[OS] Holiday Summer.

Holiday Summer

Note : ฟิคโปรเจคซัมเมอร์ 11 เรื่อง จาก 11 ไรท์เตอร์

ฟินยาวตลอดเดือนเมษายนกับฟิคสั้นฮุนนัม #2hsummertym

อ่านเพิ่มเติมได้ในแท็กเลยครับผม

สงกรานต์ฮุนนัม

รำคาญอากาศหน้าร้อน ที่ทำให้ร้อนจนไม่อยากจะกอดใคร....

“  ~   อย่าสาดน้ำได้ไหม ช่วยเห็นใจกันบ้าง ~ ”
“ ~ ขอให้ช่วยหลีกทาง คนกำลังลอย กระทง ~ ”

“  ~   อย่าให้เทียนเปียกน้ำ เดี๋ยวผลบุญไม่ส่ง ~ ”
“ ~ ผมจะลอยกระทง ในวัน สงกรานต์ ~ ”

          เสียงเพลงยุคสมัยไหนก็ไม่แน่ใจดังออกจากปากของผม เพลงเพราะครับชอบมาก เข้ากับบรรยากาศตอนนี้เลย ร้องไปเลื้อยไปมีความสุขมาก ถ้าไม่โดนพ่อมิโนคนแบดเบรกเข้าซะก่อน

“ช่วยหยุดร้องสักทีป้ะเฮีย ร้องจนมิจะลุกขึ้นเซิ้งละครับเฮียคร้าบ”

“เฮ้ย ๆ มาช่วยเฮียคิดหน่อยดิ๊ ว่าทำยังไงให้เทียนไม่ดับระหว่างทาง”

“คือเอาของพวกนี้มาทำไรวะเฮีย”

          มินโฮนั่งชี้ไปทางกาบกล้วยที่ผมไปหาซื้อมา ดอกไม้ที่แอบไปเก็บตามทางเดินในโรงแรม กับธูปเทียนที่ฝากพี่เมเนไปซื้อมาให้แล้วถามด้วยความสงสัย

“ก็กระทงไง วันนี้วันสงกรานต์ คนไทยเขาก็ลอยกระทงกันไง”

          อ่านถูกแล้วครับวันนี้วันสงกรานต์ ตอนนี้พวกเราวินเนอร์กำลังมาพักร้อนกันที่ประเทศไทยซึ่งตรงกับช่วงเทศกาลพอดี เป็นการพักร้อนที่เหมาะสมกับคำว่าพักร้อนมากเลยครับ ร้อน ร้อนมากจริงๆครับ ร้อนจนเริ่มไม่แน่ใจว่าประเทศไทยเขาย้ายตัวเองขึ้นไปอยู่บนดวงอาทิตย์รึเปล่า

“โง่หรือโง่วะเฮีย มิเห็นรูปในเน็ตกระทงเขาลอยกันตอนกลางคืน แล้ววันสงกรานต์ต้องร้องเพลงนี้”

“ไหน ร้องๆ”

“ ~ วันเพ็ญเดือนสิบสอง น้ำคะนองเต็มตลิ่งเราทั้งหลายชายหญิงสนุกกันจริงในวันสงกรานต์ ~ ”

          ในขณะที่มิโนกำลังร้องเพลงที่เข้าใจว่าเป็นเพลงวันสงกรานต์ให้ผมฟังแทฮยอนที่นั่งมองเหตุการณ์อย่างเงียบๆมานานก็เอ่ยขัดขึ้น

“โง่ทั้งคู่”

“ทำไมแทฮยอนว่าพี่งั้นละ”

“พาโบ (‵^′) ”

          แทฮยอนหันมาว่าผมแถมยังทำสายตาเหวี่ยงใส่ก่อนเดินจากไป นั่นแทฮยอนกำลังไม่พอใจอะไรผมอยู่ใช่ไหมครับ ผมทำอะไรผิดอีกแล้วละเนี้ย เมื่อคืนยังนอนกอดกันดีๆอยู่เลย นอนกอดเฉยๆนะไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่านั้นจริงๆ ไม่ได้เอาจมูกไปถูแก้มเนียนๆหอมๆนั่นเลย ริมฝีปากก็ไม่ได้สัมผัสกันด้วย นอนกอดเฉยๆใสๆ ก็แล้วทำไมจู่ๆห้องก็ร้อนขึ้นละแค่คิดนะเนี้ย แอร์ก็เปิดนะ สงสัยเป็นเพราะอากาศร้อนจัดแน่ๆ .////.

“เฮ้ยมิ เฮียฝากกระทงแปปดิ อย่าทำเทียนดับนะ”

          ผมส่งกระทงให้มิโนช่วยถือแทนอย่างระมัดระวังแล้วเดินตามแทฮยอนออกมาที่ระเบียงห้องชั้น 28 ของโรงแรมที่เรามาพักกัน ต้องรีบง้อครับปล่อยให้งอนแบบไม่ทราบสาเหตุนานๆไม่ดี เดี๋ยวมันจะกลายเป็นไฟลามทุ่งแล้วจะง้อลำบาก      

“แทฮยอนอ่า”

          พยายามส่งเสียงเรียกอย่างนิ่มนวลแต่ดูเหมือนคนตรงหน้าจะไม่สนใจ อย่ามาเมินกันแบบนี้ดิงอนอะไรครับแฟนคร้าบ ผมทำไรผิดคร้าบ

“แทฮยอนอ่า”

“..........”

          ผมยื่นนิ้วไปจิ้มไหล่ของแทฮยอน 2 – 3 ที แทฮยอนก็เลยค่อยๆหันมาเอาหลังพิงกับขอบระเบียงก่อนจะใช้หางตามองผม

“โกรธอะไรพี่”

           ผมเดินไปยืนใกล้ๆแทฮยอนแล้วเอาไหล่ไปชนกับไหล่ของคนผมแสกกลางข้างๆตัว แทนที่แทฮยอนจะตอบอะไรผมสักคำเขากลับนิ่งเฉยและหันหน้าหนีไปอีกทาง ผมเลยเอาคางไปเกยไว้บนหัวไหล่มนของคนข้างๆแทน

“แทฮยอน”

          กดเสียงต่ำลงเล็กน้อยแล้วเอ่ยเรียกคนข้างๆอีกครั้ง ได้ผลครับแทฮยอนหันกลับมามองผมแล้ว แต่ก็มองด้วยหางตาเหมือนเดิม ร่างบางยกมือขึ้นกอดอก ใช่ครับร่างบาง แทฮยอนผอมแล้วหลังจากหมกตัวอยู่แต่ห้องอัดนานเป็นสัปดาห์ผอมซูบเลยทีเดียวใช้คำว่าผอมไม่ได้ ต้องบอกว่าโทรม แล้วจู่ๆแทฮยอนก็ถอนหายใจออกมา

“เฮ้อออออออออออออออออออ”

“แทฮยอนอ่า เป็นอะไร”

          ผมเอาคางถูไปมาบนหัวไหล่ของแทฮยอน กระพริบตาปริบๆพร้อมกับเบะปากเล็กน้อยแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อน… สิ่งที่ได้รับกลับมาคือเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอของคนข้างๆ

“จั๊กกะจี้”

          ปากไม่พูดเปล่าแทฮยอนใช้มือทั้งสองข้างดันหัวของผมออกจากหัวไหล่ของเขา ดันแรงจนเซ... แฟนซาดิสแฟนชอบใช้ความรุนแรงเจ็บเนื้อเจ็บตัวตลอด แต่ก็ต้องอดทนครับนี่แฟนบังเกิดเกล้า ไม่ได้เป็นคนกลัวแฟนครับแค่เกรงใจ เพราะรักล้วนๆ ;_;

          ผมมาเดินมายืนอยู่ด้านหน้าของแทฮยอนยกมือขึ้นโอบรอบเอวบางของคนตรงหน้า ออกแรงดึงให้ตัวของแทฮยอนมาแนบชิดลำตัวของผม ยื่นหน้าเข้าไปหาจนหน้าผากชิดติดกัน ค่อยๆใช้จมูกถูไปมาคลอเคลียกับปลายจมูกโด่งของคนตรงหน้าเบาๆ

“แทฮยอนอ่า พี่ขอโทษ”

          แทฮยอนยังคงนิ่งเงียบ ไม่มีการตอบรับใดๆทั้งสิ้นไม่ว่าจะเป็นท่าทางสายตาหรือคำพูด นิ่งจนผมเริ่มจะกลัว

“พี่ไม่รู้ ว่าพี่ทำอะไรให้เราไม่พอใจรึป่าว แต่พี่ขอโทษ... แทฮยอนหายโกรธซึงฮุนนะครับ”

          หน้าผากของเรายังคงแนบชิดติดกัน ผมเอ่ยขอโทษทั้งๆที่ไม่รู้ว่าทำอะไรผิดตอนไหน ส่งสายตาวิงวอนให้คนตรงหน้า หายโกรธเถอะนะคนดีอย่าโกรธกันนานๆแบบนี้มันอึดอัด

          ผมมีแฟนคนเดียวรักคนเดียว กว่าแทฮยอนจะยอมคบกับผม ผมหมดพลังกายพลังใจไปมากขนาดไหนตามจีบตามอ้อนอยู่เป็นปีๆ พาไปเลี้ยงเนื้อย่างเลี้ยงขนมอยู่หลายครั้ง กว่าคนตรงหน้าจะกล้าบอกกับคนในวงเต็มปากเต็มคำว่าเป็นแฟนกับผมมันยากลำบากขนาดไหน ผมต้องพยายามเท่าไหร่กว่าคนปากแข็งตรงหน้าจะมีใจให้ ผมไม่อยากให้คนตรงหน้าโกรธ ไม่อยากให้เขางอน ไม่อยากทะเลาะ แทฮยอนเป็นสิ่งที่มีค่ามากสำหรับผม มันไม่คุ้มแน่ๆถ้าผมจะต้องเสียแทฮยอนไปด้วยเรื่องเล็กๆน้อยๆที่ไม่เข้าใจกัน

          นั่นเป็นสาเหตุที่ผมตามง้อแทบจะทุกครั้งที่มีปัญหากัน แม้จะเรื่องเล็กน้อยแค่ไหนผมก็จะง้อ ผมไม่อยากให้แทฮยอนรู้สึกว่าผมละเลยอะไรไป ผมรักเขามากจริงๆ

          แทฮยอนยกมือขึ้นดันแผงอกของผมออก จนผมต้องออกแรงกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นเพื่อไม่ให้โดนแทฮยอนผลักออก

“แทฮยอนอ่า พ พี่ พี่ขอโทษจริงๆ”

          ผมเอ่ยขอโทษเสียงสั่น รู้สึกเหมือนน้ำใสๆเริ่มเอ่อล้นอยู่ที่ดวงตาเล็กๆของตัวเอง

“พี่ซึงฮุน”

          น้ำเสียงเรียบๆดังออกจากปากคนตรงหน้า นั่นทำให้ผมเรื่องใจคอไม่ค่อยดี

“แทฮยอน”

          ผมเรียกชื่อคนตรงหน้าเบาๆพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหลออกมา ไม่รู้ทำไมถึงอ่อนแอขนาดนี้ กับเรื่องของแทฮยอนผมสามารถร้องออกมาได้ง่ายมากจริงๆ

          แต่จู่ๆบนในหน้าของแทฮยอนก็ปรากฏรอยยิ้มบางๆออกมา แทฮยอนยกมือขึ้นกอดตอบแล้วเอาหน้าไปซุกไว้ที่ไหล่กว้างของผม

“พี่ซึงฮุน แทฮยอนไม่ได้โกรธอะไรเลย”

          คนตรงหน้ากระซิบข้างหูแผ่วเบา

“แค่อยากเห็นสิงโตอ้อนแมวเฉยๆ”

“ย๊าส์ แทฮยอนอ่า”

          หลังจากได้ยินประโยคนั้นของแทฮยอนผมถึงกับตะโกนลั่น ยกมือข้างหนึ่งปาดน้ำใสๆที่ข้างแก้มของตัวเอง แล้วพยายามจะผละตัวออกจากแทฮยอน มาแกล้งกันแบบนี้ได้ยังไงมาเล่นกับความรู้สึกผมได้ยังไง

“สนุกไหมละ เล่นกับความรู้สึกของพี่เนี้ย”

          ผมมองหน้าแทฮยอนนิ่ง ยกมือที่เคยโอบเอวแทฮยอนไว้ขึ้นมาจับไหล่ของเด็กผมแสกกลางตัวแสบนี่แทน ผมหันหลังกลับเข้าห้องแต่ก็ถูกแทฮยอนดึงเข้าไปกอดไว้จากทางด้านหลังเสียก่อน

“ขอโทษนะ”

          แทฮยอนกระซิบแผ่วเบาที่ข้างใบหูของผมอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆบรรจงใช้ริมฝีปากขบใบหูของผมเบาๆ แล้วเดินเข้าห้องพักไป ทิ้งให้ผมที่ยืนเอ๋ออยู่ที่ระเบียง รู้สึกว่าขนลุกซู่หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะใบหน้าร้อนผ่าวไปจนถึงใบหู

          ให้ตายเหอะ โดนลูกอ้อนแค่นี้ก็ใจอ่อนทุกที ไม่เคยโกรธแทฮยอนได้นานเลยสักครั้ง ผมยกมือขึ้นปิดหน้าของตัวเองที่กำลังฉีกยิ้มกว้าง ถึงแม้ว่ายืนอยู่ตรงนี้คงไม่มีใครเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็ตาม แต่มันก็เขินนะ

“นัมแทฮยอนไอ้คนบ้า ไอ้คนน่ารัก คืนนี้เสร็จแน่”

          กำลังอารมณ์ดีอยู่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงตะโกนของมิโนดังออกมาจากในห้องพร้อมกับเสียงของซึงยูนตะโกนดังตามมาติดๆ

“เฮ้ย เฮียไฟไหม้!!!”

“ย๊าส์ ซงมินโฮนายทำอะไร”

         ผมรีบวิ่งเข้าไปในห้องถึงกับอ้าปากค้าง ภาพที่เห็นคือแขนเสื้อของมิโนกำลังติดไฟอยู่ ซึงยูนพยายามเอาผ้าขนหนูตบแขนเสื้อมิโนเพื่อให้ไฟดับ เสียโวยวายของคนทั้งคู่ทำให้แทฮยอนรีบวิ่งเข้ามาดูแล้วตะโกนร้องเรียกหาพี่จินอูที่อาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ

“น้ำ น้ำ พี่จินอูออกมา เอาน้ำมาราดพี่มินโฮก่อนเร็ว”

          เร็วเท่าความคิด เมื่อแทฮยอนตะโกนเรียกพี่จินอูจบ ร่างเล็กของคนในห้องน้ำที่ห่มผ้าขนหนูตัวจิ๋วผืนเดียวก็วิ่งออกมาพร้อมกับฝักบัวแล้วระดมฉีดน้ำใส่คนทั้งห้อง ไม่ทราบว่าคุณพี่จินอูไปเอาไอ้สายฝักบัวยาวขนาดนั้นมาจากไหนครับพี่คร้าบ

          ครับ เปียกกันระเนระนาด อย่าว่าแต่ไฟที่แขนเสื้อมิโนดับเลย พื้นห้องก็เต็มไปด้วยน้ำ

“ย๊าส์ !! นี่พวกนายเล่นอะไรกัน”

          พี่เมเนเดินเข้ามาเจอเหตุการณ์พอดีถึงกับโวยวายลั่นห้อง แน่ละครับสภาพดูไม่ได้สักนิด พวกผมก็ได้แต่ทำปากพะงาบๆไม่มีใครพูดอะไรออกมา ส่วนพี่จินอูก็เดินควงสายฝักบัวกลับเข้าห้องน้ำไปอย่างอารมณ์ดี

“ก กระทงของเค้า”

          เหมือนสติที่หลุดลอยไปเริ่มกลับเข้ามาหาตัว ผมที่หันเป็นเห็นสภาพกระทงของตัวเองก็รีบวิ่งกรู่เข้าไปหาหยิบขึ้นมาดูอย่างทะนุถนอม ดีนะที่สภาพยังดีใช้การได้อยู่

♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡

“แทฮยอนอ่า มาจับกระทงกับพี่สิ ชาติหน้าเราจะได้เกิดมาเจอกันอีกไง”

          ผมพาแทฮยอนมาที่ริมสระน้ำของโรงแรม ดึงข้อมือของคนข้างๆให้มาจับกระทงด้วยกัน วันนี้อีซึงฮุนจะลอยกระทงกันแฟนตามที่ตั้งใจไว้ ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมคนรอบข้างต้องมองผมสองคนด้วยสายตาแปลกๆ ผมแค่อยากลอยกระทงตอนกลางวันผมผิดตรงไหน ตลอดทางที่เดินจากลิฟต์มาถึงริมสระนี่ผู้คนตามทางเดินมองผมเหมือนตัวประหลาดเลย ให้ตายเหอะ

“พี่ซึงฮุน พี่เห็นใครเขาลอยกระทงกันบ้างเนี้ย เขาสาดน้ำกับตูมๆ”

“ก็ในเน็ตเขาลอยกันตอนกลางคืนไง แต่พี่อยากลอยตอนนี้ แล้ว.... ตอนกลางคืนค่อยทำอย่างอื่น”

          ผมส่งสายตาเจ้าเล่ห์ไปให้คนข้างๆ ที่กำลังเขินอายจากคำพูดของผม แทฮยอนยกมือขึ้นพัดหน้าของตัวเองเพื่อไล่ความร้อนบนใบหน้าออกไป หูยยยย น่ารักที่สุดอ่ะ

“คือมันจะติดไหมเนี้ยพี่”

          หลังจากที่ผมพยายามจุดไฟที่เทียนกับธูปบนกระทงอยู่นานสองนานก็พบว่าไฟมันไม่ติดสักที สงสัยจะเปียกจากน้ำที่เขาเล่นกันอยู่รอบๆสระนี้แน่ๆ

“งั้นเอาไงดีอ่ะ”

“ลอยไปเลยไม่ได้หรอ แทฮยอนอยากไปเล่นน้ำกับคนอื่นๆในวงแล้วอะ”

“ไม่ได้ดิ เดี๋ยวไม่เหมือนประเพณีเขานะ”

          เด็กดื้อเริ่มงอแงใส่ผมพร้อมกับส่งสายตาเหวี่ยงๆมาให้

“ไม่สนแล้วจะเล่นน้ำ ลอยๆไปเหอะ”

          พูดไม่ทันขาดคำเด็กคิ้วตกก็คว้ากระทงในมือผมไปแล้วเหวี่ยงมันลงสระน้ำอย่างไม่ใยดี สภาพกระทงก็ไม่ต้องพูดถึงหรอกครับ นอนคว่ำหน้าอยู่ในสระน้ำเรียบร้อย ดอกมงดอกไม้ที่ผมไปแอบเก็บมาตามทางก็กระจัดกระจายเต็มสระไปหมดโดยมีธูปเทียนหลุดลอยอยู่ข้างๆ ณ จุดจุดนี้ อีซึงฮุนแหลกจุดกันเลยทีเดียว

“ย๊าส์ พี่อุส่าตั้งใจทำนะ”

“แล้วมันสำคัญกว่าผมไหมละ”

“ก็ไม่”

          แทฮยอนยกคิ้วข้างหนึ่งให้ผมอย่างคนเหนือกว่า แต่คิ้วทั้งสองของเด็กตรงหน้าก็ต้องตกลงเมื่อเจอประโยคของผมเข้าไป

“เข้าใจคำว่าพี่ตั้งใจทำไหมละ”

          ตู้ม !! ผมทิ้งระเบิดลูกใหญ่ใส่แทฮยอนก่อนจะทำสีหน้าเรียบเฉยแล้วเดินไปเล่นน้ำกับคนอื่นๆในวง มารอดูกันว่าแมวน้อยจะมาง้อพี่สิงโตรึเปล่า พนันเลยว่าไม่

♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡

          ผมเห็นแทฮยอนเดินตามเข้ามาด้วยสายตาเหงาหงอย แต่ก็ได้เห็นสายตาเศร้าๆนั่นแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้นละครับ เพราะพวกเราตกลงกันไว้ว่าถ้าจะมาเล่นน้ำก็ต้องใส่แว่นดำอำพลางตัวกันนิดหน่อย แต่ผมว่ามันไม่ได้ช่วยอะไรเลยนะ แต่ละคนโดนสาวๆและหนุ่มๆรุมปะแป้งกันไม่ขาดสาย

          โดยเฉพาะแทฮยอน ขานั้นนอกจากจะยอมให้เขาปะแป้งที่มือแมร่งไม่เห็นมีแป้งเลยสักนิด เอาง่ายๆนั่นมันการเนียนจับแก้มชัดๆ แล้วยังไปปะแป้งเขากลับอีก ผมนี่ทำได้แค่มองภาพนั้นด้วยสายตาหงุดหงิดแต่ทำไงได้ ผมงอนแทฮยอนอยู่นะ

          ผมเริ่มไม่สนุกแล้วละ สุดท้ายก็เป็นผมที่ทนเห็นภาพเหล่านั้นต่อไปไม่ได้

“เดี๋ยวเฮียมานะมิ ฝากขันหน่อย”

          ผมยื่นขันน้ำไปฝากให้มิโนถือก่อนจะเดินออกมาหาซื้อหมวกสักใบไปให้แทฮยอนใส่

“แทฮยอนอ่า”

          ผมเดินไปสะกิดแขนแฟนให้หันกลับมาหาผม แทฮยอนหันกลับมายิ้มให้ผมจนเห็นเหงือกเลยทีเดียว

“หายโกรธผมแล้วหรอพี่ซึงฮุน”

“เปล่าอ่ะ ใส่นี่ไว้นะ”

          พูดเสร็จผมก็ยัดหมวกในมือไปครอบไว้บนหัวของแทฮยอนทันที

“ย๊าส์ อีซึงฮุนทำอะไรเนี้ย”

          ใส่เสร็จแทฮยอนก็โวยวายทันที

“แล้วงี้ผมจะเล่นสงกรานต์ยังไง”

          ไม่โวยวายสิครับแปลก ก็ผมเล่นไปซื้อหมวกกันน็อคเต็มใบมาใส่ให้แทฮยอนซะอย่างนั้น

“ก็สาดน้ำไปสิ ห้ามถอดด้วย”

          ผมยักไหล่ตอบคนขี้โวยวายตรงหน้า แล้วชี้หน้ากำชับอีกครั้งว่าห้ามถอดหมวกไม่งั้นเจอดีแน่ๆ

“ถ้าถอดมีปัญหากับพี่แน่ๆ”

          แล้วผมก็ไปเล่นน้ำกับคนอื่นๆต่อ ทิ้งให้แทฮยอนยืนหน้าบูดอยู่อย่างนั้น เห็นเหวี่ยงๆอยู่ได้สักพักแมวน้อยก็เริ่มกลับมาเล่นน้ำเหมือนเดิม แมวบ้าอะไรชอบเล่นน้ำ

          เล่นน้ำมาได้สักพักผมก็หันไปมองหาแทฮยอนซึ่งตอนนี้ไม่รู้หายไปไหนซะแล้ว มัวแต่เล่นน้ำเพลินจนลืมมองคนข้างๆว่าเผลอถอดหมวกบ้างรึป่าว เอาละทีนี้ทำไง แฟนหาย ?

“มิ เห็นแทฮยอนมั้ย”

          เห็นผมถามแบบนั้นมิโนก็เลิกสนใจสาวๆตรงหน้ามาช่วยผมมองหาแทฮยอนแทน

“แทฮยอนหรือเฮีย นั่งอยู่ข้างหลังนู่นไง”

          ผมมองไปตามมือที่ชี้ขึ้นของมิโนมองไปสุดทางเดินก็เห็นร่างขาวนั่งหงอยอยู่ตรงนั้นพร้อมกับหมวกกันน็อคบนหัวที่ยังคงใส่ไว้เหมือนเดิม พอเห็นแบบนั้นผมก็เลยขอตัวออกมาเพื่อเดินไปหาแทฮยอน

“เป็นไรอ่ะ”

          ผมเดินมานั่งข้างๆแทฮยอนที่แอบมานั่งเงียบอยู่ตรงม้านั่งใต้ต้นไม้ใกล้ๆสระน้ำของโรงแรม

“พี่ซึงฮุนหายโกรธยัง”

“จะให้หายโกรธนี่ง้อพี่ยัง”

“ก็ผมไม่รู้ว่าพี่ตั้งใจขนาดนั้น ผ ผมขอโทษได้ไหม”

          แมวน้อยก้มหน้าไปจนคางชิดอก อึดอัดไหมละนั้นพูดทั้งๆที่ใส่หมวกกันน็อคอยู่แบบนั้น

“ได้ไหม”

          ผมไม่ได้ตอบอะไรไป เพียงแค่เตรียมจะลุกขึ้นยืนแต่มือเรียวของคนข้างๆก็คว้าแขนของผมเอาไว้ซะก่อน แทฮยอนค่อยๆเอามืออีกข้างเลื่อนกระจกของหมวกกันน็อคขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าขาวใสที่เต็มไปด้วยริ้วแดงจางๆที่แก้มและจมูก ในตาแดงก่ำรื่นไปด้วยน้ำใสๆอยู่เต็มไปหมด แทฮยอนกำลังร้องไห้

“ผมขอโทษ ขอโทษจริงๆนะ”

          น่ารักชะมัดให้ตายสิ แมวอ้อนตรงหน้ายังคงน่ารักเสมอในสายตาของผม ต่อให้ทำตัวดื้อแค่ไหนผมก็ว่าน่ารัก นี่ผมหลงแฟนจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วใช่ไหม แทฮยอนค่อยๆถอดหมวกกันน็อคออกแล้วจับมือทั้งสองข้างของผมมากุมไว้ที่อกของเขา

“เค้าขอโทษจริ...”

          ผมไม่รอให้คนตรงหน้าพูดจบประโยค มือค่อยๆแกะมือสวยของแทฮยอนออก แล้วดึงข้อมือให้ลุกขึ้นมาโดยไม่พูดอะไรออกไปสักคำ

“พี่ซึงฮุน”

          ผมพาแทฮยอนขึ้นมาบนห้องพัก เข้าไปเปิดน้ำในห้องน้ำให้เต็มอ่าง แล้วเดินออกมาพาร่างบางที่ยืนงงอยู่ที่หน้าห้องน้ำให้เดินตามเข้ามาในห้องน้ำด้วยกัน ก่อนจะอุ้มแทฮยอนขึ้นแล้วจับนั่งลงในอ่างน้ำแล้วค่อยๆหย่อนตัวลงไปนั่งอีกฝั่ง

“พี่ซึงฮุนจะทำอะไร”

“อยากเล่นน้ำไม่ใช่หรอ เล่นสิ”

          เราทั้งสองคนเอาแต่นั่งแช่น้ำนิ่งอยู่อย่างนั้น

“พ พี่ซึงฮ...”

“พี่บอกว่าไม่ให้ถอดหมวกจำไม่ได้หรอ”

“ก็ผมไม่ได้เล่นน้ำแล้ว แล้วตรงนั้นก็มีแค่พี่กับผม พี่โกรธผม แล้วพี่จะให้ผมทำยังไง ผมไม่ชินกับการต้องง้อนี่ ที่ผ่านมาผมเคยง้อพี่บ่อยๆที่ไหนกัน แล้วพี่ก็ไม่เคยโกรธผมขนาดนี้ ผมรู้ว่าครั้งนี้ผมผิดจริงๆ แต่... คือขอโทษนะ”

          หลังจากที่เงียบมานานแทฮยอนก็เอ่ยตอบ คำพูดต่างๆนาๆพรั่งพรูออกมาเหมือนกับเก็บกดเอาไว้มาหลายชั่วโมง คำขอโทษถูกเอ่ยซ้ำไปมาจากปากบางของแทฮยอน จริงๆผมหายโกรธนานแล้วละ หายโกรธตั้งแต่เห็นคนตรงหน้ามานั่งคอตกทั้งๆที่ยังใส่หมวกกันน็อคอยู่ที่ม้านั่งคนเดียวนั่นแล้ว แต่ขอเล่นตัวอีกหน่อยได้ไหมละ

“แล้วถอดหมวกทำไม”

“พี่โกรธผม ผมไม่รู้จะง้อพี่ยังไง ผมไม่เคยเห็นพี่โกรธผมมากมายขนาดนั้น ขอโทษได้ไหม ขอโทษจริงๆ ขอโทษที่ผมทำสิ่งที่พี่อุส่าตั้งใจทำเพื่อผมพัง พี่หายโกรธได้ไหม พี่อย่าเมินอย่าเย็นชากับผมแบบนั้นได้ไหม ผมรับไม่ไหวหรอกนะ ผมเสียใจ”

“พอเถอะแทฮยอน”

          สีหน้าแดงระรื่อของแทฮยอนเต็มไปด้วยคราบน้ำตาและแววตาสั่นไหวที่กำลังจ้องมองผมอยู่ ให้ตายเหอะ ต่อให้หน้านั่นเลอะไปด้วยคราบน้ำตามากมายขนาดนั้นทำไมถึงยังดูสวยได้ขนาดนี้กันนะ

“พี่ซึงฮุน พี่อย่ามางี่เง่าดะ...”

          แทฮยอนอ้าปากพูดยังไม่ทันจบผมก็อดใจไม่ไหวแล้ว ยื่นหน้าไปประกบจูบปากบางนั่นอย่างอ่อนโยน ท่าทีที่ดูตกใจเล็กน้อยของแทฮยอนแปรเปลี่ยนมาเป็นการจูบตอบในเวลาต่อมา สัมผัสเนิบนาบที่ริมฝีปากทำให้หัวใจของผมผองโตและเต้นถี่รัวจวนจะระเบิดออกมา มันไม่ใช่จูบแรกของเราแต่ผมก็ยังคงตื่นเต้นกับสัมผัสนี้ทุกครั้ง

          ลิ้นร้อนเริ่มไล่เลียตามริมฝีปากบางของคนตรงหน้าเพื่อขออนุญาตเข้าไปลิ่มรสหวานด้านในปาก อีกฝ่ายเผยอปากเล็กน้อยเพื่อให้ลิ้นหยาบของผมได้ลุกล้ำเข้าไป ลิ้นหนาค่อยๆกวัดกอบโกยความหวานจากโพรงปากของคนตรงหน้า ความรู้สึกโหยหายทำให้เริ่มควบคุมตัวไม่อยู่ ทั้งๆที่อยู่ในน้ำแต่เม็ดเหงื่อเริ่มเกาะกุมเต็มใบหน้าของเราทั้งสองคน

          หลังจากที่จูบอยู่เนิ่นนานแทฮยอนก็ใช้มือทุบอกของผมเพื่อบอกว่าตอนนี้เริ่มไม่มีอากาศหายใจแล้ว ผมค่อยๆถอนจูบออกมาอย่างนึกเสียดาย แขนยาวโอบกอดรอบเอวของแทฮยอนเอาไว้แน่น สายตาประสานกันอย่างมีความหมาย

