[SF] Real person.

Real person.

Pairing: Seunghoon x Minho

Rate: G

Note: หนึ่งในฟิคชั่นชุด #ขี้อ้อนฮุนโน่ ฟิคลั่นฉบับคนขี้อ้อนของฮุนโน่ ลั่นก็อัพค่ะ ไม่ลั่นก็ไม่อัพ 555555

     รู้จักซงมินโฮแห่งวงวินเนอร์มั้ยครับ… อะไรนะ ไม่รู้จักเหรอ มินโฮ SMTM4 ไงครับ

     ใครๆก็บอกว่าผมเป็นคนจริง พูดอะไรทำจริงเสมอ แต่ตอนนี้ผมกำลังคิดว่าตัวเองคงจะเป็นคนจริงสู้อีซาจังไม่ได้ซะแล้ว

     ใครจะไปคิดล่ะครับ ว่าเขาจะทำจริงๆ

     เรื่องทั้งหมดมันเริ่มมาจากความงอแงของผมเอง

“พี่ ผมเหงาแล้วอ่ะ”

     ผมเอ่ยออกมาด้วยเสียงสอง…. พร้อมทำหน้ายู่ใส่คนพี่ซึ่งกำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอแท็ปเล็ต ไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไรดีมากกว่าผมรึไง คนอุส่าวีดีโอคอลไปหาเพราะกำลังเบื่อแท้ๆ

“บ่นอะไรของนาย”

     เขาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับไม่ได้ใส่ใจ นี่ใจคอจะไม่สนใจน้องเลยรึไงกัน ผมจะงอนแล้วนะ

“ก็ผมเหงาอ่ะเหงา มันเหงาไง”

     ลองงอแงดูอีกนิดก็ได้….

“เหงาก็ไปเล่นกับน้องๆสิ”

     เขาตอบมาเพียงเท่านั้น…. ได้ จะไม่สนใจกันแบบนี้ใช่ม่ะ

“พี่ซึงฮุน ผมจะงอนแล้วนะ”

     ผมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดอีกครั้ง… นั่นแหละ คนพี่จึงจำยอมหันหน้ากลับมามองจอมือถืออีกครั้ง หน้าจอฉายภาพเพดานอยู่เพียงครู่เพราะมือขาวๆนั่นคว้าเอาสมาร์ทโฟนมาถือไว้ ไม่นานใบหน้าขาวใสที่เฝ้าคิดถึงก็ปรากฏบนหน้าจออีกครั้ง

“ไหนเหงาอะไรบอกพี่ซิ พวกน้องๆไม่ได้มาแกล้งนายเลยรึไง”

     พี่คนรองของวงเอ่ยขึ้นโดยดัดเสียงให้เล็กแหลมแบบที่ชอบทำบ่อยๆ แน่นอนว่านั่นทำให้สีหน้าบูดบึ้งของผมเมื่อครู่หายวับไปกับตา

“ก็… ก็ผมจะไปตลกตลอดเวลาได้ไงล่ะครับ น้องได้หมดความเคารพกันพอดี”

     พอพูดจบก็อมลมพองแก้มให้พอน่ารักน่าเอ็นดู แต่ก็ไม่แน่ใจว่าฝ่ายตรงข้ามจะคิดว่ามันน่ารักรึเปล่าถึงได้เอาแต่ขำผมแบบนี้

“ขำอะไรของพี่นักหนาล่ะครับ”

     ผมเริ่มงอแงอีกครั้ง สีหน้าพี่ซึงฮุนจึงกลายเป็นกำลังกลั่นขำอยู่ ให้ตายเหอะ มันตลกนักรึไง ก็ผมเหงาจริงๆนี่ครับ ช่วงนี้แทบจะไม่ได้อยู่กับคนในวงนานๆสักเท่าไหร่เลย แปบๆก็ต้องเดินทางไปมา มันก็ดีที่ผมมีงานน่ะนะ แต่ก็อยากจะไปโฟกัสเรื่องวงเหมือนกัน

“อายุเท่าไหร่แล้วเรา มาบ่นเหงาเนี้ย”

“โห…. แล้วผมเหงาไม่ได้รึไง”

     ผมก้มหน้าลงบ่นอุบอิบเบาๆ และเมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายเงียบผิดปกติจึงเงยหน้าขึ้นมองหน้าจออีกครั้ง สาบานได้ว่าผมไม่ใช่คนที่จะใจอ่อนยวบกับอะไรได้ง่ายๆ แต่ไอ้แววตาอ่อนโยนที่ทอดมองมาผ่านหน้าจอนั่นทำเอารู้สึกอยากจะละลายไปกับพื้นเสียตอนนี้เลย ให้ตายเหอะ ใบหน้าน่ารักนั่นทำผมตกหลุมรักได้ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

“ผมเหงาจริงๆนะ ถ้าพี่อยู่ด้วยคงได้ออกไปเที่ยวเล่นสนุกมากแน่ๆ…. ถ้าพี่อยู่ด้วยต้องดีกว่านี้แน่ๆ”

     ผมพูดเสียงค่อย ทั้งๆที่ก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้น่ะนะ

“อยากให้ไปหาจริงๆเหรอเราอ่ะ”

“มาหาได้ก็ดีสิครับ อ่า ผม…. ขอโทษนะ ที่งี่เง่า”

     พอเอ่ยขอโทษจบผมก็ฝืนยิ้มให้อีกคนเพื่อไม่ให้คนพี่ต้องเป็นกังวลมากนัก

“ผมว่าผมจะนอนแล้วล่ะ ฝันดีนะพี่ซึงฮุน”

     ผมกล่าวลาแล้วโบกมือให้เขาน้อยๆ ใบหน้าของอีกฝ่ายยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มกว้าง

“ฝันถึงพี่ด้วยก็ได้นะถ้านายเหงา”

     ทั้งที่วางสายจากพี่ซึงฮุนไปนานแล้ว แต่กว่าจะข่มตาหลับได้ก็เล่นเอาเกือบสว่าง และผมแทบจะกรีดร้องเมื่อมีเสียงเรียกเข้าดังขึ้นไม่หยุดหย่อนตั้งแต่เช้าแบบนี้

     มือหนาควานหามันก่อนจะกดรับทั้งๆที่ยังไม่ลืมตา

“คร้าบ ~”

     ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงยาน ก่อนจะเด้งตัวขึ้นนั่งอย่างฉับพลันเมื่อได้ยินประโยคจากฝ่ายตรงข้าม

“นี่พี่อยู่สนามบินจริงๆเหรอ”

     ผมพูดหน้าตาตื่นพลางลุกขึ้นหาเสื้อผ้าใส่อย่างร้อนรน ก็อีกฝ่ายดันเป็นอีซาจังคนจริงนี่สิครับ ให้ตายเหอะ ใครจะไปคิดล่ะว่าแค่บอกว่าเหงา อยากให้มาหาก็บินมาเลยแบบนี้ ชวนให้รู้สึกวุ่นวายแต่เช้า แต่ก็ไม่ปฏิเสธหรอกครับว่าตอนนี้ผมยิ้มหน้าบานจนปวดแก้มไปหมด

     หลังจากอ้อนพี่เมเนเจอร์อยู่นานสุดท้ายเขาก็ยอมขับรถมารับพี่ซึงฮุนโดยให้ผมนั่งรออยู่ที่รถ เราส่งยิ้มให้กันเมื่อประตูรถถูกเปิดออกด้วยมือเรียวของพี่เขา อีกฝ่ายยิ้มหน้าบานพอๆกับผมเลยครับ

     เมื่อรถแล่นออกมาจากสนามบิน พี่ซึงฮุนก็เอียงตัวเข้ามาใกล้แล้วกระซิบกับผมเบาๆ

“มาหาแล้ว ขอรางวัลด้วยนะครับ เด็กดี”

     ประโยคชวนหน้าร้อนนั่นทำให้ผมรู้สึกเขินขึ้นมาแปลกๆ แต่เชื่อเถอะครับว่า ประโยคที่ผมจะเอ่ยออกไปตอนนี้มันน่าอายกว่ามาก

“ร- รอบเดียวพอนะครับ ผม… ผมอยากไปเที่ยวในวันพรุ่งนี้”

Real person/END.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Jarin : มาสั้นๆด้วย 934 word ค่ะ หวังว่าจะถูกใจกันบ้าง 5555555555

ชอบความน่ารักของพวกเขาจังเลย โอ๊ยยยยยย ดีต่อใจ

จู่ๆก็อยากเขียนเป็นฟิคชั่นฉบับคนขี้อ้อนของฮุนโน่ขึ้นมาล่ะ

อยากลองเขียนเป็นมุมน่ารักๆที่เรามองเขาสองคนให้ได้อ่านกัน (ถ้าว่างน่ะนะคะ)

ก็เลยตั้งแท็ก #ขี้อ้อนฮุนโน่ ขึ้นมา แน่นอนว่ามิเคะค่ะ

คิดว่าคงเป็นฟิคสดทั้งหมด เพราะจะลงด้วยความลั่น ติชมแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันได้นะคะ

สุดท้ายนี้ ขอบคุณทุกท่านที่แวะเข้ามาเสพค่ะ (: