[os] just thinking.

just thinking.

                                                            Cr.http://favim.com/image/3038222/

Pairing: Seunghoon x Taehyun

Rate: PG

Note: ชาบูความลั่น ปล.ยังไม่ได้แก้คำผิด

“พี่ต้องไปกี่วันเหรอครับ”

     แทฮยอนเอ่ยขึ้นในขณะที่เดินมานั่งตรงปลายเตียงของอีซึงฮุน โดยเจ้าของห้องยังคงง่วนอยู่กับการจัดกระเป๋าสำหรับเดินทางไปถ่ายทำรายการที่ต่างประเทศ

“พี่ไปสี่วัน”

     เอ่ยตอบแต่ไม่ได้หันมาสบตากับคนถามเลยสักนิด แทฮยอนได้แต่นิ่งเงียบเพราะไม่รู้จะพูดอะไรกับอีกคนดี เขารู้ว่ามันคือความสุข การที่คนรักของเขาได้ไปถ่ายรายการวาไรตี้นั่นส่งผลต่อจิตใจของแฟนคลับเป็นอย่างมาก อีกทั้ง... นั่นบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าซึงฮุนมีความสามารถรอบด้านและมีศักยภาพมากมายขนาดไหน

     แต่แล้วยังไง... ก็เขาไม่อยากห่างอีกคนนี่

     เมื่อหลายวันก่อนตอนที่อีกคนมาบอกกับเขาว่าต้องไปค้างต่างประเทศหลายวันก็เล่นเอาเขาหงุดหงิดจนบรรยากาศในหอพักหม่นหมองไปตามๆกัน แทฮยอนเลือกหนีปัญหาโดยการออกไปเสพงานศิลปะที่ Whanki Museum ความงามตรงหน้าช่วยให้เขาเลิกฟุ้งซ่านไปได้สักพัก แต่เมื่อกลับมาออกมาความสับสนก็วกกลับเข้ามาอีกครั้ง

     เขาไม่ได้งี่เง่าขนาดไม่ยอมให้คนพี่ไปทำงานหรอก... แต่เขาแค่ไม่อยากให้ไปหลายๆวันก็เท่านั้นเอง

“อยู่ได้ใช่มั้ยเรา”

     หลังจากปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบครองพื้นที่ในห้องไปเสียนาน ซึงฮุนที่เก็บของใส่กระเป๋าเรียบร้อยแล้วก็เงยหน้าขึ้นมาถามคนที่เอาแต่เหม่ออยู่ตรงหน้าเขา แต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้ยินในสิ่งที่เขาพูด คนพี่จึงลุกขึ้นยืนก่อนจะไปทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ คนรักของเขา

“แทฮยอน”

     เอ่ยเรียกเบา ๆ อีกครั้งพร้อมกับยกฝ่ามือขึ้นแตะปรางแก้มเนียนของคนตรงหน้าเบา ๆ สัมผัสอุ่นจากอีกคนทำให้แทฮยอนสะดุ้งตัวเล็กน้อย ซึงฮุนหลุดยิ้มออกมาเพราะสีหน้ามึน ๆ ที่คนน้องทำใส่เขา

“เป็นอะไรครับคนเก่ง”

“ป่าวอ่ะ แค่... พี่จะยืมกล้องใช่มั้ย เดี๋ยวผมไปหยิบก่อนนะ”

     เหมือนจะพูดอะไรแต่ก็ตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องไปเสียดื้อ ๆ ซึงฮุนไม่ทันที่จะได้ถามคนน้องก็เดินออกไปจากห้องเสียแล้ว

“แทฮยอนเป็นอะไรอ่ะพี่”

     คังซึงยูนที่เดินสวนกับแทฮยอนเข้ามาเอ่ยถามทันทีที่เสียงประตูงับปิดลงดังขึ้น ซึงฮุนส่ายหัวน้อย ๆ ให้เป็นคำตอบ คิ้วบางขมวดมุ่นจนเป็นปมทำเอาซึงยูนอ่อนใจ

     คงมีปัญหาอะไรกันแน่ ๆ

“คืนนี้ผมไม่นอนที่ห้องนะ”

     เอ่ยบอกเพื่อเปิดโอกาสให้อีกคนได้ใช้เวลากับเจ้าน้องเล็กของวงให้เยอะ ๆ ก่อนเดินทาง จากตอนแรกที่ตัดสินใจจะเข้ามานอน แต่เมื่อเห็นใบหน้าหงอย ๆ ของแทฮยอนแล้วก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เมื่อหลายวันก่อนตอนที่ซึงฮุนเดินมาบอกว่าจะไปถ่ายรายการถึงภูเก็ตก็เล่นเอาทั้งห้องเงียบไปเลยเพราะสีหน้าของแทฮยอน(ยกเว้นก็แต่มินโฮที่โวยวายเสียลั่น ก็เจ้าตัวอยากไปภูเก็ตตั้งแต่แรกนี่นะ) ทุกคนรู้ว่าน้องรู้สึกยังไง แต่ก็เพราะมันเป็นงานจึงไม่มีใครขัดอะไรได้

     แทฮยอนทำเพียงแค่พูดว่าให้อีกคนกินกุ้งเยอะ ๆ ทั้งที่ใบหน้าไม่ยิ้มแย้มเลยสักนิด ซึงยูนรู้ว่ามันไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ ปกติแล้วสองคนนี้เคยห่างกันนาน ๆ ที่ไหนกัน อาจจะไม่ได้ตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋ แต่ถ้าสังเกตดี ๆ แล้วจะพบว่าซึงฮุนคอยวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ คนน้องตลอด คอยแหย่ คอยแกล้ง คอยดูแล ไม่ต่างกันกับสายตาของแทฮยอนที่มักจะมองหาซึงฮุนตลอดเวลา ไม่ว่าคนพี่จะทำอะไรก็มักจะอยู่ในสายตาของแทฮยอนเสมอแม้ว่าจะไม่ค่อยแสดงออกก็ตาม

“ขอบใจนะ”

     คนพี่เอ่ยขอบคุณเมื่อเห็นซึงยูนหอบผ้าห่มขึ้นเตรียมออกจากห้องนอน

“แต่ไปนอนห้องนู้นต้องใช้ผ้าห่มแยกด้วยเหรอ”

     ซึงยูนแทบจะสะดุดล้มกับคำเอ่ยแซวของพี่รองของวง คิดไปคิดมาแล้วปล่อยให้ผิดใจกันต่อไปดีมั้ยนะ เจ้าตัวหันไปมองค้อนเจ้าของห้องอีกคนก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

     แทฮยอนหายไปพักใหญ่จนคนที่นั่งรออยู่เริ่มหวั่นใจ สุดท้ายซึงฮุนก็ตัดสินใจเดินไปยังห้องนอนของคนน้อง มือขาวออกแรงเคาะเบาๆก่อนจะยื่นหูไปแนบกับบานประตู เขาได้ยินเสียงกุกกักดังรอดออกมาก่อนที่เจ้าของห้องจะเปิดมันออก สีหน้าเรียบนิ่งของแทฮยอนไม่ได้ทำให้รู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด

“ทำไมนานจัง”

“ผม- ผมหาสายชาร์จไม่เจอน่ะ ...แต่เจอแล้ว”

     ว่าจบก็ชูสายชาร์จเจ้าปัญหาให้อีกคนดู

“พี่มาพอดีเลย งั้น... เอาไปเลยแล้วกัน ผม.. ไปนอนก่อนนะ”

     หลังจากมือหนายัดกล้องใส่มืออีกคนแล้วก็หมุนตัวเตรียมเข้าห้องของตัวเองทว่าคนพี่กลับจับข้อมือของเขาเอาไว้เสียก่อน ความเงียบโปรยลงรอบตัวของคนทั้งคู่อีกครั้ง ซึงฮุนจูงมือของแทฮยอนแล้วพาเดินกลับเข้าไปในห้องของตัวเองอีกครั้งก่อนจะกดล็อกห้องให้เรียบร้อย

“ผม- จะไปนอนแล้วครับ”

     เพราะอีกฝ่ายเอาแต่พยายามบิดข้อมือออกจากมือของซึงฮุนนั่นแหละทำให้ความสงสัยในใจเริ่มขุ่นมัวขึ้นเรื่อย ๆ แขนยาวตวัดอีกฝ่ายเข้าสู่อ้อมกอดก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่ปลายเตียง แขนแกร่งนั่นโอบรัดเสียแน่นประหนึ่งกลัวว่าคนน้องจะหนีหายไปไหน หลังจากขยับตัวยุกยิกหวังให้คนพี่ยอมปล่อยอยู่นานแต่ไม่เป็นผล แทฮยอนก็ยอมนั่งเฉย ๆ ให้อีกคนกอดเขาเอาไว้

“ไม่อยากให้พี่ไปใช่มั้ย”

“ป- เปล่าซะหน่อย”

     แทฮยอนปฏิเสธเสียงค่อยก่อนจะเอาคางไปเกยไว้บนไหล่ของคนพี่ แขนยาวยกขึ้นกอดตอบคนพี่เอาไว้ก่อนจะขยับปากพูดอะไรออกมาเบา ๆ ข้างหูของคนที่เขานั่งตักอยู่

“แค่ไปหลายวัน... ผมคิดถึง”

     ประโยคน่ารักๆนั่นทำให้คนพี่ยิ้มจนปากแทบจะฉีกถึงใบหู มือขาวยกขึ้นกดศีรษะกลมลงคนน้องพร้อมกับมืออีกข้างที่ยกขึ้นลูบแผ่นหลังนั่นเบา ๆ เพื่อหวังปลอบประโลม สัมผัสอ่อนโยนทำให้แทฮยอนยิ่งกอดอีกคนแน่นเข้าไปอีก สาบานได้ว่าถ้าพรุ่งนี้อีซึงฮุนไม่ได้ต้องออกเดินทางเขาจะไม่ทำเพียงแค่กอดอีกคนไว้แน่น ๆ แบบนี้แน่

“งั้นแอบไปด้วยกันเลยมั้ย”

     น้ำเสียงทีเล่นทีจริงของคนพี่ทำเอาแทฮยอนยกมือขึ้นทุบอกอีกคน

“มันทำได้ที่ไหนกันละครับ”

     เขาบอกเสียงขุ่นก่อนจะยู่หน้าใส่ซึงฮุน แทฮยอนผละออกจากอ้อมกอดแล้วทิ้งตัวลงบนเตียงกว้าง เขาขยับหมอนและยกผ้าห่มขึ้นคลุมกาย

“เมื่อกี้ผมเห็นพี่ซึงยูนหอบผ้าห่มไปห้องนู้น”

     แทฮยอนพูดทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนจะหันตะแคงหนีไปอีกข้างแทน ซึงฮุนเห็นแบบนั้นก็ยิ้มออกมาบาง ๆ เขาทิ้งตัวลงนอนข้าง ๆ อีกคนแล้ววาดแขนขึ้นโอบกอดอีกฝ่ายเอาไว้จากทางด้านหลัง

     ริมฝีปากเล็กกดจูบลงบนต้นคอขาวเบา ๆ

“ถ้าแอบตามไปจริง ๆ เดี๋ยวพี่เปิดห้องใหม่ให้”

     ให้ตายเหอะ แทฮยอนไม่อยากจะเดาเลยว่าถ้าเขาแอบไปจริง ๆ ซึงฮุนจะมีแรงไปถ่ายรายการรึเปล่า.... คงไม่ต้องอธิบายใช่มั้ย ว่าถ้าได้อยู่กับคนรักในที่ที่บรรยากาศดี ๆ แล้วเราจะทำอะไรกัน

just thinking/END.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ถ้าอยู่กับคนรักในบรรยากาศดีๆแล้วจะทำอะไรกันคะ ไหนอธิบายซิ

ลั่นเฉยๆ 5555555555555555555555555