“ผมขอโทษนะ”

          แทฮยอนเอ่ยคำขอโทษอีกครั้งก่อนจะค่อยๆยื่นจมูกมาฝังลงที่หน้าผากของผม แล้วหดหน้ากลับไปก้มงุดอีกครั้งเพื่อซ่อนแก้มแดงๆทั้งสองนั่น

“น่ารัก”

          ผมใช้มือยีเส้นผมเปียกชื้นของคนตรงหน้า แทฮยอนจึงเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง

“จะไม่ทำอีก สัญญาเลย ขอโทษมากๆหายโกรธนะ”

          แทฮยอนยื่นนิ้วก้อยมาแตะที่ริมฝีปากของผมเบาๆ

“อื้อ รู้แล้ว”

          ผมใช้ปากงับนิ้วเล็กนั่นไปหนึ่งที ทำให้แทฮยอนต้องรีบชักนิ้วของตัวเองกลับไป

          ผมกระชับอ้อมแขนของตัวเองให้กอดคนตรงหน้าให้แน่นขึ้นอีกนิด ช้อนปลายคางของคนตรงหน้าให้เงยขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะยกตัวของแทฮยอนให้ขึ้นมานั่งบนตักของผม แทฮยอนค่อยๆใช้สองมือสอดประคองศีรษะของผมเอาไว้ เอียงองศาหน้าให้พอดีก่อนจะค่อยๆประทับจูบลงมาที่ริมฝีปากของผมอีกครั้ง

          สัมผัสอ้อยอิ่งจากริมฝีปากบางทำเอาผมขนลุกเลือดสูบฉีดเต็มอัตรา ผมออกแรงขยับปากตามปากบางของอีกคนลิ้นร้อนค่อยๆสอดเข้าไปกวัดหยอกล้อกับลิ้นน้อยของคนตรงหน้าอีกครั้ง จากสัมผัสอ่อนโยนก็ค่อยๆทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ มือซนลูบวนไปทั่วแผ่นหลังของคนบนร่างอย่างทะนุถนอม

          ริมฝีปากบางของแทฮยอนเลื่อนต่ำลงมากดจูบลงบนซอกคอขาวของผมก่อนจะออกแรงดูดแรงๆจนกลายเป็นรอยแดงช้ำ ผมรู้สึกเจ็บจนเผลอกัดปากของตัวเอง สัมผัสชวนน่าหลงใหลของแทฮยอนทำให้ความหื่นกามในผมเริ่มตื่นขึ้นมา

          มือเรียวค่อยๆสอดเข้าไปใต้เสื้อของผม นิ้วเล็กไกล่เกลี่ยอยู่ที่ตุ่มไตสีชมพูพร้อมกับดูดซอกคอขาวไปพลาง ผมได้แต่พยายามกัดกลั่นเสียงครางของตัวเองไม่ให้เปล่งออกมาเพราะความรู้สึกเสียวซ่านที่ถูกส่งไปทั่วร่างกาย มือหนาข้างหนึ่งของผมลูบไปมาที่ต้นขาขาวส่วนอีกมือก็ออกแรงบีบน้อยๆที่บั่นท้ายของอีกคน เด็กคิ้วตกผละออกจากซอกคอของผมก่อนจะใช้มือเลิกเสื้อยืดสีขาวของผมออกแล้วเหวี่ยงมันทิ้งไป แทฮยอนใช้ลิ้นยาวเลียวนอยู่ที่ยอดอกของผมนั่นทำให้ในหัวของผมขาวโพลนไปหมด

           นิ้วเรียวของแทฮยอนค่อยๆเขี่ยอยู่บริเวณเป้ากางเกงใต้น้ำของผม ก่อนที่จะสอดเข้าไปลูบท่อนเนื้ออุ่นๆของผมให้ขยายใหญ่มากขึ้น นิ้วยาวกำรอบแกนกลางของผมเบาๆก่อนที่จะออกแรงสาวขึ้นช้าๆ

“อ๊ะ พอแล้วแทฮยอน”

          ก่อนที่จะเกิดอะไรขึ้นไปมากกว่านั้นสติก็สั่งการให้ผมรีบคว้าข้อมือบางของคนรักขึ้นมากุมไว้

“ท ทำไมอ่ะ”

          แทฮยอนมีสีหน้าตกใจกับการกระทำของผมเล็กน้อย

“พอก่อน ถ้าทำตรงนี้ ตอนนี้ เดี๋ยวไม่สบายนะ วันนี้เล่นน้ำมาทั้งวันแล้ว”

“ไม่เป็นไรหรอกถึงผมไม่สบายพี่ซึงฮุนก็เป็นคนดูแลผมอยู่ดี”

          แมวน้อยส่ายหน้าไปมาอย่างไม่พอใจในสิ่งที่ผมกำลังห้ามเขาอยู่

“ดื้อ”

          ผมใช้มือเขกหัวของแทฮยอนเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วก้าวออกมาจากอ่างอาบน้ำ ก้มตัวลงไปอุ้มแทฮยอนที่ยังทำสีหน้าไม่พอใจอยู่ด้วยท่าอุ้มเจ้าสาวแล้วพามานั่งอยู่ที่ขอบอ่างล้างหน้าแทน

          มือหนาค่อยๆปลดเปลื้องเสื้อผ้าของคนตรงหน้าออกอย่างไม่เขินอาย... ผิด ใครว่าไม่เขิน เขินสิแฟนมานั่งโป๊อยู่ตรงหน้าเป็นใครๆไม่เขินบ้างละ ซึงฮุนก็คนนะครับไม่ใช่พระอินพระปูน น้องชายข้างล่างก็ไม่ค่อยฟังคำสั่ง บอกให้นอนให้นอน ตื่นตัวอยู่ได้ ตื่นจนตอนนี้ปวดหนึบๆบริเวณส่วนหัวไปหมดแล้วเนี้ย แต่ไม่ได้หรอกครับเดี๋ยวแฟนเป็นไข้ขึ้นมาทำไงละ แทฮยอนสำคัญที่สุดอยู่แล้ว

“ก็บอกว่าไม่เป็นไรไงพี่ซึงฮุน”

          แทฮยอนพูดขึ้นในขณะที่สายตาจ้องอยู่ที่เป้ากางเกงเปียกๆของผม พูดขึ้นมาทั้งๆที่หน้ายังแดงอยู่แบบนั้น ให้ตายเหอะไอ้เด็กทะลึ่ง ผมเลยเขกหัวแทฮยอนไปอีกหนึ่งที แล้วหันไปใช้ฝักบัวชำระร่างกายของตัวเอง

“ล้างตัวไปนะ เดี๋ยวพี่ไปหยิบผ้าขนหนูให้”

          ผมเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องของตัวเอง ไม่ลืมหยิบเสื้อผ้าและผ้าขนหนูผืนใหญ่มาเช็ดตัวให้แทฮยอนที่ลงไปนั่งอยู่บนขอบอ่างอาบน้ำอย่างเบามือ ยิ่งสัมผัสร่างกายของแทฮยอนผมยิ่งห้ามใจไว้ไม่อยู่ แฟนยั่วมากให้ตายเถอะ สายตาหวานเยิ้มนั่น แก้มแดงๆนั่น สุดท้ายผมก็อดไม่ได้ที่จะยื่นจมูกไปฝังไว้บนแก้มที่แดงระรื่นของอีกคน

          ผมใส่เสื้อผ้าให้แทฮยอนก่อนที่จะอุ้มเจ้าตัวออกมาแล้ววางร่างบางนั่นไว้บนเตียงในห้องนอนของผมเอง ผมเดินไปหยิบขนมปังหนึ่งแผ่นกับยาแก้ปวดมา 2 เม็ดเพื่อให้แทฮยอนกินดักไว้ก่อนกันไข้ขึ้นแล้วส่งอีกคนเข้านอน

“ไม่ทำจริงหรอ”

“ไว้ตื่นมาแล้วไม่เป็นไข้พี่จะจัดให้หลายๆรอบเลยครับคนดี”

“คนบ้า”

          แทฮยอนซุกหน้าลงไปในผ้าห่มเพราะเขินอายจากประโยคของผม เห็นแบบนั้นผมจึงก้าวเท้าออกมาเพื่อจะหาอะไรรองท้องซักนิด

          ออกมาจากห้องก็เห็นเหล่าสมาชิกในวงเพิ่งกลับเข้ามา

“ไปเคลียร์กันจนได้รอยช้ำแดงเลยนะพี่ซึงฮุน”

          เป็นเสียงของซึงยูนที่เอ่ยแซวขึ้นมาก่อนตอนเหลือบมาเห็นรอยแดงช้ำที่คอของผม แล้วก็ตามมาด้วยเสียงแซวของพี่จินอูกับมิโน

“ฮั่นแน่ ดีกันแล้วสิท่า”

“เบาๆหน่อยนะเฮีย เกรงใจคนโสดอย่างมิบ้าง”

          ผมยักไหล่ให้นิดหน่อยกับสายตายิ้มกริ่มของทั้งสามคนก่อนจะเดินไปหยิบนมกล่องขึ้นมาดื่ม ดื่มเสร็จก็เดินมานั่งอยู่ข้างเตียงของตัวเองที่ตอนนี้ถูกคุณแฟนยึดไปเรียบร้อยแล้ว

“พี่ซึงฮุน”

          แทฮยอนเอ่ยเรียกผมทั้งๆที่ยังคงหลับตาอยู่

“ครับแฟน”

“มานอนกอดเค้าหน่อยเค้าหนาว”

          ดูสิครับแฟนน่ารักขนาดนี้จะให้ผมไปรักใคร ต่อให้ขี้งอนขนาดไหนดื้อขนาดไหนก็น่ารัก จะว่าไปหน้าร้อนปีนี้ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรอย่างที่คิดนะครับ หน้าร้อนที่ได้นอนกอดแฟน เปิดแอร์สิครับจะได้นอนกอดกันให้อุ่นๆ

  

Holiday Summer/END.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Talk : ฮัลโหลๆ ทำไมชอบแต่งฟิคป่วย? 55555555555

ขอบคุณที่สละเวลามาอ่านเนอะ แต่งจบเร็วมากวางพล็อตไว้ง่ายๆ

ก็มันไม่มีอะไรเลยไง สุดท้ายขออภัยในความป่วยของฟิค ._.