Hot get it on 3.

Hot get it on 3.

Pairing: Seunghoon x Taehyun

Rate: PG-13

Note: ยังไม่ได้แก้คำผิดค่ะ

     ไม้เลื้อยขนาดเล็กถูกปลูกไว้ในกระบะเป็นแถวยาวจนเต็มโรงเรือนหลังใหญ่ สีเขียวขจีตัดกับสีแดงสดของผลขนาดใหญ่ช่างดูสวยงามและดึงดูดสายตาเป็นอย่างยิ่ง จมูกโด่งสูดเอาอากาศบริสุทธิเข้าไปจนเต็มปอด ดื่มด่ำกับธรรมชาติจนพอใจแล้วจึงเริ่มทำงานของตน ฝาเลนส์กล้องถูกเปิดออกก่อนที่มือขาวจะจับกระบอกกล้องหันไปตามทิศทางที่ตนต้องการจะเก็บภาพ

    ร่างโปร่งก้มๆเงยๆอยู่ตรงบริเวณกระบะปลูกสตรอเบอรี่ที่ถูกยกขึ้นสูงจากพื้น โดยปกติแล้วที่โรงเรือนแห่งนี้จะเตรียมไว้สำหรับรองรับนักท่องเที่ยวทั่วไป เพราะผลที่สุกแดงฉ่ำเป็นที่ต้องการของนักท่องเที่ยวซึ่งมักจะแวะเข้ามาเก็บสดๆกันถึงในโรงเรือน แต่ในวันนี้กลับมีเพียงชายหนุ่มสองคนเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาใช้พื้นที่

     แทฮยอนรับงานถ่ายภาพสำหรับนำไปทำโฆษณาไอศกรีมโฮมเมดยี่ห้อหนึ่ง และเจ้าของแบรนด์ก็มีเงินมากพอที่จะลงทุนจ้างพร้อมเป็นคนออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดในการเดินทางไปกลับระหว่างเมืองหลวงกับต่างจังหวัดซึ่งเป็นที่ตั้งของไร่แห่งนี้ เพียงเพราะต้องการภาพที่ดีที่สุดและน่าเชื่อถือที่สุดมาใช้

     และไม่รู้ว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ที่แฟนหนุ่มของแทฮยอน...อีซึงฮุน มีวันหยุดยาวตรงกับวันเดินทางของเขาพอดี เจ้าตัวจึงขอติดสอยห้อยตามมาด้วย

     ร่างสูงพกเพียงกล้องโพลารอยด์ติดตัวมา 1 เครื่อง เสื้อยืด 2 ตัวกับอันเดอร์แวร์อีก 2 ชิ้นเท่านั้น แน่นอนว่าการมาพักแค่สองวันหนึ่งคืนไม่จำเป็นต้องพึ่งเสื้อผ้าอะไรมากมายนัก

     ในขณะที่แทฮยอนกำลังทำงาน ฝ่ายซึงฮุนก็ยกกล้องขึ้นมาเก็บภาพโดยรวมของโรงเรือนที่มีคนรักของเขากำลังปฏิบัติหน้าที่ของตนอยู่ในเฟรมด้วย จากนั้นก็หันไปพูดคุยกับป้าผู้ดูแลโรงเรือนแห่งนี้เพื่อสอบถามถึงโรงเรือนที่เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าไปเยี่ยมชม เขาตะโกนบอกกับแทฮยอนว่าขอตัวไปเดินเล่นที่โรงเรือนอื่น และปล่อยให้อีกคนได้ดำดิ่งกับงานตรงหน้าอย่างที่ควรจะเป็นเมื่อเห็นว่าคนน้องพยักหน้ารับรู้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ขายาวก้าวไปตามโรงเรือนที่มีนักท่องเที่ยวจำนวนไม่น้อยกำลังเก็บชมเจ้าผลไม้ลูกสีแดงสดอยู่

     ภาพนักท่องเที่ยวเด็กๆที่กำลังตื่นตาตื่นใจกับผลไม้สุกลูกสวยตรงหน้าชวนให้เขารู้สึกประทับใจไม่น้อย ที่ไร่แห่งนี้นอกจากนักท่องเที่ยวจะสามารถกินและเก็บสตรอเบอรี่ในโรงเรือนสดๆได้แล้วนั้น ยังมีจักกิจกรรมสอนทำแยมและเค้กสตรอเบอรี่อีกด้วย โดยที่ค่าเข้าชมของที่นี้จะเก็บแพงกว่าของที่อื่น และแน่นอนว่าซึงฮุนถูกละเว้นจากการเก็บค่าเข้าชมเพราะในวันนี้เขามาในฐานะผู้ช่วยช่างภาพ(ที่มีหน้าที่แค่สะพายขาตั้งกล้องมาให้อีกคนเท่านั้น)

     ร่างสูงเก็บภาพแก้มกลมๆสีแดงปลั่งของเด็กน้อยคนหนึ่งซึ่งกำลังงับสตรอเบอรี่ผลใหญ่เข้าริมฝีปากเล็กสีระเรื่อนั่นอยู่ กระดาษใบเล็กถูกสะบัดไปมาอยู่หลายครั้ง รอครู่หนึ่งจนเริ่มปรากฏเส้นสีออกมาเป็นภาพ แก้มกลมๆกับดวงตาเรียวที่ปิดสนิทอีกทั้งริมฝีปากเล็กๆสีชมพูนั่นอดทำให้คิดถึงแทฮยอนที่กำลังทำงานอยู่ไม่ได้ เขายิ้มให้กับความคิดของตัวเองก่อนจะละไปมองดูกิจกรรมที่ทางไร่จัดไว้

     สตรอเบอรี่จำนวนมากถูกเทลงในหม้อน้ำร้อนตรงหน้า มือเรียวจับไม้พายเอาไว้แน่นก่อนจะออกแรงบี้ผลไม้สุกตรงหน้าตามคำบอกของคุณป้าที่ดูแลอยู่ ซึงฮุนกวนน้ำสีชมพูหวานตรงหน้าอยู่สักพักจากนั้นก็ตักฟองออกแล้วใส่น้ำตาลลงไป กวนจนน้ำตาลละลายอีกครั้งป้าผู้ดูแลก็บอกว่าเสร็จเรียบร้อยแล้ว

     สาบานได้ว่าเขาไม่เคยรู้เลยว่าแยมผลไม้มันทำง่ายอะไรขนาดนี้... หรือเป็นเพราะสตรอเบอรี่ยังคงสดอยู่ก็ไม่แน่ใจ หลังจากชิมความหอมหวานของแยมที่ตัวเองเป็นคนทำเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาก็หันไปยืนมองกลุ่มนักท่องเที่ยวสาวๆและเด็กๆกำลังช่วยกันตกแต่งหน้าเค้กอยู่ไม่ไกล เขาทำเพียงมองด้วยใบหน้ายิ้มแย้มก่อนจะแยกตัวไปเดินชมผลสตรอเบอรี่อย่างที่ตั้งใจไว้แต่แรก กล้องโทรศัพท์มือถือถูกใช้เป็นอุปกรณ์เก็บภาพรายละเอียดต่างๆ ทั้งรอยหยักหรือพื้นผิวของใบสตรอเบอรี่ซึงฮุนก็ถ่ายเก็บไว้

     บางทีมันอาจจะกลายเป็นแรงบันดาลใจในการทำอะไรสักอย่างในวันข้างหน้าก็ได้

    เย็นวันนั้นซึงฮุนนำสตรอเบอรี่หนึ่งกล่องกลับมายังห้องพักด้วย ร่างสูงนำไปล้างทำความสะอาดแบ่งบางส่วนไว้ทานและอีกส่วนเก็บไว้ในช่องแช่เย็น

     ในขณะที่รอเข้าไปใช้ห้องน้ำต่อจากคนรัก ซึงฮุนก็หยิบเอาสมุดบันทึกของตนเองออกมา ปากกาแท่งสวยราคาแพงที่อีกคนซื้อให้เป็นของขวัญเมื่อต้นปีถูกหยิบมาวางไว้ข้างกัน แผ่นรูปโพลารอยด์ถูกหยิบออกมาจากกระเป๋าแล้ววางเรียงกันไว้บนโต๊ะ และมีใบหนึ่งที่เจ้าของหยิบมันขึ้นมาจ้องมองด้วยรอยยิ้มกว้าง

    กระดาษสี่เหลี่ยมใบเล็กปรากฏร่างขาวสะดุดตายืนอยู่ท่ามกลางใบสีเขียวขจีตัดแดงภายในโรงเรือนช่างน่ามองเสียจนไม่อยากจะละสายตาไปไหน ริมฝีปากบางวาดขึ้นเป็นเส้นโค้งประดับบนใบหน้าขาว แทฮยอนมีเสน่ห์ และสามารถทำให้ซึงฮุนใจเต้นแรงและตกหลุมรักได้นับครั้งไม่ถ้วน แม้ในภาพใบเล็กจะไม่อาจเห็นได้ว่าบุคคลในภาพนั้นกำลังทำสีหน้าเช่นไร เงามืดบดบังสีหน้าไปกว่าครึ่งเพราะแสงแดดที่ตกต้องลงมาพอดีสะท้อนกลับเข้ากล้องจนเกิดเป็นเส้นแสงที่น้อยครั้งนักจะจับได้ เหมือนออร่าในตัวของแทฮยอนส่องประกายอย่างไรอย่างนั้น

     เทปกาวสองหน้าถูกฉีกออกแล้วแปะไว้หลังภาพ มือขาวนำเอากระดาษใบสี่เหลี่ยมเล็กๆไปติดไว้ที่หน้าสมุดบันทึกของเขาแล้วค่อยๆบรรจงเรียงร้อยตัวอักษรบอกเล่าเรื่องราวที่น่าจดจำลงไป

     หน้าสมุดถูกพับปิดเมื่อใครอีกคนออกมาจากห้องน้ำพอดี แทฮยอนตอนนี้เปลือยกายท่อนบนและสวมเพียงกางเกงนอนขายาวตัวเดียว ขยับปากอ้าออกบอกให้อีกคนรีบไปอาบน้ำแล้วทรุดตัวลงนั่งที่หัวเตียง ผ้าผืนเล็กยังลงโป๊ะไว้บนผมที่เปียกชื้น MacBook เครื่องบางถูกกางออกแล้วเจ้าตัวก็เชื่อมต่อเข้ากับกล้อง มือหนาจับเอาผ้าขนหนูนิ่มเช็ดผมระหว่างรอไฟล์ภาพอัพโหลดลงเครื่องจนเสร็จสมบูรณ์ จากนั้นก็จัดการทำงานของตัวเองต่อ โดยเริ่มจากการแยกไฟล์รูปออกเป็นส่วนๆเสียก่อน

     นัมแทฮยอนกับอีซึงฮุนเป็นคนที่แตกต่างกันในหลายๆด้าน แต่แน่นอนว่าด้านที่คล้ายกันก็มี อย่างเช่นการดำดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์ของการทำงาน หากว่ากำลังทำในสิ่งที่ตนรัก... แน่นอนว่าเขาแทบจะไม่สนใจอื่นๆใดรอบกายเลย รวมทั้งเสียงเปิดประตูห้องน้ำนั่นก็ด้วย

     เห็นอีกคนกำลังทำงานแบบนั้นคนเป็นพี่ก็ล้มตัวลงนอนกลิ้งไปมาบนเตียงนุ่มอย่างไม่มีอะไรจะทำ สุดท้ายร่างสูงก็ตัดสินใจเดินไปหยิบสมาร์ทโฟนพร้อมหูฟังมากดดูการ์ตูนอยู่ข้างๆคนอายุน้อยกว่า น้ำหนักที่ถูกพิงลงมาบนหัวไหล่ไม่ได้ทำให้แทฮยอนหันไปสนใจอีกคนขึ้นเลยสักนิด ปากบางเพียงแค่ขยับบ่นพึมพำเบาๆไล่ให้คนพี่หลับไปก่อนได้เลยไม่ต้องรอเขา

     แล้วอีกข้อที่เขาเหมือนกันคงจะเป็นความหัวดื้อนี่แหละ นอกจากซึงฮุนจะไม่หลับแล้ว เจ้าตัวยังกดจูบลงบนไหล่เปลือยเปล่าหนักๆไปหลายทีพร้อมกับเบียดกายเข้ามาชิดคนที่ทำงานอยู่จนฝ่ายโดนแกล้งต้องขยับหนีทีละนิด ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าแทฮยอนกำลังนั่งทำงานอยู่บนเตียงโดยมีซึงฮุนซ้อนอยู่ด้านหลัง

     มือเรียววางแหมะลงบนเอวที่ไม่ได้เล็กคอดเหมือนหญิงสาวของคนรักก่อนจะเนียนลูบไล้สะโพกมนที่โผล่พ้นขอบกางเกงของอีกคน สายตาดุถูกส่งไปให้คนที่แสร้งทำเป็นดูการ์ตูนอยู่อย่างหาเรื่อง

     คนเจ้าเล่ห์ยังคงตีมึนอยู่เช่นเดิมแม้คนเป็นน้องจะจับมือขาวนั่นออกให้พ้นสะโพกของตนเองอยู่หลายครั้งแล้วก็ตาม

     แทฮยอนเริ่มไม่แน่ใจว่าในหัวของคนข้างกายนี่เข้าใจสิ่งที่ฉายอยู่ในแววตาบ้างรึเปล่า หรือในหัวกลมๆนั่นกำลังมีเรื่องกามๆอยู่กันแน่ถึงได้เนียนลูบเขาอยู่แบบนี้ นิ้วเรียวสวยนั่นเขี่ยสะโพกมนของเขาไปมาเป็นวงกลมช้าๆชวนให้รู้สึกประหลาดไม่น้อย และแน่นอนว่าแทฮยอนพอจะเดาได้ว่าอะไรจะเกินขึ้นต่อจากนี้

“ทำแบบนี้แล้วดูรู้เรื่องรึไงครับ”

     สุดท้ายก็เป็นเขาเองที่ทนต่อสัมผัสแปลกๆนั่นไม่ไหว มือหนาจับเอาใบหน้าของคนข้างกายให้หันมาคุยกันดีๆก่อนจะส่งสายตาดุๆไปให้เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมตอบคำถามแต่ตีหน้ามึนใส่เขาแทน

“พี่ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย”

“หลักฐานตำตาขนาดนี้อ่ะนะไม่ได้ทำอะไร”

     เจ้าของเรือนผมแสกกลางเอ่ยถามขณะจับมือของอีกฝ่ายที่กำลังเกี่ยวขอบกางเกงนอนของเขาอยู่ ใช่... หากว่าไม่หยุดไว้แทฮยอนก็อาจจะไม่ปฏิเสธสัมผัสที่จะเกิดต่อจากนี้ก็ได้ และงานของเขาก็จะไม่เสร็จ หางคิ้วค่อยๆลู่ลงเกือบจะเก้าสิบองศาก่อนที่ริมฝีปากจะวาดขึ้นเป็นเส้นโค้ง มือหนาที่ยังคงประกบอยู่บนแก้มเนียนของคนพี่ออกแรงโน้มใบหน้าอีกฝ่ายให้เข้ามาประชิดแล้วบรรจงมอบจูบอ่อนโยนไปให้

     บดเบียดริมฝีปากอย่างค่อยเป็นค่อยไปก่อนจะดูดดึงริมฝีปากของอีกคนเบาๆแล้วผละออกมา

“มัดจำไว้ก่อนนะครับ ขอทำงานก่อน”

     ริมฝีปากสีชมพูอ่อนที่ถูกดูดดึงอยู่เมื่อครู่ยู่เข้าหากันก่อนจะคลี่ออกเป็นรอยยิ้ม ซึงฮุนจับมือคนน้องมากดจูบแล้วทิ้งตัวลงนอนบนตักของอีกคน แทฮยอนเห็นแบบนั้นก็ได้แต่ยิ้มขำแล้วหันไปสนใจงานของตัวเองต่อ โดยยื่นมือขาวขึ้นลูบผมคนพี่เล่นเป็นระยะๆ

     หลังจากนิ่งไปนานคนที่แทฮยอนคิดว่าหลับไปแล้วก็ลุกขึ้นมาหอมแก้มเขาเสียฟอดใหญ่ก่อนเจ้าตัวจะเดินหายเข้าไปในโซนครัวของห้องพัก พร้อมกับถือบางอย่างออกมา

     สายตาที่ดูกระตือรือร้นผิดวิสัยนั่นเป็นตัวบ่งชี้ได้อย่างดีว่าคนพี่ไม่คิดจะหลับถ้าหากว่าเขายังไม่ได้สิ่งที่ต้องการเสียก่อน แววตาที่สื่อความต้องการออกมาอย่างไม่ปิดบังนั่นทำเอาแก้มเนียนของแทฮยอนขึ้นสีทันที

     คิดว่าคืนนี้เขาจะรอดมั้ย?

     รอยยิ้มกรุ่มกริ่มถูกส่งมาให้ก่อนที่คนอายุมากกว่าจะทิ้งตัวลงมาบนฟูกนุ่ม ชามเซรามิคบรรจุผลไม้สีแดงสดถูกวางลงข้างกายพร้อมกับขวดโลหะทรงกระบอกสูง ซึงฮุนชะโงกหน้าลงมาดูที่หน้าจอประมวลผลก่อนจะวาดมือลงมากดเซฟงานตรงแป้นพิมพ์จากนั้นก็บรรจงพับจอให้งับปิดลงเบาๆพร้อมกับส่งยิ้มกว้างมาให้เจ้าของเครื่องอีกครั้ง

     แทฮยอนขยับปากเตรียมจะดุคนที่กำลังก่อกวนเวลาทำงานของเขา ทว่านิ้วเรียวของคนพี่กลับยื่นมาแตะริมฝีปากหยุดวาจาซึ่งกำลังจะเอ่ยออกมาเสียก่อน

     ให้ตายเหอะ แทฮยอนคิดว่าเขาพลาดท่าเสียแล้วล่ะ....

“พักก่อนเร็วเด็กดี”

     วิปครีมสีขาวถูกบีบลงบนสตรอเบอรี่ผลใหญ่สีแดงฉ่ำ แทฮยอนจ้องมองมันอย่างไม่วางตาด้วยท่าทีประหม่า พวงแก้มขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อสบเข้ากับดวงตาเรียวเล็กที่ท่อประกายของคนตรงหน้า ผลสุกสีสวยถูกยื่นมาจ่อแนบชิดริมฝีปากเป็นการบังคับกรายๆให้อ้าปากรับสิ่งที่คนพี่กำลังพยายามป้อน ริมฝีปากหยักอ้าออกและรับเอาผลสตรอเบอรี่รสเปรี้ยวอมหวานนั่นเข้าปาก ความหอมหวานนุ่มละมุนของวิปครีมแผ่ซ่านไปทั่วลิ้น ใบหน้ายิ่งขึ้นสีหนักไปอีกเมื่อลิ้นชื้นของซึงฮุนละเลียดเลียริมฝีปากและปลายจมูกของเขาที่เลอะเนื้อครีมสีขาวนั่นเบาๆ

     เนื้อนุ่มสีหวานแลบเลียริมฝีปากตนเองเบาๆแล้วขยับกายเข้ามาชิดคนน้องจนแทบจะนั่งบนตัก มือขาวจับข้อมือของอีกคนเอาไว้แล้วยกมันขึ้นมาวางบนบ่าของตน ซึงฮุนบีบเนื้อครีมสีขาวลงบนสตรอเบอรี่แล้วหยิบผลมันขึ้นมาจ่อปากคนน้องอีกครั้ง เพราะสตรอเบอรี่สดใหม่ลูกใหญ่พอควรแทฮยอนจึงงับไปเพียงครึ่ง แต่ไม่ทันที่จะได้กัดลูกสตรอเบอรี่ในปากให้แยกออกเป็นสองส่วนคนพี่ก็อาศัยความไวงับลงที่อีกฝั่งของลูกทันที

     ภายใต้วิปครีมสีขาวบนสตรอเบอรี่มีริมฝีปากสีอ่อนของคนทั้งสองแตะโดนกันเบาๆ เนื้อครีมที่ทะลักออกเลอะไปบนปลายจมูกทั้งสองไม่ได้ทำให้ความรู้สึกประหม่าของแทฮยอนลดลงเลยแม้แต่น้อย และแน่นอนว่าอีซึงฮุนก็ไม่คิดที่จะเช็ดมันออกด้วยมือเช่นกัน

“อร่อยมั้ย”

     น้ำเสียงติดแหลมเอ่ยถามออกมาอย่างแหบพร่าทันทีหลังจากกลืนผลไม้ลงคอเรียบร้อยแล้ว ดวงตาหวานฉ่ำนั่นเอาแต่จ้องมองคนตัวขาวตรงหน้าอย่างไม่วางตา มือขาวเชยคางของเด็กน้อยที่กำลังเขินอายตรงหน้าขึ้นแล้วใช้ลิ้นตวัดเนื้อครีมเข้าปากช้าๆ การกระทำพวกนั้นช่างชวนในรู้สึบวาบวามแปลกๆ ให้ตายเหอะ แทฮยอนกำลังคิดว่าเมื่อช่วงหัวค่ำเขาน่าจะชิ้งหลับไปเสียแล้วค่อยตื่นขึ้นมาทำงานกลางดึกแทน

“อร่อยครับ... แต่ผมของทำงานก่อนนะครับคนดี”

     สุดท้ายแทฮยอนก็ต้องทำใจแข็งปฏิเสธอีกคนอยู่ดี และคิ้วที่ลู่ตกลงมาอย่างน่ารักน่าชังของคนรักนั่นก็ทำให้ซึงฮุนใจอ่อนอีกตามเคย

“ก็ได้... แต่งานเสร็จเมื่อไหร่นายโดนทำโทษแน่นัมแทฮยอน”

     คนพี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงทะเล้นพร้อมกับยกนิ้วขึ้นชี้หน้าเด็กดื้อตรงหน้าเขา ซึงฮุนหยิบเอาข้าวของทั้งหมดที่ขนมาหายกลับเข้าไปในโซนครัวอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยอมแพ้ไปแล้วแทฮยอนจึงหันมาสนใจงานของตัวเองต่อ

     ปรับแสงของภาพไปได้ไม่เท่าไหร่แก้วนมอุ่นๆก็ถูกยื่นมาตรงหน้า เขาค้อมหัวขอบคุณคนรักก่อนจะรับภาชนะทรงสูงนั่นมาไว้ในมือ แรงยวบของฟูกทำให้รับรู้ได้ว่าอีกคนคงขึ้นมาบนเตียงแล้วทว่าเขากลับไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก เพราะสายตายังคงจดจ้องอยู่กับงานตรงหน้า

“กินให้เรียบร้อยก่อนสิแทฮยอน เดี๋ยวก็หกเลอะเทอะ”

     แทฮยอนชอบที่ซึงฮุนมักจะใส่ใจเรื่องเล็กๆที่เขามองข้ามเสมอ เหมือนเช่นครั้งนี้ แท้จริงแล้วคนพี่คงกลัวเขาทำนมหกลงบนเจ้าอุปกรณ์ทำมาหากินตรงหน้าแล้วพาลทำงานพังเสียมากกว่าก็เลยดุเข้าให้ เพราะรู้ว่าห้ามไปเขาก็ไม่ฟังซึงฮุนจึงจัดการจับเครื่อง MacBook หันไปอีกทางหนีเขาเสียดื้อๆ หากเป็นคนอื่นแทฮยอนคงโวยวายใส่ไปแล้ว แต่เพราะสายตาดุๆที่ส่งมาให้อีกนั่นแหละเขาเลยยอมทำตาม

     แทฮยอนได้กลับมาทำงานอีกครั้งหลังจากยื่นแก้วเปล่าคืนให้กับคนพี่เรียบร้อยแล้ว ซึงฮุนยังคงเดินเข้าออกครัวเป็นว่าเล่น ทั้งยังหยิบขนมชิ้นเล็กๆติดมือมากินด้วยตลอดแต่ก็ไม่ได้รบกวนคนน้องอีกเลย ทำเพียงแค่ยื่นหน้าเข้ามาดูภาพและช่วยติพร้อมให้คำแนะนำไปด้วยในบางเวลาเท่านั้น

     เมื่อนั่งหลังขดหลังแข็งมานานความเมื่อยล้าก็คลืบคลานเข้ามาทำให้ต้องเปลี่ยนเป็นนอนคว่ำทำงานต่อแทน แน่นอนว่าตอนนี้เขาทั้งคู่กำลังนอนอยู่ข้างกัน โดยที่แขนยาวๆของคนข้างกายวางแหมะเอาไว้บนเอวเปลื่อยเปล่าของคนน้องอยู่

     ริมฝีปากเล็กอ้าออกกว้างเมื่อรู้สึกว่าเลยเวลานอนมานานมากแล้ว แทฮยอนเห็นแบบนั้นก็บอกให้อีกคนเข้านอนก่อนเขาได้เลยไม่ต้องรอ แต่อีซึงฮุนก็เป็นอีซึงฮุน มีหรือที่จะยอมนอนอย่างง่ายดาย

“ขอ Good night Kiss. หน่อยครับ”

     ไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายเริ่มก่อน แทฮยอนยื่นหน้าเข้าไปจุ๊บเบาๆเบาริมฝีปากสีอ่อนนั่นก่อนจะผละออกแล้วส่งยิ้มหวานไปให้ นึกขอบคุณที่คนพี่คงจะง่วงเกินกว่าจะงอแงใส่เขา เพราะเหลืออีกหลายรูปที่อยากจะปรับแสงและแต่งสี เปลือกตาสีอ่อนของซึงฮุนปิดลงก่อนเจ้าตัวจะค่อยๆขยับร่างนอนตะแคงข้างโดยปล่อยให้แขนข้างที่วางก่ายไว้บนเอวของแทฮยอนได้กอดเขาเอาไว้หลวมๆ

     ไออุ่นจากคนข้างๆทำเอารู้สึกใจเต้นแรงเหมือนกับช่วงแรกๆที่ได้รู้จักกัน แทฮยอนรู้สึกขอบคุณอะไรก็แล้วแต่ที่นำพาให้เขาทั้งคู่มาเจอกัน ขอบคุณความอดทนของอีซึงฮุนที่มีต่อเขา ขอบคุณความเอาใจใส่ ความห่วงใยและความอบอุ่นที่อีกคนมอบให้เสมอมา

“ขอบคุณที่อยู่ข้างๆกันนะ อีซึงฮุน”

     บ่นพึมพำเบาๆกับความคิดที่จู่ๆก็ตีตื้นขึ้นมาในหัวของตนก่อนจะยื่นริมฝีปากไปแตะเบาๆที่หน้าผากมนของอีกคน

“ฝันดีนะเจ้าดื้อของแทฮยอน”

     แทฮยอนคิดว่าคืนนี้เขาคงทำงานไปยิ้มเป็นบ้าเป็นหลังไปทั้งคืนแน่ๆ

Hot get it on 3/END.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ตอนแรกก็ไม่ได้ตั้งใจว่าจะต่อ.... ไปๆมาๆก็หยิบขึ้นมาเขียนค่ะ

อันที่จริงเราเขียนตอนนี้มากว่า 2 อาทิตย์แล้ว มันยังฝืดๆอยู่ 55555555555

อ่า... หายไปนานเหมือนกัน ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านกันนะคะ

ผิดพลาดประการณ์ใดขออภัยล่วงหน้า

ไว้เจอกันครั้งหน้าจะพยายามเขียนให้ดีขึ้นค่ะ (: