[os] During tough times

During tough times.

Pairing: Seunghoon x Taehyun

Rate: G

Note: ต้องบอกก่อนว่าอันนี้งานหยาบจริง ๆ ค่ะ ไม่ผ่านการกลั่นกรองใด ๆ หากแต่เขียนเพียงเพื่อระบาย

ช่วงเวลาในเรื่องไม่ได้อิงตามความเป็นจริง เพราะเราก็เรียงลำดับเรื่องราวว่าเหตุการณ์ใดเกิดก่อนหลังไม่ได้ค่ะ

ปล. คำผิดยังไม่ได้แก้นะคะ

    หลังจากรายการ Half Moon Friends จบลงก็ดูเหมือนว่า WINNER จะเข้าสู่สภาวะเงียบหายไปอีกครั้ง

     หายไปแบบเงียบๆ.... ไม่มีกระทั่ง goodbye stage พวกเรารู้ดีว่าพวกคุณก็คงไม่สบายใจเหมือนที่พวกเราก็รู้สึกไม่ต่างกัน เราคิดถึงแฟน ๆ คิดถึงการร้องเพลง โหยหาเวทีที่จะได้ขึ้นแสดงเพลงในแบบของพวกเราให้กับคนที่รักในเสียงดนตรี ให้กับแฟนๆที่รักเราได้เสพสุขไปกับมัน

     พวกผมรู้ว่ามันไม่ส่งผลดีหากเรายังคงโปรโมทกันแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ แล้วหายไปอีกครั้งแบบนี้ แฟน ๆ คงเจ็บปวดกับการเฝ้ารอที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะมา เราคุยกันบ่อยครั้งว่าถ้าหายไปอีกจะยังคงมีแฟน ๆ ที่รอฟังเพลงของพวกเราอยู่รึเปล่า พวกผมไม่กล้าขอให้รอ... เพราะเราก็ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนถึงจะได้กลับไปเจอกันอีก

     หลายครั้งที่ความเครียดถาโถมจนห้องทั้งห้องเงียบสนิทแม้กระทั่งเวลากินข้าว บทสนทนามักจะถูกจุดโดยใครสักคนที่คิดว่าบรรยากาศมันหดหู่เกินไป

     ใครจะไปคิดว่าไอดอลชายที่เพิ่งเดบิวต์ได้ไม่กี่ปีอย่างพวกผมจะมานั่งคุยกันถึงเรื่องเข้ากรม

     แต่ถ้าหากว่าเราเข้ากรมพร้อมกันทั้ง 5 คน แล้วแฟน ๆ ล่ะ? พอคิดมาถึงจุดนั้นทุกคนต่างก็เงียบกันไปอีกครั้ง เราต่างก็ให้คำตอบเรื่องนี้ไม่ได้ ดังนั้นเรื่องของอนาคตจึงถูกพับเก็บไป แล้วพี่ซึงฮุนกับพี่มินโฮหาเรื่องมาชวนคุยให้บรรยากาศภายในห้องของเราดีขึ้น

     คงไม่ต้องอธิบายว่าพี่ซึงฮุนเป็นคนที่ใส่ใจแฟนๆขนาดไหน เพราะเชื่อว่าทุกคนคงสัมผัสมันได้อยู่แล้ว พี่เขาพยายามที่จะสรรหาวิธีต่าง ๆ มาสื่อสารกับแฟน ๆ หลายครั้งที่ทางค่ายมักจะเอาบางอย่างของเราไปขายทั้ง ๆ ที่ไม่เคยทำมาก่อน เช่นเบื้องหลังการซ้อมเต้นที่มีเพียงการขยับกายเพียงนิดหน่อยของเรา นั่นทำให้แฟนๆในเกาหลีออกมาประกาศคว่ำบาตรดีวีดีเหล่านั้น เพราะบางทีมันก็ดูหวังเม็ดเงินมากเกินไป ถ้าถามความรู้สึกของพวกผม ครับ... มันเจ็บปวด แต่เราไม่สามารถทำอะไรได้

     ใช่ครับ ตอนนั้นผมคิดว่าเราคงทำอะไรไม่ได้จนกระทั่งพี่ซึงฮุนทำมัน เขาแอบอัพบางส่วนที่เราซ้อมกันลงใน IG ที่ค่ายอนุญาตให้เปิด

     อีซึงฮุนเป็นผู้ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความดื้อและความพยายามที่มีมากเกินพอดี เขาหยิบเอาโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาถ่ายเบื้องหลังการทัวร์ญี่ปุ่นของพวกเรา โดยไม่สนใจว่ากล้องของค่ายก็กำลังถ่ายอยู่เช่นกัน ตลกไหมครับที่ไม่มีใครคิดจะห้ามเขา แน่นอนว่าเหล่าสตาฟแค่ไม่กี่คนเท่านั้นแหละที่รู้ว่าพี่ซึงฮุนไม่ใช่แค่ถ่ายเก็บไว้ดูเล่น หลังทัวร์จบพี่ชายตัวแสบก็มากระซิบข้างหูว่าเขาจะเปิด Channel Youtube ของตัวเอง ตอนนั้นผมทำเพียงหัวเราะและไม่คิดว่าเขาจะทำมันขึ้นมาจริง ๆ

     หลังจากกลับมาเหยียบแผ่นดินเกาหลีใต้ เราทุกคนก็ตั้งหน้าตั้งตาทำหน้าที่ของตัวเอง ผมและพี่ ๆ ในวงต่างหมกมุ่นอยู่กับการทำงานของตัวเอง ในส่วนของการแต่งเพลงเราแยกกันเขียนจนกว่าจะได้เพลงที่ถูกใจและนำมาเปิดฟัง ถามความเห็นของกันและกัน นำเอาคำแนะนำมาปรับปรุงก่อนที่จะเอาไปให้ท่านประธานได้พิจารณา และพี่จินอูเองก็ซ้อมร้องเพลงมากขึ้นทุกวันจนบางครั้งผมต้องปรามเขาให้ระวังเรื่องคอของตัวเองเอาไว้บ้าง

     เสียงดี เทคนิคดี แต่สุขภาพก็ต้องดีด้วยเช่นกัน

     ในคืนหนึ่งที่สมองมันตันจนคิดอะไรไม่ออกผมพยายามโทรหาพี่ซึงฮุนอยู่หลายครั้งเพื่อให้เขามาช่วยทำอะไรก็ได้ให้ผมรู้สึกผ่อนคลายลงบ้าง แต่ปลายสายกลับไม่กดรับมัน และอย่าหวังเลยว่าเขาจะเข้าไปอ่านโปรแกรมแชทที่ผมรัวกดไปหา สุดท้ายก็เลยต้องเดินไปหาเขาที่ห้อง ประตูห้องไม่ได้ถูกล็อกไว้อย่างที่คิดทำให้ผมสามารถเดินเข้าไปประชิดตัวอีกคนได้โดยเจ้าของห้องไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่นัก ผมไม่แน่ใจว่าพี่ซึงยูนหายไปไหน... บางทีอาจจะไปขอคำปรึกษาเรื่องเพลงจากรุ่นพี่จีโฮ หรือไม่ก็คงออกไปไหนซักแห่งกับพี่มินโฮ

     ผมละสายตาออกจากกองกระดาษจำนวนมากบนพื้นแล้วหันไปสนใจแผ่นหลังกว้างที่กำลังทำบางอย่างตรงหน้าอยู่ มือขาวทั้งสองข้างวางคร่อมตัวคนพี่เอาไว้ก่อนก้มลงไปหอมแก้มนุ่มฟูนั่นแรง ๆ เขาสะดุ้งตัวนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธสัมผัสของผม

     เมื่อเห็นอีกฝ่ายดูไม่มีท่าทีจะสนใจกันสักนิดผมเลยหันไปมองหน้าจอแล็ปท็อปเพื่อดูว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไร

     โปรแกรมตัดต่อวีดีโอฉายชัดอยู่บนม่านตาของผม ให้ตายเหอะ อีซึงฮุนกำลังทำบางอย่างที่ถ้าท่านประธานรู้เข้าคงโดนสวดยับไปหลายวันแน่ ๆ

“พี่เอาจริงเหรอเนี้ย”

“พี่ว่าแฟน ๆ คงคิดถึงเราน่ะ.... ไหนขอกำลังใจหน่อยซิ”

     เพราะรู้ว่าห้ามไปก็ไม่มีประโยชน์ สุดท้ายผมก็หันไปประกบปากให้กำลังคนที่ยื่นเนื้อนุ่มสีอ่อนนั่นมารอไว้ก่อนหน้า บดเบียดเบาๆให้พอหายคิดถึงแล้วไปลากเก้าอี้มานั่งช่วยพี่เขาตัดต่อแทน

     ผมว่าบางทีพวกเราก็มีความสามารถรอบด้านจนเกินไป เพียงไม่นานวีดีโอตัดต่อแบบง่ายๆก็ถูกอัพโหลดลงยัง Channel MAETAMONG TV ของพี่ซึงฮุน

“หวังว่าแฟนๆคงชอบเนอะ”

     แก้มกลม ๆ ดันจนดวงตาเรียวนั่นปิดสนิท รอยยิ้มกว้างของพี่ซึงฮุนเหมือนมีพลังงานแฝงบางอย่างที่ทำให้ความขุ่นมัวในหัวของผมเมื่อก่อนหน้านี้มันหายไปหมด ดูเหมือนว่าเขาไม่ต้องทำอะไรเลยก็ช่วยให้ผมผ่อนคลายได้แล้ว ยอดกดไลค์เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเป็นผลตอบรับที่ทำให้เขาพอใจค่อนข้างมาก

“แล้วว่าไงเรา มาหาพี่ถึงห้องเลย”

     เจ้าตัวเอ่ยถามพร้อมกับเดินอ้อมผมไปทิ้งตัวลงบนเตียงนอน คงปวดหลังสินะ

“มานี่เร็ว”

     เมื่อเห็นว่าผมไม่ยอมตอบคำถามเขาก็ร้องเรียกอีกครั้ง มือเรียวนั่นกวักเข้าหาตัวก่อนเขาจะอ้างแขนออกกว้างเป็นการบอกกราย ๆ ว่าคำว่ามานี่คือตรงไหน ผมยิ้มออกมาบาง ๆ แล้วยอมทำตามเขาอย่างว่าง่าย ผมเดินไปทิ้งตัวลงในอ้อมกอดอุ่นของคนที่ทำให้รู้สึกปลอดภัยแล้วหลับตาลงช้า ๆ

“คิดถึงจัง”

     พี่ซึงฮุนกระซิบบอกเบา ๆ ที่ข้างหูของผม ผมกำลังรู้สึกเหมือนได้รับการเยียวยา เพียงแค่พี่เขาก้มลงมาใช้ปลายจมูกสัมผัสกลุ่มผมของผมเบา ๆ ก็ชวนให้ลืมเรื่องแย่ ๆ ไปจนหมด เราสองคนกระชับอ้อมแขนเข้าหากันโดยไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก

     ผมไม่แน่ใจว่าพี่ซึงยูนกลับมาตอนไหน แน่นอนว่าเขาคงไม่ได้นอนที่ห้องเพราะผมกับพี่ซึงฮุนยึดพื้นที่ไปจนถึงตอนสายของวัน บางทีพี่เขาอาจจะนอนที่หน้าทีวี หรือห้องของใครสักคน เสียงโวยวายของพี่ซึงฮุนดังออกมาจากห้องในขณะที่ผมกำลังแปลงฟันอยู่ในห้องน้ำ

“แทฮยอนอา วีดีโอของเรา... วีดีโอของเราโดนแบนไปแล้วอ่ะ”

“ก็ไม่แปลกหรอกครับที่จะโดนลบน่ะ นี่จะโดนท่านประธานบ่นเอามั้ยเนี้ย”

     และเพราะผมที่เผลอเอ่ยถึงบุคคลที่สามออกไปทำให้อีกคนที่อยู่ไม่ไกลหันมามองทันที

“วีดีโออะไรกัน...”

     น้ำเสียงนิ่งๆของพี่ซึงยูนทำเอาผมกับพี่ซึงฮุนหันมามองกันโดยอัตโนมัติ คงไม่พ้นโดนบ่นยาวจากลีดเดอร์ของวงก่อนเป็นแน่ แต่ที่ไหนได้ หลังจากเล่าให้ฟังว่าเราได้อัพโหลดวีดีโอลงช่อง youtube ของตัวเองไปพี่ซึงยูนก็เอาแต่หัวเราะอย่างชอบใจ แถมยังบ่นอุบอิบว่ารู้สึกเสียดายที่ถูกลบไปแล้ว ในวันนั้นเราช่วยกันคิดว่าจะหาช่องทางอะไรมาติดต่อกับแฟนๆได้อีกบ้าง เพราะบางทีนี่อาจจะเป็นวิธีที่ทำให้เรารักษาแฟนๆของเราเอาไว้ได้

    เราห้าคนมารวมตัวกันกลางหอ ช่วยกันเสนอความคิดของตัวเองออกมา และรายการ WINWINTV ก็เกิดขึ้นหลังจากที่เราได้ปรึกษาและลงความเห็นกันเรียบร้อยแล้ว

     พี่ซึงฮุนรับหน้าที่เขียนบทของรายการแต่ละตอน ซึ่งผมคิดว่ามันก็เหมาะสมกับเขาที่สุดแล้ว พี่ซึงยูนเป็นพิธีกรประจำรายการร่วมกับพี่ซึงฮุน ผมคิดว่ามันต้องออกมาตลกมากแน่ ๆ พี่จินอูได้เป็นแขกรับเชิญคนสำคัญของรายการทุกตอน แน่นอนว่าเรื่องเกมไม่มีใครสู้เขาได้หรอกครับ ผมว่ามันเป็นรายการที่วางองค์ประกอบได้ค่อนข้างลงตัว

     พี่ซึงฮุนจริงจังกับมันมากจนถึงขึ้นออกแบบโลโก้น่ารัก ๆ ออกมาด้วย เรียกได้ว่าใส่ใจทุกจุดเล็ก ๆ ของรายการด้วยซ้ำ

     พี่มินโฮกำลังทำซัพยูนิตกับจีวอนเพราะฉะนั้นเขาจะยุ่ง ๆ จนไม่สามารถมาช่วยถ่ายรายการได้ ส่วนผมเหรอครับ... คงต้องขอโทษแฟน ๆ จากใจจริง แต่คุณรู้ใช่มั้ยว่าช่วงนี้ผมแทบจะกิน นอนอยู่กับกีต้าร์และคีบอร์ดอยู่แล้ว ผมคงทำรายการได้ไม่สนุกหากว่ายังจัดการกับความรู้สึกมัว ๆ ตรงหน้าไม่ได้

     และไม่นานรายการ WINWINTV ก็ถูกพักไปโดยผมก็ไม่ทราบสาเหตุ ผมไม่แน่ใจเราว่าเราถูกเรียกไปตำหนิรึเปล่าเพราะก่อนหน้าที่ก็มีเรื่อง Channel MAETAMONG TV ทาง youtube ด้วย ดูเหมือนว่าพี่ซึงฮุนก็ไม่อยากจะพูดถึงมัน เขาบอกกับผมเพียงแค่ว่าเดี๋ยวเราค่อยกลับไปทำ EP.5 พร้อม ๆ กันในวันหลัง เขาบอกผมว่ามันไม่มีอะไร ให้สนใจเพลงที่กำลังจะทำก็พอ ซึ่งมันไม่ได้ทำให้ผมสบายใจขึ้นเท่าไหร่ แต่ผมเชื่อว่าเขาจะกลับมาสดใสในอีกไม่นาน

     อากาศหน้าร้อนของเกาหลีไม่ได้ทำให้รู้สึกแย่เท่าความกดดันที่ประดังประเดเข้ามาหาผมในตอนนี้ เครื่องปรับอากาศภายในห้องยังคงทำหน้าที่ของมันได้ดีเยี่ยมแม้ว่าจะไม่ได้ช่วยให้จิตใจของผมเย็นตามไปด้วยเลยแม้แต่น้อยก็เถอะ

     หลายวันแล้วที่ผมเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องนอนของตัวเอง

     ช่วงนี้ภายในหอพักมีแต่ความเงียบ นอกจากพี่ซึงยูนกับพี่มินโฮที่ไปถ่ายรายการที่จีนบ้างแล้วก็แทบไม่มีใครออกไปไหนเลย เราต่างหมกตัวอยู่กับความคิดของตัวเอง มันรู้สึกกดดันและอึดอัดไปหมดจนชวนใจหาย ยิ่งเติบโตยิ่งเจ็บปวด หลายสิ่งที่แบกรับเอาไว้มันเริ่มหนักขึ้นจนรู้สึกตึงและเมื่อยล้า ความฝันที่ไขว้คว้าเหมือนถูกทิ้งเคว้งไว้บนอากาศ อยากจะจับต้องแต่เหมือนเอื้อมไปไม่ถึงมัน

     เราแทบไม่ได้คุยกันเลยในแต่ละวัน รอยยิ้มฝืดถูกส่งให้กันทุกครั้งที่พบหน้า ความสนุกเฮฮาเหมือนวัยรุ่นมันค่อยๆหายไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่แน่ใจ

     ผมนั่งมองเมโลดี้จำนวนมากที่ทำไว้แล้วไม่ได้ใช้... ใช่มันมีเยอะ เยอะจนสามารถเปิดฟังได้ทั้งวันโดยไม่ซ้ำกัน เศษกระดาษที่ขยำแล้วถูกรวบรวมจากทุกห้องใส่ถุงดำแล้วนำไปทิ้งได้อาทิตย์ละหลาย ๆ ถุง พวกเราวง WINNER ถูกพักงานวงอย่างไม่มีกำหนดมาหลายเดือนแล้ว

     อาจจะเพราะเพลงของพวกผมไม่เป็นที่นิยมในเกาหลีหรืออะไรก็แล้วแต่ มันส่งผลให้ความกดดันที่มีอยู่แล้วเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัว

     บ่อยครั้งที่ผมมองหาหนทางระบายด้วยการวาดภาพ ไม่นานมานี้มีภาพผมที่ไปซื้อผืนผ้าใบกับขาตั้งวางกรอบไม้หลุดลงไปในโซเชียลมีเดีย ใครจะคิดว่านั่นจะทำให้มีใครบางคนทักแชทลับมาตำหนิผมในโปรแกรมลงรูปยอดฮิต บอกตรง ๆ ว่าผมหงุดหงิด ให้ตายเหอะ คุณไม่มีวันรู้หรอกว่าวัน ๆ หนึ่งผมแต่งเพลงไปกี่เพลง

“เป็นอะไรฮึเรา”

     น้ำเสียงติดแหลมคุ้นหูเอ่ยถาม แล้ววางมือไว้บนกลุ่มผมสีดำสนิทของผมพร้อมกับออกแรงโยกเบา ๆ  ผมไม่แน่ใจว่าพี่เขาเข้ามาในห้องตอนไหน และในเมื่อเข้ามาได้ถูกเวลาแบบนี้ผมก็เลือกที่จะระบายให้เขาได้ฟัง

     หลังฟังจบคิ้วบาง ๆ ของคนตรงหน้าก็ขมวดกันน้อย ๆ เขาฉวยเอามือของผมไปกุมไว้แล้วลูบไปมาอย่างทะนุถนอมแบบที่เจ้าตัวชอบทำเวลาต้องการให้กำลังใจหรือปลอบอะไรสักอย่าง

“แฟน ๆ อาจจะแค่คิดถึงเสียงของเราก็ได้”

     กดจูบเบาลงบนฝ่ามือของผมเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ผมอีกครั้ง

“ก็ลองลงบางเพลงของเราให้แฟน ๆ ฟังดูสิ”

     คำแนะนำที่น่าสนใจถูกเอ่ยออกมาจากคนพี่ ไม่นานหลังจากนั้นผมจึงอัพเพลงลงไปใน IG ของตัวเอง ผมไม่แน่ใจว่าคนที่ส่งข้อความมาตำหนินั่นหวังดีต่อผมแค่ไหน แต่ผมก็รู้สึกขอบคุณเขาอยู่หน่อย ๆ ที่สุดท้ายแล้วเพลงของผมก็ถูกส่งไปถึงแฟน ๆ ที่กำลังรออยู่

“พี่ซึงฮุน ผมว่าผมจะเปิดแอคใน SoundCloud ล่ะ”

     ผมให้คุณทายว่าอีซึงฮุนจะห้ามผมรึเปล่า....

During tough times/END.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

   Talk :: เนื้อเรื่องมาจากการมองโลกในแง่ร้ายของเราเองค่ะ

สารภาพว่าเป็นงานหยาบที่เขียนขึ้นในช่วงที่อารมณ์ค่อนข้างดิ่ง คำบรรยายไม่ค่อยลื่นไหลนัก 

ยังคงปรับตัวช่วงที่ห่างการเขียนไปนานไม่ค่อยได้ค่ะ เราแค่อยากระบายบ้างเท่านั้นเอง 

มันเหมือนมาจุดหนึ่งที่เราคิดถึงมาก ๆ แล้วอะไรหลาย ๆ อย่างทำให้รู้สึกไม่ค่อยดี 

ความจริงเราตัดทิ้งไปเยอะเหมือนกันค่ะ แอบมีน้ำตาตอนเขียน 555555555555555555

หากอ่านแล้วรู้สึกไม่สบายต้องขออภัยมา ณ. ที่นี้ด้วยค่ะ

#osjarin