[OS] Fall in love.

Pairing: Taehyun x Seunghoon

Rate: G

Note: ความตะมุตะมิของพี่มงทำเรามโนไปไกลมาก ชาบูความลั่น

ปล. ยังไม่ได้แก้คำผิดค่ะซิส ขออภัย

     สายลมเอื่อย ๆ ที่พัดผ่านในช่วงฤดูใบไม้ร่วงไม่ได้ช่วยให้ความขุ่นมัวในจิตใจของนักษาศึกษาปีสามอย่างแทฮยอนดีขึ้นเลยสักนิด วันหยุดอันแสนสงบสุขของเขาหายวับไปกับตาเมื่อคุณแม่อันเป็นที่รักสั่งให้มารับน้องชายของเขาที่เนอสเซอรี่แทน เพราะเจ้าตัวจะออกไปเสริมสวยกับคุณป้าข้างบ้าน ร่างโปร่งชะเง้อหน้ามองเข้าไปในเนอสเซอรี่ของรัฐบาลเพื่อมองหาตัวต้นเหตุความหงุดหงิดใจของเขา

     ให้ตายเหอะ แทฮยอนไม่ชอบเสียงจอแจของเด็ก ๆ ที่กำลังหยอกล้อกันตอนนี้เลย มันเยอะแยะและเสียงดังไปหมดจนเขารู้สึกรำคาญ เพียงแค่เสียงของน้องชายตัวแสบเขาก็เบื่อจะนั่งฟังมากพออยู่แล้ว

     ไม่นานนักนัยน์ตาสีนิลก็ปรากฏร่างกลมแสนคุ้นตาของเด็กวัยห้าขวบกำลังเดินคู่มากับเด็กชายอีกคนที่เขาไม่คุ้นหน้า เด็กน้อยแก้มฟูผู้สวมหมวกแก็ปสีเหลืองสด ดวงตาแทบจะปิดสนิทเมื่ออีกคนยิ้มจนตาหยี๋ มือน้อย ๆ นั่นจับสายสะพายเป้ไว้แน่น พร้อมทั้งพยักหน้ารับในขณะที่ฟังคนข้างกายพูดอะไรบางอย่าง

     โคตรน่ารัก

“พี่แทฮยอนนนนนนนนนนนนนนนน”

     เสียงใสตะโกนเรียกทำให้เขาหลุดจากภวังค์บางอย่างที่ตัวเองก็ไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร แทฮยอนก้มลงมองมือของเขาที่ถูกเจ้าน้องชายจับเอาไว้แน่น

“นี่พี่ชายของเราเอง”

     เสียงเจื้อยแจ้วนั่นไม่ได้เอ่ยกับเขาแต่กำลังพูดให้เด็กน้อยอีกคนฟัง เจ้าของหมวกแก็ปสีสดใสนั่นพยักหน้ารับก่อนจะโค้งให้เขาแล้วเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ ยิ่งมองใกล้ ๆ ยิ่งเห็นถึงความเนียนใสของผิวขาว ๆ นั่น

“เรากลับก่อนนะดงฮยอน สวัสดีครับพี่แทฮยอน”

     เด็กตัวขาวค้อมหัวให้กับคนอายุมากกว่าอีกครั้งก่อนจะหมุนตัวเดินไปอีกทาง

     หลังจากกลับมาถึงบ้านแทฮยอนก็ไล่ให้ดงฮยอนขึ้นไปอาบน้ำ เพราะคุณแม่ยังไม่กลับเขาจึงจัดการเตรียมมื้อเย็นในวันนี้ด้วยตัวเอง สองพี่น้องนั่งทานอาหารกับเงียบ ๆ จนหมด แทฮยอนเป็นคนเก็บจานไปล้างแล้วออกปากสั่งให้น้องไปนั่งรอเขาที่หน้าโทรทัศน์กลางบ้าน คนพี่สอนให้น้องท่องและออกเสียงตัวอักษรภาษาอังกฤษและเกาหลีอย่างง่าย ๆ ในขณะที่รอคุณแม่กลับบ้าน

     ระหว่างนั้นก็หลอกถามข้อมูลบางอย่างจากอีกคนไปเรื่อย ทั้งเพื่อนบ้านอยู่ที่ไหน ทำไมถึงเดินกลับคนเดียว ตอนแรกดงฮยอนก็อิดออดที่จะตอบ แต่เพราะเขาเอาอาหารเม่นเข้ามาล่อสุดท้ายเจ้าตัวน้อยจึงยอมบอกว่าเพื่อนสนิทคนนั้นมักจะเดินมาเนอสเซอรี่และกลับบ้านเองเสมอ เพราะบ้านของอีกคนเปิดเป็นร้านน้ำเต้าหู้เล็ก ๆ อยู่ในตลาดสดไม่ไกลไปจากเนอสเซอรี่ที่เจ้าตัวเรียน พอได้ข้อมูลจนครบแล้วคนพี่ก็ยื่นเงินค่าอาหารเม่นให้กับน้องชายแล้วยกมือขึ้นยีผมบนหัวทุยนั่นอย่างนึกมันเขี้ยว

     เมื่อคุณแม่คนสวยกลับมาก็หมดหน้าที่ของเขา เพราะดงฮยอนยังเล็ก เจ้าตัวน้อยจึงนอนห้องเดียวกับคุณแม่ของเขา แทฮยอนขอตัวไปนอนเพราะพรุ่งนี้มีเรียนแต่เช้า หลังจากอาบน้ำเสร็จเจ้าตัวก็พยายามข่มตาหลับทว่าใบหน้าขาวเนียนของเด็กตัวเล็กที่เจอเมื่อตอนเย็นกับลอยเข้ามาในห้วงความคิดของเขา

     แทฮยอนกำลังคิดว่าเขาต้องประสาทเสียไปแล้วแน่ๆ

     พยายามสลัดภาพติดตาของรอยยิ้มสดใสนั่นออกไปทว่ามันกลับไม่เป็นผล สุดท้ายแล้วนักศึกษาศิลปกรรมก็ตัดสินใจลุกขึ้นจากที่นอน ผืนผ้าใบถูกวางลงบนขาตั้งไม้อย่างระมัดระวังก่อนที่มือหนาจะจุ่มพู่กันลงบนถาดสีแล้วบรรจงปาดมันลงบนผืนผ้า

     เวลาล่วงเลยมาจนเกือบจะสว่างของเช้าอีกวันภาพตรงหน้าก็เสร็จเรียบร้อยเหมือนดั่งที่จินตนาการเอาไว้ ใบหน้ากลมกับแก้มฟูน่าสัมผัสของเด็กน้อยที่แทฮยอนแอบทราบจากน้องของเขาภายหลังว่าอีกคนชื่ออีซึงฮุนปรากฏเด่นชัดอยู่ในภาพ สีน้ำตาลต่างโทนถูกไล่แสงเงาอย่างดีจนแทฮยอนเองก็ยังตกใจ เพราะเมื่อเทียบกับงานก่อนหน้าที่เคยทำมาไม่มีชิ้นไหนสวยสู้ภาพนี้ได้สักชิ้น

     หรือมันเป็นเพราะอานุภาพแห่งความรัก....

     บ้าไปแล้วแทฮยอน นั่นมันเด็กห้าขวบนะเว้ย

     หลังจากตบตีกับความคิดของตัวเองอยู่นาน แทฮยอนก็เหลือบมองนาฬิกาที่ตั้งเอาไว้บนโต๊ะ เพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงก็เช้าแล้วเขาจึงตัดสินใจเข้าไปอาบน้ำ ร่างเปลือยท่อนบนกำลังหยิบเอาเสื้อผ้าตัวโปรดออกมาเลือก จับตัวนี้ตัวนั้นมาทาบกายอยู่หลายรอบแต่ก็ยังตัดสินใจไม่ได้สักทีว่าจะใส่ตัวไหน เดือดร้อนถึงเพื่อนสนิทที่เขาโทรไปจิกให้ตื่นมาช่วยเลือกเสื้อผ้าซึ่งเขาส่งไปให้ในโปรแกรมแชท แม้อีกฝ่ายจะด่าตามหลังมาหลายประโยคแต่ก็ยอมลุกขึ้นมาตอบเขาแต่โดยดี

     ส่องกระจกเช็คความเรียบร้อยอยู่พักใหญ่เมื่อมั่นใจในความดูดีของตัวเองแล้วจึงเดินลงมาด้านล่าง กลิ่นหอมของอาหารเช้าลอยออกมาจากในครัว แทฮยอนจึงเดินเข้าไปสวมกอดคุณแม่จากทางด้านหลัง กดจมูกลงบนแก้มนุ่มของแม่ก่อนจะวางคางเกยไว้บนไหล่บางนั่น เด็กหนุ่มโยกตัวเบา ๆ ไปมาอย่างออดอ้อน

“กับข้าวเสร็จพอดีเลย จะกินเลยมั้ยสุดหล่อของแม่”

     คนสูงวัยเอ่ยถามด้วยน้ำเสยงอ่อนโยน แทฮยอนส่ายหน้าก่อนจะผละออกจากอ้อมกอดของแม่

“ผมว่าจะไปหาน้ำเต้าหู้กินที่ตลาดน่ะครับ.... ผมไปก่อนนะครับแม่”

     ขายาวก้าวตามทางเท้ามาอย่างไม่รีบร้อน แทฮยอนฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีจนมาหยุดอยู่ที่หน้าตลาดสดใกล้ ๆ กับเนอสเซอรี่ของดงฮยอนน้องชายเขา มือหนายกขึ้นเกาศีรษะอย่างขัดเขินแปลก ๆ ใจเต้นตุบ ๆ จนนึกขำตัวเองที่เป็นอะไรมากมายกับเด็กน้อยวัยห้าขวบกัน

     แทฮยอนเดินวนไปมาอยู่ในตลาด สายตาสอดส่องมองหาร้านเต้าหู้ของเจ้าตัวน่ารักที่ทำเอาเขานอนไม่หลับตั้งแต่เมื่อคืน สุดท้ายก็อยากจะตะโกนด่าถึงความโง่งมของตัวเองว่าทำไมเขาไม่ถามจากน้องชายตัวแสบว่าร้านของอีกคนอยู่ตรงไหน

     ตลาดก็ใช่ว่าจะมีร้านน้ำเต้าหู้ขายอยู่เจ้าเดียวไง....

     ผู้คนเริ่มเดินจับจ่ายซื้อของกันมากขึ้นตามเวลาที่เดินเร็วขึ้นเรื่อย ๆ อีกชั่วโมงนิด ๆ ก็จะถึงเวลาเข้าเรียนของเขาแล้ว แต่แทฮยอนยังไม่เจอเด็กน้อยหน้ามนคนนั้นเลย ผมที่เซ็ตมาอย่างดีถูกยีจนยุ่งเหยิงเมื่อเขาเริ่มหงุดหงิดตัวเองมากขึ้นเรื่อย ๆ

“ป๊า... น้องฮุนไปเรียนก่อนนะครับ”

     เสียงใสดังอยู่ไม่ไกลทำให้นักศึกษาหนุ่มหันไปมองทันที ริมฝีปากหยักเหยียดยิ้มกว้างออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อเจอเจ้าตัวน้อยในชุดเสื้อเชิ้ตขาวกับกางเกงยีนส์เอี้ยมสีน้ำเงินเข้ม หมวกสีเหลืองใบเดิมยังคงประดับประดาอยู่บนศีรษะกลมนั่น ริมฝีปากเล็กเหยียดยิ้มจนแก้มฟู ๆ ดันดวงตาขึ้นปิดสนิท เท้าเล็กก้าวเดินเตาะแตะมาทางเขาพร้อมกับหิ้วถุงบางอย่างในมือ

“อ่ะ พี่แทฮยอนสวัสดีครับ”

     เด็กน้อยค้อมหัวให้เมื่อเห็นพี่ชายของเพื่อนสนิทยืนอยู่ตรงหน้า เด็กน้อยเดินเลี่ยงออกมาเพื่อมุ่งหน้าไปยังเนอสเซอรี่เหมือนดั่งเช่นทุกวัน อีซึงฮุนเป็นเด็กร่างเริง คุณลุงคุณป้าในตลาดต่างพากันเอ็นดูถึงความน่ารักน่าเอ็นดูของเด็กตัวน้อย ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูสดใสไปเสียหมด เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กตัวเล็กมักจะเรียกร้อยยิ้มให้คนในตลาดได้เสมอ

     แทฮยอนแอบเดินตามเด็กตัวจ่อยออกมาจากตลาดเงียบ ๆ แผ่นหลังเล็กนั่นมักจะโค้งทักทายให้กับคนที่พบเจอในตลาดอยู่ตลอดทางจนเขาเองมองไปก็อดยิ้มตามไม่ได้

     อีกไม่ถึงครึ่งทางก็จะถึงเนอสเซอรี่... เวลาแห่งความสุขของแทฮยอนกำลังจะจบลง เขาต้องทำอะไรสักอย่าง...

     เพราะช่วงขาที่ยาวก้าวทำให้เดินเพียงไม่กี่ก้าวเขาก็มาขนาบข้างคนตัวเล็กแล้ว มือหนายืนไปคว้าข้อมือเล็กมากอบกุมเอาไว้ทำให้เด็กตัวน้อยสะดุ้งเฮือกเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว

“พี่ไปส่งนะครับ”

     ใบหน้าขาวพยักขึ้นลงเมื่อเห็นว่าเจ้าของมือเป็นใครก่อนจะส่งยิ้มที่ทำให้แทฮยอนอยากจะละลายลงกับพื้นเดี๋ยวนั้นมาให้  คนพี่กระชับมือที่กอบกุมมือน้อยของอีกคนให้แน่นขึ้น

“เอาน้ำเต้าหู้ไปกินที่เนอสเซอรี่ด้วยเหรอครับตัวเล็ก”

     คนพี่ถามขึ้นในระหว่างทาง เพราะสงสัยมานานแล้วว่าเจ้าตัวหิ้วอะไรติดมือมาด้วย ซึงฮุนตัวน้อยเงยหน้าคนมองคนพี่สลับกับถุงน้ำเต้าหู้ไปมาก่อนจะส่ายหัวอยู่หลายครั้ง

“ป่าวครับ ดงฮยอนสั่งน้ำเต้าหู้ของป๊าน้องฮุนไปกินทุกเช้าเลย”

     พูดจบก็ยิ้มกว้างมาให้อีกรอบ คนน้องออกเดินต่อโดยที่มือก็ยังคงไม่ได้ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ แทฮยอนอยากจะถามเหลือเกินว่าเจ้าเด็กตัวน้อยตรงหน้านี่รู้ใช่มั้ยว่าตัวเองยิ้มแล้วน่ารัก ถึงได้แจกรอยยิ้มกว้างที่มองแล้วโลกดูสดใสขึ้นเป็นกองมาให้ไม่หยุดไม่หย่อนขนาดนี้

     นี่เขายิ้มตามจนเมื่อยแก้มไปหมดแล้วเนี้ย

     เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ แทฮยอนอยากจะอ้อนวอนเทพเจ้าช่วยหยุดเวลาให้เขาอีกสักครู่ ก็เขายังอยากจับมือนุ่มนิ่มคู่นี้อยู่อีกสักพักนี่นา

“ขอบคุณนะครับพี่แทฮยอน”

     มือเล็กถูกปล่อยให้เป็นอิสระตามเดิม ซึงฮุนค้อมหัวให้เขาก่อนจะวิ่งหายเข้าไปในเนอสเซอรี่ แทฮยอนเอาแต่ยิ้มค้างอยู่แบบนั้นจนไม่ทันได้สังเกตว่ามีเจ้าเด็กตัวน้อยอีกคนมายืนอยู่ข้างตัวเขาได้สักพักแล้ว

“พี่ชอบเพื่อนผมเหรอ”

     เสียงคุ้นนั่นเอ่ยถามทำให้เขาต้องก้มลงมอง เป็นเจ้าตัวแสบดงฮยอนนั่นเองที่ถามขึ้นมา

“จีบไม่ได้หรอกนะ ซึงฮุนน่ะ... ผมจองแล้ว”

     ว่าจบดงฮยอนก็วิ่งตามเพื่อนสนิทเข้าไปโดยไม่ลืมหันมาแลบลิ้นใส่พี่ชายด้วย แทฮยอนอส่ายหัวไปมาให้กับความแก่แดดของน้องตัวเอง รอยยิ้มค้างชะงักเมื่อหันหลังกลับมาเจอคุณแม่คนสวยของตัวเองยืนอยู่ ใบหน้าหวานส่งยิ้มล้อเลียนมาให้เขาก่อนจะยกนิ้วขึ้นชี้หน้า

“อย่าหวงแต่จีบเด็กจนไปเรียนสายนะพ่อลูกชาย”

     คุณแม่พูดทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนจะเดินจากไป มือหนายกขึ้นลูบหน้าตัวเองที่กำลังเห่อร้อนเพราะความเขินประหลาด ๆ นี่

     อา.... ให้ตายเหอะ เขาจะปฏิเสธข้อกล่าวหาทั้งหมดนั่นยังไงดีในเมื่อใจเจ้ากรรมก็ดันเต้นแรงเป็นหลักฐานที่มัดตัวให้ดิ้นไม่หลุดอยู่ตรงนี้

     แทฮยอนคิดว่าบางทีจีบเด็กห้าขวบก็คงไม่เลว จองไว้ตั้งแต่ยังเล็กจะได้ไม่มีใครกล้าแย่ง.... แต่คงต้องเปิดศึกชิงน้องกับเจ้าดงฮยอนตัวแสบของเขาซะหน่อยแล้ว

Fall in love/END.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

คุก คุก ไอคุกแรงมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

จะรีบจองตัวไปไหนพ่อคุณ โงยยยยยย ความชุดอนุบางฉามขวบของพี่ฮุนทำพิษ

มีความตั่ลลัค มีความฝดใฝในการไปจ่ายตลาด แงงงงง ขอหยิกแก้มหน่อย

แนบรูปลูกชายร้านเต้าหู้กับชุดอนุบาลหมีน้อยของเขา

                                                                          [ cr.winner thaitand ]