[os] Love at first sight.

Love at first sight.

 

                                                 Cr.: http://pantip.com/topic/13120960#

 

Pairing: Seunghoon x Taehyun

Rate: G

Note: Deal fic

          คุณใช้เวลานานแค่ไหนในการตกหลุมรักใครซักคน

          สำหรับผม มันเกิดขึ้นในเวลาเพียงไม่กี่นาที.... และยังคงรู้สึกแบบนั้นเนิ่นนานมาจนถึงทุกวันนี้ รู้สึกรักเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือตอนนี้หมอนั่นนั่งอยู่ตรงหน้า

          เด็กน้อยตัวขาววัย 8 ขวบเดินเตาะแตะอยู่ในสวนสาธารณะเพียงลำพัง ขาและแขนป้อมๆแกว่งไปมาในทุกขณะที่ก้าวเดิน ดวงตาเรียวมองเท้าน้อยๆของตนที่ก้าวออกไปทีละนิดอย่างช่างสงสัย ปากเล็กๆพึมพัมออกมาเป็นเสียงเพลงที่ตนเองท่องจำมาจากโรงเรียนตามที่คุณครูหนุ่มหน้าหวานเป็นคนสอน

          ทันใดนั้นหูขวาข้างที่ใช้การได้ปกติก็ได้ยินเสียงเล็กแหลมแหวขึ้นดังลั่น สอดส่ายสายตามองหาต้นตอก็พบกับเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังร้องไห้โฮ คิ้วบางลู่ต่ำลงยามนึกฉงนว่าเหตุใดเด็กหญิงคนนั้นจึงร้องไห้ออกมา มองต่ำลงไปก็พบสาเหตุ.... กรวยไอติมสีครีมกำลังคว่ำลงกับพื้นและเนื้อเย็นช่ำสีชมพูสดใสทิ่มลงไปกับอิฐแข็งตรงหน้า

          แทฮยอนกำลังสงสัย.... ไอติมตกแล้วยืนร้องไห้อยู่แบบนั้นจะได้อะไรกลับมา? ก็ไม่ไง

          ไร้สาระชะมัด

          ในขณะที่กำลังจะก้มลงไปสนใจเท้าน้อยๆของตัวเองอีกครั้งหางตาเรียวก็เหลือบไปเห็นเด็กหนุ่มตัวผอมบางกำลังยื่นไอติมกรวยใหม่ให้กับเด็กหญิงที่ร้องไห้งอแงอยู่

“พี่ให้.... เลิกร้องไห้ได้แล้วนะครับ”

          เสียงคนตัวบางเอ่ยบอกเด็กหญิงตรงหน้าก่อนจะยกมือขึ้นลูบผมสีเข้มนั่นเบาๆแล้วเดินจากไป

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

“ออมม่าาาาาา น้องแทฮยอนเป็นโรคหัวใจแน่ๆเลย!!!”

          และเย็นนั้นคุณแม่คนสวยก็แนะนำให้รู้จักกับเพื่อนบ้านใหม่ คุณป้าข้างบ้านมีลูกสาว 1 คนและลูกชายอีก 1 คน อะไรก็ไม่น่าตกใจเท่าลูกชายของป้าข้างบ้านก็คือเด็กตัวบางผู้แสนใจดีที่ทำเขาใจเต้นแรงเมื่อตอนบ่ายนี่ซิ

“พี่ซึงฮุนมีแฟนรึยังอ่ะ”

          เป็นสิ่งที่แทฮยอนเอ่ยถามไปตอนอายุได้ 12 ปีถ้วน เด็กหนุ่มตัวสูงร่างบอบบางผู้สวมแว่นตากลมหนาเตอะไม่ได้เอ่ยตอบ ทำเพียงแค่ส่ายหน้าเบาๆทั้งๆที่ดวงตายังคงจดจ้องอยู่ที่หนังสือเรียนตรงหน้า นั่นเลยทำให้ไม่รู้ตัวเลยว่าไอ้คนถามกำลังทำสีหน้าเจ้าเล่ห์ขนาดไหนอยู่

“แทฮยอนอ่า.... เราฝากให้พี่ซึงฮุนหน่อยซิ”

          กล่องช็อกโกแลตรูปหัวใจถูกยื่นมาให้เด็กหนุ่มร่างโปร่งที่มีโครงหน้าสวยหวานราวกับหญิงสาว หัวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันยุ่งเมื่อได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายเอ่ยบอก

“พี่เขามีแฟนแล้ว เอากลับไปเหอะ”

          เอ่ยตอบเสียงเรียบเหมือนทุกครั้ง.... ใช่ ก็ทุกครั้งในวันวาเลนไทน์แบบนี้มันจะมีสาวน้อยซัก 4-5 คน รวมถึงหนุ่มดอกไม้บางคนเอาของขวัญมาฝากเขาให้เอาไปให้กับพี่ชายตาตี่ข้างบ้าน ซึงฮุนเป็นคนเงียบๆไม่ค่อยคุยกับใคร ต่างจากเขาที่ค่อนข้างช่างพูดช่างคุยจนกลายเป็นที่นิยมในหมู่นักเรียนด้วยกัน ฉะนั้นถ้าจะเข้าหาซึงฮุนผู้ไม่เข้าสังคมคงต้องเข้าทางเขาแค่ทางเดียวเท่านั้น และแทฮยอนก็เป็นเด็กขี้หวงเกินกว่าจะเปิดโอกาสให้ใครเข้าไปใกล้คนที่เขาแอบชอบ

          กล่องของขวัญ ช็อกโกแลต และดอกไม้มากมายถูกหอบอยู่ในอ้อมแขนบางๆของแทฮยอนและแขนแกร่งของพี่ชายข้างบ้าน นี่เป็นอีกปีที่ซึงฮุนต้องช่วยอีกคนขนของกลับบ้าน.... เด็กข้างบ้านของเขาเป็นคนป็อบจนน่าอิจฉา

“นายนี่มันน่าอิจฉาจริงๆ มีขนมกินเยอะแยะเต็มไปหมด”

“พี่อยากกินเหรอ”

          ซึงฮุนยักไหล่ให้เป็นคำตอบหลังจากวางของจำนวนมากลงบนโต๊ะในห้องครัวเรียบร้อยแล้ว นิ้วเรียวสวยดันกรอบแว่นตาให้เข้าที่เข้าทางก่อนจะกระชับสายกระเป๋าสะพายแล้วกล่าวลา

“เดี๋ยวป้อน”

          ช็อกโกแลตก้อนกลมถูกยัดใส่ปากเจ้าของบ้านก่อนที่แขนยาวจะรั้งอีกคนให้หันมาแล้วประกบปากลงไปที่ริมฝีปากบางโดยไม่ให้อีกคนได้ทันตั้งตัว คนพี่หลับตาปี๋ด้วยความตกใจพลางเอาแขนดันตัวคนอายุน้อยกว่าอย่างสุดแรง ลิ้นเล็กดุนเอาก้อนของหวานสีเข้มนั่นเข้าไปสู่ปากบางๆของคนตรงหน้าก่อนจะค่อยๆผละออกอย่างอ้อยอิ่ง ผลลัพธ์ที่ได้คือตอนนี้คนตัวสูงกว่าได้ยืนนิ่งค้างไปแล้ว

“อร่อยอ่ะดิ”

          พูดจบก็หัวเราะออกมากลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นแรงของตัวเอง แทฮยอนชอบเวลาที่ซึงฮุนหน้าแดง ไม่ว่าจะเพราะกำลังเขินหรือกำลังโกรธก็ตาม เวลาแก้มฟูๆนั่นเปลี่ยนสีแล้วนึกอยากจะเอาปลายจมูกไปถูกเล่นให้หายหมั่นเคี้ยว

“ใครมาส่งอ่ะ”

          เอ่ยถามคนพี่ที่กำลังนั่งถอดรองเท้าอยู่หน้าบ้านก่อนจะก้มหน้าลงไปใกล้ อีกฝ่ายเมื่อเงยหน้าขึ้นมาจะตอบก็ต้องชะงักลงไปเล็กน้อยเมื่อพบว่าหน้าตนกับเด็กข้างบ้านอยู่ห่างกันเพียงแค่คืบ

