[OS] Hurt.

 Hurt.

Pairing:  Minho x Seunghoon

Rate: G

Note: ความงอแงของตะมง ปล.แนะนำให้กลับไปฟังเสียงมิในไอจีตอนอัพวีดีโอพัลลี่ค่ะ

          วันนี้เป็นอีกวันว่างสำหรับพวกผม.... จริงๆก็ไม่ได้ว่างอะไรขนาดนั้นหรอก อีกไม่กี่วันข้างหน้ามินิอัลบั้มของพวกเราก็จะปล่อยออกมา ซึ่งพวกผมก็ต้องเตรียมตัวอีกหลายอย่าง และเพราะแทฮยอนที่บินไปถ่ายทำมิวสิควีดีโอไกลถึงแคนาดาคนเดียวเวลาปกติที่ควรจะซ้อมก็เลยกลายเป็นเวลาว่าง

          วันนี้ผมเห็นมินโฮนั่งกดสมาร์ทโฟนในมืออยู่ตั้งแต่เช้า หมอนั่นกำลังสนุกอยู่กับแอพพลิเคชั่นแต่งรูป ซึ่งผมเห็นเขานั่งเล่นมาตั้งแต่เมื่อวาน ดูเหมือนจะถูกใจจริงๆนั่นแหละ

“มินโฮกินข้าว”

          ผมเรียกเจ้าเด็กตัวดำนั่นให้ไปกินข้าวด้วยกันเพราะตอนนี้เลยเวลาทานข้าวกลางวันมาพักใหญ่ๆแล้ว แต่หมอนั่นกลับส่ายหัวโบกมือไล่ให้ผมไปกินก่อนโดยทีตัวเองยังคงนั่งจ้องเครื่องมือสื่อสารอยู่แบบนี้

           โอเค ตอนนี้ผมกำลังรู้สึกแย่กับปฏิกิริยานั้นอยู่ บางทีเขาอาจจะกำลังคุยแชทกับเพื่อนฝูงอยู่ก็ได้ ใครๆก็รู้ว่ามินโฮมีเพื่อนเยอะจะตายไป ยิ่งหลังจากที่ไปแข่ง SMTM4 มาหมอนั่นก็ได้เพื่อนเป็นกลุ่มฮยองอีกตั้งหลายคน ผมไม่ได้รู้สึกอิจฉาที่เด็กนั่นมีเพื่อนเยอะ แต่ผมก็แค่อยากให้เขาสนใจผมบ้างก็เท่านั้น

          ผมถอนหายใจยาวออกมาจงใจให้เขาได้ยิน มินโฮเงยหน้าขึ้นมามองผมนิดหน่อยด้วยใบหน้าเหรอหรา อาจจะเพราะผมไม่เคยแสดงกริยาแบบนั้นกับใครก็ได้มั้ง เขาถึงได้ดูแปลกใจ

          และมื้อนั้นก็จบด้วยการที่ผมนั่งกินข้าวคนเดียว จินอูฮยองกินไปก่อนตั้งนานแล้ว เพราะเขาอยากจะไปว่ายน้ำตอนนี้ผมก็เลยไม่เห็นเขาอยู่ในห้อง ส่วนซึงยูนผมไม่แน่ใจว่าหมอนั่นคลุกตัวอยู่ในห้องอัดหรือออกไปแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเรื่องเพลงกับจีโฮที่ข้างนอก อ่า.... อูจีโฮวง Block B รุ่นพี่ของมินโฮนั่นแหละ

          ในหอค่อนข้างจะเงียบ นอกจากแมวทั้ง 5 ตัวกับน้องโอ๊ตของผมก็ไม่มีอะไรที่น่าสนใจมากนัก เจ้าแมว 5 ตัวนั่นค่อนข้างจะแสบใช่เล่น แมวของแทฮยอนค่อนข้างจะซนและขี้อ้อนกว่าแมวของจินอูฮยองกับแมวของมินโฮ เมื่อหลายวันก่อนผมเห็นบัลลี่แอบเข้าไปเล่นในห้องของซึงยูน และอีกหลายวันต่อมาพัลลี่ก็แอบเข้าไปนอนในห้องของมินโฮ

          ผมแอบสงสารซึงยูนนิดหน่อย เขาไม่กล้าที่จะเลี้ยงตัวอะไรเพิ่มเพราะกลัวว่าหอเราจะกลายเป็นสวนสัตว์เข้าซักวัน

          ส่วนมินโฮเหรอ.... อ่า ก่อนหน้านี้ผมเคยเห็นเขาพยายามจะเล่นกับสาวน้อยของผม อีฮี๊ แต่เพราะเขาแพ้ขนหมา มันเลยทำให้เขาเล่นกับน้องสาวสุดที่รักของผมไม่ได้ ตอนเห็นหมอนั่นเล่นกับพัลลี่ของแทฮยอนแล้วมันรู้สึกอบอุ่นดีนะ มินโฮเป็นคนที่มีหลายมุมในตัวเองยิ่งมุมอ่อนโยนของหมอนั่นน่ะสามารถทำให้สาวๆหลายคหลงรักได้ง่ายๆเลยทีเดียว

          คุณได้ยินเสียงที่มินโฮคุยกับพัลลี่ในวีดีโอที่อัพลง IG ใช่มั้ยล่ะ ไอ้เสียงทุ้มๆนั่นเซ็กซี่มากใช่เล่น....

          ผมเดินกลับเข้ามานั่งเล่นกับโอ๊ตที่นอนขดตัวอยู่ในกองผ้าอุ่นๆบนเตียง วันนี้ค่อนข้างจะเหงาเป็นพิเศษ ผมไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรในเวลานี้ดี ปกติถ้าเป็นวันว่างหากมินโฮไม่ได้ออกไปดูหนังกับซึงยูนหรือออกไปชมงานศิลปะกับแทฮยอนหมอนั่นก็จะมานั่งเล่นกับผมอยู่ในห้อง ตั้งแต่มินโฮเลี้ยงแมวเจ้านั่นดูจะติดโจนี่เอามากๆ ผมแอบสงสารนิดหน่อยที่มินโฮพาน้องไปตัดขน....

          หลายเดือนแล้วที่มินโฮไม่เคยโผล่มาห้องนี้.... เพราะพื้นที่ข้างนอกที่ถูกเจ้าแมว 5 ตัวนั่นยึดครองเอาไว้ โอ๊ตน้อยๆของผมเลยอยู่ได้แค่ในห้องนี้เท่านั้น ผมไม่อยากตื่นมาเห็นข่าวหมาของตัวเองโดนฆาตกรรมโดยเจ้าแมวแสบห้าตัวนั่นบนหน้าจอทีวีหรอกนะ

          คุณอาจจะรู้สึกว่าผมกับมินโฮเข้ากันได้ในหลายๆเรื่อง จริงๆแล้วมันก็ไม่ทั้งหมดหรอก หมอนั่นเป็นเด็กที่เล่นแทบจะตลอดเวลาถ้าไม่รวมตอนทำงาน ส่วนผมค่อนข้างจะนิ่งซะมากกว่า เวลาเล่นคือเล่นแต่ถ้าทำอย่างอื่นอยู่ก็จะนิ่งๆเงียบๆ อีกข้อที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงคงเป็นเรื่องที่หมอนั่นเลี้ยงได้แค่แมว ส่วนผมรักหมา

          ผมนั่งเหม่อๆอยู่ได้ซักพักก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในโทรศัพท์ หลังจากที่ผมอัพรูปตัวเองลงบน IG ไปเมื่อช่วงบ่ายผมก็ไม่ได้จับมันอีกเลย

          เปิดขึ้นมาดูก็พบว่ามันคือแจ้งเตือนการอัพรูปลง instagram ของเจ้าเด็กดำที่ผมเพิ่งบ่นถึงในใจไปเมื่อครู่... ไม่อยากจะใช้ว่าคิดถึงเท่าไหร่ มันดูแปลกๆพิลึก กดเข้าไปดูก็พบรูปของจีโฮ จีฮุน และฮยอนแทที่หมอนั่นใช้แอพพลิแคชั่นแต่งมันออกมาจนดูตลก เอาล่ะตอนนี้ผมเริ่มหงุดหงิดอีกแล้ว

         ผมเคยโดนหมอนั่นตำหนิผ่านสัมภาษณ์ว่าชอบเก็บอะไรไปคิดคนเดียวไม่คิดจะบอกกับคนในทีม มินโฮพูดว่าถ้ามีอะไรก็อยากจะให้บอกกันบ้าง เขาพร้อมที่จะช่วยเสมอ แต่คุณดูซิ... หมอนั่นเองไม่ใช่เหรอที่ไม่ค่อยมีเวลาจะมาสนใจผมน่ะ

          ผมกำลังหงุดหงิดและหาทางออกไม่ได้ ผมกดออกจากแอพพลิเคชั่นนั้นแล้วทำในสิ่งที่ไม่ค่อยจะทำมัน ผมเปิดคาทกขึ้นมาแล้วส่งรูปของตัวเองไปให้มินโฮ 2-3 รูป ก่อนจะกลับเข้าไปในโปรแกรม IG แล้วไป comment ใต้รูปของจีโฮที่มินโฮอัพว่า

ส่งรูปไปให้ทำในคาทกแล้วนะ

          มาดูกันครับว่าหมอนั่นจะทำให้ผมมั้ย

          หลังจากส่งคาทกให้กับมินโฮไปได้ไม่กี่นาทีเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงทุ้มที่ตะโกนเข้ามา

“ฮยองอยากให้ผมทำรูปให้จริงๆเหรอ”

“เออ”

          ผมตะโกนตอบออกไปอย่างหงุดหงิด ถ้าไม่อยากให้ทำจะลงทุนส่งรูปไปให้ปะวะ

“งั้นเปิดประตูให้ผมหน่อย”

          มันจะอะไรของมันนักหนาแค่ทำรูปให้ ผมเกาหัวตัวเองอย่างหงุดหงิดแต่ก็ลุกขึ้นไปเปิดประตูให้น้องด้วยสีหน้ายุ่งๆ หมอนั่นยิ้มให้ผมก่อนจะจับผมหันหลังให้เขาพร้อมกับถกเสื้อของผมขึ้นสูงจนเห็นแผ่นหลังทั้งหมด

“เฮ้ยๆ ทำบ้าไรเนี้ย”

“อยู่เฉยๆน่า”

          ผมควรบอกเขามั้ยว่าพูดดีๆก็ได้ไม่ต้องมากระซิบข้างหู ขนลุกไปหมดแล้ว...

          ผมยอมยืนเฉยๆเพราะไอ้ประโยคแผ่วๆข้างหูเมื่อครู่ ผ่านไปไม่กี่วิผมก็รู้สึกได้ว่าหมอนั้นเอามือสากๆของตัวเองมาลูบอยู่บนรอยสักของผม เอ่อ.... ขนลุกมาก ตอนนี้ยืนตัวเกร็งสุดๆ ผมไม่รู้ว่ามินโฮกำลังทำหน้ายังไง แต่ไอ้สัมผัสแผ่วๆนั่นทำให้ผมรู้สึกหวิวในช่องท้องแปลกๆ

แช๊ะ

          เสียงกดชัตเตอร์จากมือถือดังขึ้นก่อนที่มินโฮจะปล่อยชายเสื้อของผมลง

“ทำเสร็จแล้วให้รางวัลด้วยนะ”

          หมอนั่นยิ้มกว้างให้ผมก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องของตัวเอง ทิ้งผมที่ยังรวบรวมสติไม่ได้ยืนเอ๋ออยู่ที่ประตูห้องของตัวเอง

“ยืนทำอะไรอ่ะซึงฮุน”

          เสียงของจินอูฮยองที่เพิ่งกลับมาจากไปว่ายน้ำช่วยดึงสติของผมกลับมา ผมส่ายหน้าตอบเขาก่อนจะขอตัวเข้าหัวนอนของตัวเอง ผมได้แต่นอนส่ายไปส่ายมาอยู่บนเตียงด้วยหัวใจที่เต้นรัว ยังคงจำสัมผัสจากเรียวมือที่ลูบไปมาอยู่บนรอยสักของผมได้เป็นอย่างดี

         ให้ตายเหอะ ทำไมความรู้สึกมันยังไม่จางหายไปไหนซะที

         ผมเอาหน้าของตัวเองซุกลงไปกับหมอน ยื่นมือไปลูบหัวโอ๊ตที่นอนหลับอยู่ข้างๆก่อนจะยกผ้าห่มขึ้นคลุมโปงแล้วข่มตาหลับ

          ผมตื่นขึ้นมาด้วยเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือที่ไม่รู้ว่าแผดเสียงอยู่กี่รอบแล้ว คว้านมือไปหยิบมันมาดูก่อนจะกดรับสายเมื่อเห็นว่าเป็นเด็กตัวดำที่ทำให้ผมว้าวุ่นอยู่เมื่อช่วงหัวค่ำเป็นคนโทรเข้ามา

“อื้อ”

“ฮยอง มาหาผมที่ห้องหน่อย”

          ผมกดตัดสายก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างงวงเงีย แอบสงสัยเล็กๆว่าทำไมต้องไปที่ห้องของหมอนั่น แต่พอเห็นโอ๊ตที่นอนอยู่ก็นึกขึ้นได้ โอเคผมควรจะไปตามที่น้องบอก

          เคาะประตูอยู่ครู่นึงก็ได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากข้างใน ไม่นานบานประตูก็ถูกเปิดออกเผยให้เห็นเจ้าของร่างที่สวมเสื้อกล้ามคว้านลึกกับกางเกงขาสั้นสีดำ ผมแอบกลืนน้ำลายหนืดลงคอ ไอ้สัมผัสบนแผ่นหลังของผมเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้วตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง

“ว ว่าไง”

           ผมถามขึ้นเมื่อก้าวเข้าไปยืนภายในห้อง มินโฮไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่ดันหลังของผมให้เดินมาหยุดอยู่ข้างเตียง.... ให้ตายเหอะ ทำไมรู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยปลอดภัยแบบนี้นะ

“รางวัลที่ทำรูปให้ไง”

           หมอนั่นยื่นหน้าจอสมาร์ทโฟนที่เปิดโปรแกรม instagram ของเจ้าตัวเอาไว้ รูปที่เจ้าบ้านั่นทำให้ผมทำเอาผมหลุดหัวเราะออกมาดังลั่น แต่เสียงหัวเราะก็ต้องเงียบลงกะทันหันเมื่อแขนแกร่งนั่นสอดเข้ามาโอบเอวของผมเอาไว้จากทางด้านหลัง ลมหายใจอุ่นๆที่กำลังเป่ารดต้นคอของผมอยู่ตอนนี้ทำเอามวนหน้าท้องไปหมด

         ปากสวยได้รูปนั่นกดลงตรงต้นคอจนผมต้องหดคอหนีสัมผัสนั่น

“ขอรางวัลให้น้องไมโนหน่อยครับ”

         กระซิบเสียงแหบทุ่มข้างหูแบบนี่คืออะไร ไม่ต้องมาขบใบหูเล่นแบบนี้ ผมจะไม่ทน!!!

“ล็อกห้องรึยัง อะ อื้อออออออ”

“ฮยองอย่าร้องดังนะ จินอูฮยองกลับมาแล้ว”

Hurt./END

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

จบเถอะก่อนมันจะกลายเป็นฟิคเรท nc 555555555555555

เห็นพิฮุนไปเม้นให้น้องเน๊าะ เลยลั่นออกมานิดนึง

แล้วก็เลยบ่นๆในไอจีว่าถ้ามิทำรูปให้พิฮุนนี่จะเขียนฮุนโน่

แต่รอแล้วรอเหล่านางก็ไม่อัพรูปไง เลยนั่งเขียนมินฮุนว่าจะอัพดึกๆ

พิมพ์ไปครึ่งเรื่องมิก็อัพรูปพิฮุนจ้าาาาาาาา.... เขินม้วนไปดิ

พรุ่งนี้แล้วกันสำหรับฟิคฮุนโน่ เพราะคืนนี้คงไม่ทัน 555555555555555555
ปล.ฉากถกเสื้อพิฮุนนำมาจากทวิตของน้องอ้อน (@TheElle13)