่เขาเข้าไปในห้องฉุกเฉินเพื่อผ่าตัดเร่งด่วนผมก็ตัดสินใจเดินทางไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง

          ผมยืนอยู่หน้าประตูบ้านหลังใหญ่กลางสายฝนโดยที่มีร่างของชายสูงวัยที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับคนรักของผมยืนอยู่ตรงหน้า         

“ผมจะหายไปจากชีวิตของเขา.... และครอบครัวของคุณครับ”

          ผมกำลังทำในสิ่งที่ควรทำมาตั้งแต่แรก และอย่างน้อยๆพ่อของเขา.... ก็อนุญาตให้ผมได้อยู่ลา อยู่จนรู้ว่าเขาปลอดภัยดี อยู่จนเขาฟื้นขึ้นมา

          ฟื้นขึ้นมาฟังผมพูดลาแล้วหายไปจากชีวิตของเขาตลอดกาล....

“ฮยอง... เลิกกันเถอะ”

          ผมเอ่ยเสียงเรียบเมื่อเขาลืมตาตื่นขึ้นมา

“ทะ ทำไมกัน”

          เขาเอ่ยเสียงสั่นก่อนที่น้ำใสๆจะไหลลงอาบแก้มซีดนั่น

          อยากจะเอื้อมมือเข้าไปดึงเขามากอดเอาไว้แนบอก.... หากแต่ตอนนี้ผมไม่สามารถจะทำมันได้อีกต่อไป

“น.... ไหนบอกว่า.... ว่าจะอยู่กับฮยอง.... ต ตลอดไป”

“ผมเหนื่อย.... โชคดีนะฮยอง”

          น้ำเสียงเย็นชาถูกส่งไปให้คนป่วยที่นั่งน้ำตานองอยู่บนเตียง

          ผมเดินหันหลังจากมา ทรุดตัวลงนั่งในห้องแคบๆที่มีแต่ภาพเขาอัดแน่นอยู่เต็มไปหมด ในใจได้แต่ภาวนาให้เขาพบแต่สิ่งดีๆ นับจากนี้.... และตลอดไป

          ผมตัดสินใจว่าจะตัดขาดกับเขาโดยสิ้นเชิงตามข้อตกลงที่ให้ไว้กับพ่อของเขา ผมย้ายจากเมืองหลวงออกมาหางานทำที่แถบชานเมือง หวังจะพักกายและใจที่เหนื่อยล้าของตน

          แต่แล้วผมก็ได้รับข่าวร้ายจากบ้านของเขา

“แทฮยอน.... ซึงฮุนเขา.... เขาจากเราไปแล้วนะ”

          ตอนนี้ผมยืนอยู่ข้างร่างไร้วิญญาณของเขา

          ใบหน้าซีดขาวนั่นไม่ปรากฏรอยยิ้มอบอุ่นที่เป็นเหมือนแรงใจของผมอีกต่อไปแล้ว....

“ฮยอง.... ทรมานมากรึเปล่า”

          คุณแม่ของเขาบอกกับผมว่าวันนั้น.... วันที่เขาตื่นขึ้นมา.... วันเดียวกับวันที่ผมจากเขาไป

          เขาถอดเครื่องช่วยหายใจออกทั้งๆที่ร่างกายยังไม่แข็งแรงพอ เขาไม่สามารถหายใจด้วยตัวเองได้.... ในวันนั้นเขาก็ค่อยๆหมดลมหายใจและจากไปเงียบๆ โดยไม่เอ่ยลาใครแม้แต่คนเดียว

          เขาหลับไป หลับไปทั้งๆที่ใบหน้าเปื้อนไปด้วยคาบน้ำตา

          หากวันนั้นผมไม่บอกเลิกเขา.....

          หากวันนั้นผมเลือกที่จะให้เขารอ....

          หากวันนั้นผมหายไปเงียบๆ....

          ทุกอย่างมันคงไม่เลวร้ายขนาดนี้

.

.

.

.

.

“ฮยอง ผมขอโทษ”

Forever is not real./END.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

อย่าถามหาความลื่นไหลของฟิค.... เพราะมันไม่มี

ชอบเพลงมากถึงขั้นลั่นฟิคออกมา 555555555555555555555
ลั่นกี่เรื่องพรี่งุนตายทุกเรื่องเลย นิสัยไม่ดีจริมๆ