“เพื่อน”

          เด็กผมบลอนด์พยักหน้ารับรู้ก่อนจะคว้าเอาหนังสือ 2-3 เล่มที่คนพี่ถืออยู่ไปไว้ในมือของตนเองแล้วเดินนำเข้าบ้านไป

“คืนนี้นอนด้วยดิ”

          คนพี่ขมวดคิ้วน้อยๆแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไรอีกคน ซึงฮุนทำเพียงแค่พยักหน้าแล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ในขณะที่คนพี่กำลังอาบน้ำชำระร่างกายแทฮยอนก็แอบหยิบเอามือถือของอีกคนขึ้นมากดดู รหัสที่ไม่เคยเปลี่ยนนั่นทำเอาคนน้องยิ้มร่าออกมา

“ตั้งรหัสเป็นวันเกิดผมดิ พี่จะได้จำวันสำคัญของผมได้ไง”

          นั่นเป็นสิ่งที่เขาพูดกับอีกคนเมื่อตอนอยู่มัธยม ตอนที่ซึงฮุนได้โทรศัพท์เครื่องแรกมาใช้ และแน่นอนว่าของเขาก็เป็นวันเกิดของซึงฮุน

          สไลด์เปิดเข้าดูโปรแกรมแชทที่ถูกอ่านแล้วเพื่อตรวจเช็คว่ามีใครเข้ามาเกาะแกะคนของเขาบ้างรึเปล่า ก็ซึงฮุนน่ะเป็นหนุ่มแว่นทรงเสน่ห์ที่หลายๆคนหมายปอง ยิ่งพอเรียนกันคนละที่แบบนี้ด้วยแล้วแทฮยอนยิ่งหวั่นใจกลัวใครจะมาคาบไปเสียก่อน ครั้นเขาจะจีบตรงๆก็กลัวอีกคนจะตีตัวออกห่าง ทำได้เพียงเนียนๆนอนกอดแบบนี้ไปเรื่อยๆเมื่อมีโอกาสก็เท่านั้น

“แทฮยอนอ่า นายมีแฟนรึยัง”

          จู่ๆคำถามชวนใจสั่นนั่นก็ดังขึ้น

“ยังอ่ะ ทำไมเหรอพี่”

          แทฮยอนตอบอีกคนก่อนจะส่งยิ้มกว้างไปให้ หัวใจของเขากำลังทำงานหนักทั้งๆที่ก็ไม่รู้ว่าทำจู่ๆพี่ข้างบ้านจึงถามเรื่องแบบนี้ขึ้นมา

“พ เพื่อนพี่เขาอยากจะจีบนาย”

          สิ่งที่ไม่คิดว่าจะได้ยินถูกเอ่ยออกมาจากคนตัวขาวตรงหน้า.... ผิดหวัง แทฮยอนกำลังผิดหวังเข้าเต็มๆ

“ผมมีคนที่ชอบอยู่แล้วครับพี่ซึงฮุน”

          ความสั่นไหวในแววตาดวงเล็กนั่นทำเอาแทฮยอนใจกระตุกวูบ เขาไม่แน่ใจว่าอีกคนรู้สึกยังไงกับคำตอบของเขา เขาไม่แน่ใจว่าอีกคนรู้สึกกับเขาเช่นไร แต่แน่นอนว่าเขาไม่คิดจะเปิดโอกาสให้ใครก็แล้วแต่ที่คิดจะจีบเขารวมถึงใครก็แล้วแต่ที่คิดจะจีบซึงฮุนเข้ามาทำให้ความสัมพันธ์ของเขาทั้งคู่วุ่นวายไปมากกว่านี้อีกแล้ว

          หลายสัปดาห์ต่อมาซึงฮุนเอาแต่หลบหน้าเขา นั่นทำให้แทฮยอนอึดอัดจนแทบจะเป็นบ้า

          ค่ำวันนี้เด็กหนุ่มตัดสินใจบุกไปหาอีกคนถึงในห้องนอน ซึงฮุนที่เพิ่งกลับมาจากบริษัทถึงกับผงะเมื่อจู่ๆประตูห้องก็ถูกผลักออกอย่างรุนแรงก่อนจะงับปิดลงด้วยแรงเหวี่ยงจากน้องชายข้างบ้านจนเกิดเสียงดังลั่น เสื้อกล้ามสีอ่อนที่กำลังจะถอดออกถูกสวมกลับเข้าไปอีกครั้งก่อนที่เจ้าของห้องจะถูกผู้บุกรุกจูงมือให้ไปนั่งลงบนเตียง

“พี่หลบหน้าผมทำไม”

“พี่เปล่า”

          การที่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นนั่นไม่ยอมหันมาสบกันตรงๆแทฮยอนยิ่งหงุดหงิด เขาจับไหล่คนพี่ให้หันมามองกันตรงๆอีกครั้ง

“ไม่หลบบ้าอะไรวะพี่ โทรไปก็ไม่รับ แชทไปไม่ตอบ มาหาก็โกหกว่าไม่อยู่ นี่ผมกำลังจะเป็นบ้าตายอยู่แล้วนะเว้ย”

          ยิ่งอีกคนเงียบแทฮยอนยิ่งหงุดหงิด

“โดนคนที่แอบชอบมานานหลายปีทำเมินใส่แบบนี้มันเจ็บนะเว้ยพี่”

“ช ชอบ....”

          น้ำเสียงตะกุกตะกักพร้อมกับใบหน้าช่างสงสัยของอีกคนทำเอาแทฮยอนที่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟลืมความรู้สึกขุ่นเคืองใจไปจนหมด แต่เพราะเขาจำเป็นต้องคุยอีกคนให้รู้เรื่องเขาจะไม่ยอมทนอึดอัดอยู่แบบนี้อีกแล้วแทฮยอนทำใจมาแล้วว่าถ้าจะแตกหักก็ให้มันจบลงตรงนี้ เขาจึงพูดบางอย่างออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างไม่ปิดบังอีกต่อไป

“เออชอบ ผมชอบพี่มานานแล้ว ชอบตั้งแต่ก่อนจะรู้จักกันอีก”

“..........”

“ชอบตั้งแต่วันที่เห็นเด็กหน้าตี๋คนนึงเลี้ยงไอติมใครก็ไม่รู้ที่สวนสาธารณะกลางหมู่บ้านนั่นแล้วเว้ย”

“แล้วทำไมเพิ่งมาบอกวะ”

          ไม่ทันได้พูดอะไรอีกเพราะซึงฮุนดึงคอคนน้องเข้ามาประกบจูบอย่างโหยหา ทั้งอ่อนหวาน นุ่มนวลชวนฝันและอ่อนโยน สัมผัสที่แทฮยอนใฝ่หามาโดยตลอดกำลังถูกป้อนให้จากคนที่เขาแอบรักมาตั้งแต่เด็ก ริมฝีปากทั้งสองบดเบียดกันไปมาอย่างไม่รู้จบ ผละออกเพียงน้อยนิดเพื่อหายใจก่อนจะขยับเข้าไปแนบชิดสนิทกันอีกครั้งด้วยความเต็มใจ อีกครั้ง และอีกครั้ง

“เป็นแฟนกับพี่นะแทฮยอน”

          มันเป็นรักแรกพบที่ดำเนินมาอย่างยาวนาน ช่วงเวลาแอบชอบที่มีความสุขกำลังถูกเติมเต็มด้วยความรู้สึกแบบเดียวกันจากคนตรงหน้า แทฮยอนไม่เสียใจเลยที่เขายังคงเชื่อมั่นในความรู้สึกของตัวเองในวันนั้นมาจนถึงในวันนี้

เราอาจจะเลิกราในวันข้างหน้า แต่ขอแค่วันนี้เราทำทุกอย่างให้ดีที่สุดก็พอ

Love at first sight/END

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

หวัดดี อย่าด่าเรา เรามาอัพอย่างสงบ ;__: