[OS] I have only you.

I have only you.

Pairing : Seunghoon x Taehyun

Rate : G

Note : https://youtu.be/Bwb5TSefONw

 

Please don't abandon me, I have only you.

          ผมชอบเวลาอยู่กับพี่ ผมชอบที่ได้ใช้เวลาร่วมกับพี่ ผมชอบเวลาที่ผมโมโหพี่ ผมชอบตัวเองมากๆตอนที่อยู่กับพี่ กลับมาหาผมได้ไหม หัวใจของผมมันต้องการพี่แค่คนเดียว อย่าทิ้งผมไป.... พี่ซึงฮุน

          คำขอร้องอ้อนวอนที่อีกฝ่ายไม่มีวันได้ยิน ใช่เขาจะได้ยินได้ยังไงในเมื่อคำพูดเหล่านี้มันไม่เคยออกจากปากผมสักครั้ง ต่อให้ใจอยากจะตะโกนออกไปมากแค่ไหน แต่ในเมื่อคนฟังเขาไม่อยู่ตรงนี้แล้ว... ใครมันจะไปได้ยิน

ปึ่งปึ่งปึ่ง ปึ่งปึ่งปึ่ง

“แทฮยอน แทฮยอนตื่นได้แล้ว”

          เสียงเคาะประตูดังออกมาจากหน้าห้องพร้อมกับเสียงแม่ที่ดังตามมาติดๆ เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาเช้าแล้วและผมก็ควรจะลุกขึ้นจากที่นอนสักที แต่ก็นั่นละ... ผมจะต้านทานแรงดึงดูดจากที่นอนอุ่นๆหมอนนุ่มๆนี่ได้ยังไงกัน

 

ปึ่งปึ่งปึ่ง ปึ่งปึ่งปึ่ง

“แทฮยอนตื่นได้แล้วลูก แปดโมงครึ่งแล้วนะลูก”

“เชี่ยยยย สายแล้ว”

          ผมรีบลุกออกจากที่นอนวิ่งไปอาบน้ำแต่งตัวในห้องน้ำในเวลาไม่กี่นาที ชุดนักเรียนม.ปลายถูกสวมใส่ไว้บนร่างกายก่อนจะเหวี่ยงกระเป๋าเป้ขึ้นสะพายโดยไม่ลืมที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือติดตัวไปด้วย นิ้วเรียวกดปลดล็อคหน้าจอเพื่อจะโทรหาเพื่อนสนิทแต่ก็ต้องชะงักเพราะเลขบอกเวลาที่หน้าจอ

‘6:55’

“แม่หลอกผมหรอ!!”

         แทบจะอยากกัดลิ้นตัวเองตายตรงนั้น เมื่อคืนกว่าจะได้นอนอ่านหนังสือยันสว่าง เข้าหัวซักนิดไหม... ก็ไม่ พอคิดถึงความโง่ของตัวเองผมก็รู้สึกปวดหนึบที่ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายขึ้นมาทันที มันทำให้คิดถึงใครคนนึงที่มักจะคอยช่วยติวหนังสือให้เป็นประจำ วิชาที่ผมไม่ถนัดก็มักจะได้เค้านั่นละคอยช่วยอธิบายให้เสมอ คนที่จากผมไปตั้งแต่เมื่อสองปีก่อน

“ไม่กินข้าวเช้าก่อนหรอลูก”

“ผมไปเรียนก่อนนะครับ”

          ผมเดินออกมาจากบ้านหลังเล็กๆของตัวเองทั้งๆที่ยังไม่ได้กินอะไรเลย แต่ก็ช่างมันเถอะไม่กินแค่มื้อเดียวคงไม่เป็นอะไรหรอก

          ผมเดินทอดน่องยาวมาเรื่อยๆไม่เร่งรีบอะไรมากนักเพราะบ้านไม่ได้ไกลจากที่ตั้งของโรงเรียนสักเท่าไหร่ เช้าๆแบบนี้ควรจะสดชื่นใช่มั้ยแต่ไม่ใช่กับผมหรอก ไม่รู้ผมเริ่มเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ กลายเป็นคนที่ไม่ค่อยยิ้ม ไม่ค่อยปฎิสัมพันธ์กับคนรอบข้างจนเพื่อนๆเริ่มเหนื่อยใจ

          ผมยกโทรศัพท์มือถือในมือขึ้นมาดูอีกครั้ง ชั่งใจอยู่ว่าจะโทรหาเพื่อนสนิทอย่างคังซึงยูนดีมั้ย แต่ก็ไม่รู้มันตื่นรึยังเพราะนี้ก็เพิ่งจะ 7 โมง

          ก้าวมาซักพักผมก็หยุดนั่งลงที่ม้านั่งยาวข้างๆถนน ม้านั่งสีขาวที่เคยมีอีกคนมานั่งรอเสมอก่อนเข้าเรียน ภาพคนตัวสูงกำลังจับกุมมือบางของผมเอาไว้แล้วออกเดินไปพร้อมๆกันมันยังคงปรากฏเด่นชัดอยู่ในความทรงจำ ภาพที่เราสองคนเดินหยอกล้อกัน ภาพที่เราสองคนทะเลาะกัน และภาพในวันที่เขาจากไป

          ผมต้องเงยหน้าขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เมื่อน้ำใสๆเริ่มเอ่อร้นอยู่เต็มดวงตา ทำไมจู่ๆถึงเป็นแบบนี้นะ ทั้งๆที่มันก็ผ่านมานานแล้ว ทำไมถึงยังไม่ลืม ทำไมไม่เปิดใจรับใครเข้ามาซักทีละแทฮยอน

          ผมยกมือขึ้นปาดน้ำตาอย่างลวกๆก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเดินต่อไปข้างหน้า หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเสียบหูฟังเข้าไป กดเลือกเพลงที่ตัวเองชอบฟัง ผมไม่ได้ฟังเพลงเหงาๆหรอกนะ แต่ผมฟังเพลงรัก... เพลงรักที่เค้าคนนั้นเคยร้องให้ผมฟังบ่อยๆ ตลกมั้ยล่ะ? ไม่หรอกมันไม่ตลกเลยสักนิด

I can call it love

My babe

 

나도 몰래 찾아오는 설레임에
นา โด มล แร ชา จา โอ นึน ซอล เร อี เม

(อยู่ดีๆความรู้สึกนี้มันก็ค่อยๆเข้ามาหาผมแบบไม่รู้ตัว)

 

You can call it love

 

망설이지마
มัง ซอ รี จี มา
(ได้โปรดอย่ามัวลังเล) 

도망치지마 늘 곁에 있어줘
โด มัง ชี จี มา นืล กยอท เท อิซ ซอ จวอ

(อย่าหนีผมไปเลยนะ อยู่เคียงข้างผมตลอดไปนะ)

 Primary - Love (feat. Bumkey, Paloalto)

          ผมเดินผ่านร้านโจ๊กที่เรามักจะนั่งรอซึงยูนด้วยกันทุกเช้า คุณป้าเจ้าของร้านที่คุ้นหน้าคุ้นตากันเป็นอย่างดีหันมาฉีกยิ้มกว้างให้ผมดั่งเช่นทุกวัน ผมยิ้มรับและโค้งหัวให้เล็กน้อย รู้สึกเสียดายเหมือนกันที่ไม่ได้แวะชิมโจ๊กร้านประจำร้านนี้ หลังจากที่เขาจากไปผมก็ไม่เคยเข้าไปอุดหนุนป้าอีกเลย โต๊ะเก้าที่ไม่เคยถูกเปลี่ยน การจัดร้านยังคงเหมือนเดิมทำให้ผมไม่กล้าพอจะเดินเข้าไป

          ผมกด Replay เพลงเดิมซ้ำอีกครั้งก่อนจะก้าวตามทางเท้าไปเงียบๆ รถบนถนนข้างๆเริ่มบางตาพร้อมๆกับแสงแดดที่ร้อนแรงขึ้นทำให้ผมเพิ่งเอะใจได้ว่าตอนนี้เดินเลยประตูโรงเรียนมาไกลมากแล้ว

          ผมยืนชั่งใจอยู่นานก่อนจะตัดสินใจเดินก้าวต่อไปด้านหน้า วันนี้ผมคงจะโดดเรียน....

‘แทฮยอนอ่า อีกหน่อยถ้าพี่ไม่อยู่นายต้องตั้งใจเรียนนะ’

          ภาพใบหน้าใสกำลังส่งยิ้มให้พร้อมกับยื่นมือมาลูบหัวเบาๆลอยเข้ามาในหัวสมองน้อยๆของผม ความทรงจำเก่าๆทุกคำพูดทุกการกระทำที่บ่งบอกว่าเรารักกันมันยังคงเด่นชัดเสมอ ถึงแม้วันนี้จะเหลือเพียงแค่ผมคนเดียวก็ตาม

‘พี่ไม่มีวันทิ้งนายไปไหนหรอก’

          ไม่รู้ทำไมผมถึงยังคงจดจำรอยยิ้มหวานๆจากคนจอมโกหกคนนั้นได้ขึ้นใจ

          ผมกำลังถูกความคิดถึงเข้าทำร้ายจิตใจ อยากได้ยินเสียง อยากเห็นหน้า อยากคุย อยากกอด อยากเจอ อยากกลับมารักกันเหมือนเดิม.... ทั้งๆที่มันเป็นไปไม่ได้

          นิ้วยาวกดปุ่มสีเขียวในมือถือเพื่อโทรหาใครบางคนที่ผมจำเบอร์ของเขาได้ขึ้นใจ

          รูปคู่ที่ถูกตั้งค่าไว้ปรากฏเด่นชัดแก่สายตาของผม น้ำใสๆเริ่มไหลลงมาอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มจางๆบนใบหน้า

ตู๊ดดดดดดดดดด ตู๊ดดดดดดดดดดด

          เสียงสัญญาณดังขึ้นอยู่นานจนกระทั่งมันตัดไป ‘ไม่มีการตอบรับจากหมายแรกที่ท่านเรียกค่ะ’ ผมฟังประโยคเดิมซ้ำๆอยู่สองถึงสามรอบก่อนจะถอนหายใจออกมา ปลายสายไม่มีการตอบรับใดๆทั้งที่ผมก็รู้อยู่แล้วแต่ก็ยังอยากจะกดโทรไปหาเขา

‘พี่รักนายมากนะ’

          คำบอกรักพร้อมกับสัมผัสหวานที่ริมฝีปากยังคงติดค้างอยู่ในใจของผมเสมอมา แม้มันจะผ่านมานานมากแล้วก็ตาม

‘นายห้ามทิ้งพี่ไปไหนรู้มั้ย แทฮยอนอ่า’

          คนโกหก ทั้งๆที่บอกผมว่าไม่ให้ทิ้งไปไหน ทั้งๆที่พี่เคยบอกว่าจะไม่มีวันทิ้งผมไปไหน... ผมเหนื่อยแล้วรู้มั้ย เหนื่อยที่ต้องทนนั่งคิดถึงพี่ทุกวัน ทุกเวลา

          อ้อมกอดอุ่นๆที่เคยได้รับ สัมผัสอ่อนหวานจากการจูบ กำลังใจจากมือที่เคยกอบกุม คำบอกรักและคิดถึงมันยังคงดังก้องอยู่ในหูของผมทุกวัน คำที่ผมไม่เคยใช้กับใครเลยนอกจากพี่ บอกหน่อยได้มั้ยผมควรทำยังไงให้หลุดพ้นจากความทรมานที่เป็นอยู่ตอนนี้ ทำไมทิ้งกันง่ายๆแบบบี้นะอีซึงฮุน

          ดูเหมือนความคิดถึงที่อัดแน่นมากมายอยู่ในจิตใจทำให้ผมตัดสินใจว่าวันนี้จะไปหาเขา

          สายลมอ่อนๆพัดผ่านร่างบางของผมไป วันนี้อากาศดีแดดไม่แรงมากนัก ผมมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูทางเข้าของสถานที่แห่งหนึ่ง

“มาอีกแล้วนะเรา”

“สวัสดีครับคุณป้า”

          คำทักทายถูกเอ่ยออกจากปากอย่างคุ้นเคย ดูเหมือนว่าผมจะพบกับคุณป้าท่านนี้ทุกวันที่มาที่นี้ ผมโค้งให้เขาเล็กน้อยก่อนจะเดินผ่านมา

“ทำใจเถอะนะลูก”

          คำปลอบโยนนั่นทำให้ใจผมกระตุกวูบ แต่ก็ยังคงฝืนยิ้มออกมาแล้วเดินก้าวไปข้างหน้าต่อ ผมแค่อยากเจอเขาเท่านั้นเอง

“ซึงฮุนอ่า”

          น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยเรียกอีกคนที่เคยคุ้นเคยกัน

“ค คิดถึงนะ”

          คำว่าคิดถึงที่ถูกเอ่ยออกไปอย่างไม่คิดพร้อมกับน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาอีกรอบ

“ผ ผมรัก ผมรักพี่มากรู้มั้ย”

“กลับมาหาผมได้มั้ย”

          พูดออกไปทั้งๆที่ยังคงร้องไห้ พูดออกไปทั้งๆที่รู้ว่าเขาคงไม่กลับมา

“ผมยังมีแต่พี่เหมือนเดิมเข้าใจรึเปล่า กลับมา....”

“ท ทำไมพี่ไม่ตอบผมละ พูดกับผมดิวะ ฮึก บอกให้พูดไง ฮ ฮือออออ”

          เสียงสะอื้นค่อยๆดังขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับร่างกายที่กำลังทรุดลงกับพื้น

“ฮึก ฮ บอก ฮึก บอกว่าให้กลับมา”

          ผมยื่นมือไปทุบตีแผ่นหินสูงตรงหน้า ป้ายหินที่สลักชื่อว่า ‘อีซึงฮุน’ คนรักของผม

“ไหนบอกว่าจะไม่ทิ้งกันไงวะ ไอ้คนโกหก ฮืออออออ”

          น้ำตามากมายหลั่งไหลออกมาอย่างไม่หยุดสาย อีซึงฮุนคนรักของผมเขาจากไปนานแล้ว จากไปในวันที่เรากำลังฉลองวันครอบรอบ 3 ปีในการคบกัน

‘แทฮยอน รักกันแบบนี้ไปนานๆนะ’

          น้ำเสียงเล็กแหลมถูกเอ่ยออกมาจากปากบางของคนตาขีดตรงหน้า

จุ๊บ

          ผมยื่นปากไปจุ๊บแก้มของอีกคนเบาๆ

‘โคตรรักอ่ะ’

เอี๊ยดดดดด ตู้ม

          ในขณะที่เรากำลังนั่งจับมือกันอยู่ที่ม้านั่งยาวสีขาวไม่ไกลไปจากบ้านของผมสักเท่าไหร่ก็มีรถกระบะคันหนึ่งพุ่งตรงมาอย่าเร็วโดยไม่มีการชะลอความเร็วใดๆทั้งสิ้นจนกระทั่งรถกำลังจะแล่นมาปะทะกับร่างกายของเราทั้งคู่คนขับก็ตัดสินใจเหยียบเบรกอย่างแรง... แต่มันก็ไม่ทัน

‘พี่ซึงฮุนนนนนนนน’

          ร่างบางของผมถูกผลักออกอย่างแรงจากคนตัวสูงข้างๆกาย ผมมองเห็นร่างสูงติดอยู่ระหว่างรถกับต้นไม้สูงใหญ่ตรงหน้า น้ำตามากมายหลั่งไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว รีบวิ่งไปหาร่างไร้สตินั่นอย่างรวดเร็ว อยากจะเข้าไปกอดอีกคนที่กำลังหายใจรวยริน

          ใบหน้าขาวเงยขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมกับรอยยิ้ม ปากบางค่อยๆขยับอ้าขึ้นช้าๆ

รัก

          เสียงบางเบาจนแทบไม่ได้ยินดังออกมาจากปากคนรักของผม แล้วร่างกายนั้นก็สงบนิ่งไปพร้อมกับหัวใจที่หยุดเต้นไปของอีกคน

‘พี่ซึงฮุนนนนนนนนนนนนนนนนนน’

          สติของผมหายไป สมองขาวโพลนขาดกระประมวลผล ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงทรุดลงกับพื้นก่อนที่สติจะดับวูบ

“สักวันผมคงจะตามไป รอก่อนนะ”

I have only you/END

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

รีอัพอีกแล้ว 5555555 ขอบคุณที่แวะมาอ่าน ♥

ปล.ยังไม่ได้แก้คำผิด ขอภัยในความไม่สะดวกฮ่ะ