[os] Be Hunter.

Be Hunter

Pairing: Taehyun x Seunghoon

Rate: PG-17, R

Note: Project #2H2016

 

   

          เด็กน้อยในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งโทรมๆสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เสียงกรีดร้องและเสียงหัวเราะดังเข้ามาในโสตประสาทเป็นสิ่งแรกที่เขาได้ยิน มือเล็กขยี้ดวงตาเพราะความงัวเงียก่อนจะเพ่งมองภาพตรงหน้า   แสงที่ลอดเข้ามาจากหน้าต่างบานเล็กทำให้เห็นร่างของพ่อซึ่งไม่รู้กลับมาบ้านตอนไหนกำลังทาบทับกายบางของแม่บนเตียงเล็กหลังเดียวกัน

 

           เพราะฝันร้ายตอนหัวค่ำ คืนนี้แม่ผู้แสนใจดีจึงให้เขาเข้ามานอนในห้อง ภาพตรงหน้าเฉลยให้ร่างเล็กได้ทราบถึงที่มาของเสียงกรีดร้องในยามค่ำคืนที่มักจะดังลอดเข้าไปในห้องของเขาซึ่งมีเพียงผนังบางๆกั้นเสมอ

 

 “พ่อครับ.... พ่อกำลังทำอะไร”

 

           เสียงเด็กน้อยวัย 7 ขวบที่ตื่นขึ้นมากลางดึกเอ่ยถามคนเป็นพ่อ ร่างกายกำยำของคนอายุมากกว่าหันมาแสยะยิ้มให้อย่างน่าหวาดกลัว ทว่าคนตัวเล็กกลับไม่รับรู้ถึงความหน้าสยดสยองของรอยยิ้มนั่นแม้แต่น้อย

 

 “จ- เจ็บ ฮ-..... พ......พอแล้ว ฮึก”

 

           ร่างเล็กกอดตุ๊กตาหมีเก่าๆเอาไว้แน่น ตาเรียวเล็กจ้องมองใบหน้าของมารดาที่กำลังอ้าปากอ้อนวอนให้อีกคนหยุด เสียงทุ้มต่ำหัวเราะดังลั่นชวนให้รู้สึกสะอิดสะเอียดทว่าเด็กผู้ไร้เดียงสากลับเคยชินกับเสียงที่ได้ยิน ใบหน้าบิดเบี้ยวแสนทรมานของหญิงผู้ให้กำเนิดทำให้คนเป็นบิดาอารมณ์ดี

  

          เขาดีใจที่พ่อกำลังอารมณ์ดี

 

 “อาาาา.... พ- พ่อกำลัง.... อื้ม ทำรักกับแม่ไงลูก อาาาา”

  

          เสียงทุ้มเอ่ยตอบก่อนจะใช้โซ่เส้นใหญ่ในมือรัดเข้าที่คอของหญิงใต้ร่างอย่างแรง เสียงไอเพราะเริ่มขาดอากาศหายใจดังมาเป็นระยะ ใบหน้าขาวซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัดมือบางที่เต็มไปด้วยร่องรอยการถูกทำร้ายปัดป่ายไปทั่วเพื่อหาทางรอด ดวงตาแดงก่ำเหลือกขึ้นพร้อมๆกับการหายใจที่กระตุกรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ คำอธิบายจากพ่อทำให้เด็กน้อยเข้าใจว่ามันคือการมอบความสุขมาโดยตลอด เข้าใจว่าการกระทำตรงหน้าคือการบอกรัก คือการทำให้พ่อมีความสุข

 

 “ฮ- ฮึก”

 

           ปากบางแห้งผาดอ้าออกพยายามงับเอาอากาศเข้าสู่ลำคอ ดวงหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยริ้วรอยปัดนี้ซีดเผือดไร้เลือดขึ้นมาหล่อเลี้ยง เนื้อขาวใต้เส้นโลหะขึ้นสีช้ำ โลหิตที่ถูกก้อนเนื้อในอกออกแรงบีบอัดขึ้นมาต่างก็มากองรวมกันจนขึ้นสีเป็นเปือด มือเรียวข้างหนึ่งละออกจากการกำโซ่เย็น ไขว่คว้าไปมาบนอากาศหวังเพื่อสัมผัสเด็กตัวเล็กอีกซักครั้งก่อนหมดลมหายใจ ดวงตารีพยายามเหลือบมองลูกน้อยที่นั่งมองทุกการกระทำอย่างไม่วางตา

 

 “ซ- ซึงฮุน.... ลูกแม่ ฮึก”

  

          ดวงตาสีนิลกรอกขึ้นด้านบนจนเห็นเพียงตาขาวพร้อมๆกับเสียงทุ้มที่ครางต่ำยาวออกมา มือกร้านคลายโซ่ที่กำเอาไว้แน่นทำให้คนที่ใกล้หมดลมรีบตักตวงอากาศเข้าสู่ปอด หญิงสาวยังคงไอสลับกับหอบหายใจรุนแรงพยายามอย่างมากที่จะประคองสติเอาไว้ ชายที่ขึ้นชื่อว่าสามีทำเพียงมองคนใต้ร่างด้วยสายตาเหยียดๆก่อนจะถอนกายออกจากอีกคน ใบหน้าที่เคยสะสวยถูกมือหยาบกดลงไปกับฟูกแข็ง น้ำเสียงน่ารังเกียจกระซิบต่ำที่ข้างใบหูของคนที่อ่อนแรงลงเรื่อยๆ

 

 “ไม่มีเงินให้กูก็ต้องรองรับอารมณ์กูแบบนี้แหละมึง”

 

           ซิปกางเกงถูกรูดขึ้นจนสุดก่อนที่เจ้าตัวจะมองเย้ยหยันคนที่หายใจรวยริน กระเป๋าที่มีเงินเพียงไม่กี่พันวอนถูกหยิบขึ้นมาก่อนที่ธนบัตรทั้งหมดจะถูกชักออกไปต่อหน้าต่อตา

 

 “ย- อย่า”

 

           มือบางคว้าเข้าที่ข้อเท้าหนาหวังเพียงอ้อนวอนให้อีกคนหยุดการกระทำเหล่านั้น ทว่าคนที่มีแรงมากกว่ากลับใช้เท้าสะบัดข้อมือนั่นออกอย่างแรงพร้อมกับตวาดด่าลั่น

 

 “เสือก!!”

  

          ร่างเล็กที่กอดตุ๊กตาแน่นสะดุ้งเฮือกวิ่งเข้าไปกอดแม่ที่กำลังน้ำตาไหลริน เอ่ยถามคุณแม่อันเป็นที่รักว่าร้องไห้ทำไม มือบางยกขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มของลูกน้อยอย่างรักใคร่แล้วส่ายหัวเบาๆเชิงปฏิเสธ

“โอ๋กันเข้าไป พวกมึงน่ะ”

  

          ร่างสูงก้าวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงันภายในห้องแคบๆ กลิ่นเลือดคละคลุ้งลอยเข้าจมูกร่างเล็ก แต่เด็กไหนเลยจะเข้าใจในสิ่งที่ผู้ใหญ่กระทำ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อจึงกลับบ้านดึกดื่น ไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อจึงมีกลิ่นชวนแสบจมูกคละคลุ้งไปทั่ว ไม่เข้าใจกระทั่งว่าทำไมพ่อจึงชอบเสียงดังใส่แม่.... เวลาตั้งคำถาม คำตอบที่ได้มักจะบอกว่าเขากำลังแสดงความรักต่อแม่

 

          ถ้านั่นคือการแสดงออกถึงความรัก.... แล้วทำไมแม่ของเขาถึงร้องไห้ล่ะ

 

 

 

 

  

 

          เด็กตัวผอมวัย 14 ปีค่อยๆสาวเท้ากลับบ้านอย่างเชื่องช้า สมาร์ทโฟนเครื่องเก่าที่ได้มาจากการทำงานเก็บเงินด้วยน้ำพักน้ำแรงของตนเองถูกเสียบเข้ากับหูฟังแล้วเปิดเพลงคลอฟังไปตามทางเดินเบาๆ สายตาเรียวเล็กทอดมองถนนเส้นยาวด้านหน้า ทางเดินเท้าในเวลาหลังเลิกเรียนเต็มไปด้วยเหล่านักเรียนที่กำลังพูดคุยกันอย่างออกรส บ้างชวนกันไปเที่ยว บ้างชวนกันไปกวดวิชา

 

           เขาไม่เคยได้สัมผัสมันหรอก ไอ้การท่องเที่ยววิ่งเล่นแบบเด็กๆทั่วไป จำได้อีกทีก็ตอนที่ตัวเองช่วยแม่ทำงานหาเลี้ยงปากท้องของตัวเองกับแม่แล้ว.... รวมถึงชายคนนั้นด้วย คนที่ขึ้นชื่อว่าพ่อนั่นแหละ

  

          เพราะโตพอที่จะเข้าใจอะไรต่อมิอะไรจึงได้เข้าใจ ว่าคนๆนั้นไม่เคยรักแม่เลยแม้แต่น้อย

 

           นานๆครั้งหมอนั่นถึงจะกลับมาบ้าน เขาไม่ชอบเลยซักนิดที่หมอนั่นก้าวเท้าเข้ามาเหยียบบ้าน หมอนั่นชอบทำให้แม่ผู้เป็นที่รักของเขาร้องไห้ บ่อยครั้งที่กลับมาเพียงไถเงินเมื่อไม่ได้ก็จะทุบตีแม่ของเขา โทสะที่สะสมมาเป็นเวลานานกำลังรอการระเบิด

 

           เด็กน้อยที่ถูกปลูกฝังมาให้รักบิดา เชื่อฟัง และเคารพ บัดนี้กลับเหลือเพียงความเกลียดชัง

 

           ร่างบางได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังออกมาจากห้องตั้งแต่เดินขึ้นบันไดมายังห้องเช่าซอมซ่อของเขา คิ้วบางขมวดเข้าหากันแน่น มีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้น หรือผู้ชายคนนั้นจะกลับมา.... ไวเท่าความคิด ขาเรียวย่างก้าวไปยังหน้าประตูด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เสียงหอบหายใจพร้อมเสียงสะอื้นดังลอดมาจากด้านใน สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะค่อยๆดันประตูเข้าไปช้าๆ

  

          ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำเอาใจกระตุกวูบ น้ำใสเอ่อคลอเต็มดวงตาเล็ก มือกร้านแดดของแม่ปัดป่ายไปทั่วอากาศในขณะที่ใครอีกคนกำลังไสกายเข้าหาอย่างรุนแรง กายบางถูกแต่งแต้มไปด้วยโลหิตสีชาด กลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ มือเรียวกำเข้าหากันแน่นจนขึ้นข้อขาว เนื้อตัวสั่นเทิ้มเพราะความโกรธ เส้นเลือดที่ลำคอปูดโปนจนน่ากลัว ภาพวันคืนที่แสนทรมานเก่าๆไหลย้อนเข้ามาในหัวทีละฉาก แต่ก่อนที่จะได้ตัดสินใจว่าควรจะทำอะไรใบหน้าของคนเป็นพ่อก็เงยขึ้นมาสบตากัน

  

          เป็นอีกครั้งที่รอยยิ้มร้ายนั่นถูกกดลงที่มุมปาก โลหะเย็นเฉียบสีวาววับชูขึ้นมากลางอากาศ แสงตกกระทบจากด้านนอกสะท้อนเข้าตาจนรู้สึกแสบไปหมด หัวใจที่เคยเต้นระรัวกลับค่อยๆเต้นเนิบนาบช้าลงทว่ากลับหนักหน่วงจนรู้สึกปวดร้าวไปทั่วทั้งอก เหมือนมีก้อนแข็งๆบางอย่างตีตื้นขึ้นมาบนลำคอ อยากจะตะโกนออกมาดังๆแต่กลับรู้สึกจุกจนพูดอะไรไม่ออก พยายามอย่างมากที่จะยกขาขึ้นก้าวเดินไปด้านหน้า.... แต่มันก็สายไป

  

“ม-”

  

          เสียงเล็กถูกกลืนลงลำคอเมื่อร่างกายมาหยุดอยู่หน้าบุคคลที่เคารพรัก เรี่ยวแรงที่มีหายไปจนหมดสิ้นไม่เหลือแม้แต่สุ่มเสียงที่อยากจะเปล่งออกมา ภาพโลหะสีเงินที่ค่อยๆทาบทับและถูกกดลงบนลำคอขาวของมารดาดำเนินขึ้นอย่างช้าๆพร้อมกับเสียงหัวเราะที่น่ารังเกียจ คมมีดถูกเฉือนลงบนเนื้อเนียนของแม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ของเหลวสีแดงขุ่นไหลทะลักออกมามากมายจนน่ากลัว.... ใบหน้าสีซีดมีเหงื่อเม็ดใหญ่ผุดเต็มไปหมด ดวงตาเรียวจ้องมองมายังลูกชายอันเป็นที่รักพร้อมกับปากที่อ้าขยับเป็นคำว่ารัก แต่กลับไม่มีเรี่ยวแรงมากพอที่จะเปล่งเป็นเสียงออกมา ไม่มีแม้กระทั่งเสียงกรีดร้องขอชีวิต

  

          และอกเล็กก็หยุดกระเพื่อมลงในที่สุด ดวงตาฉ่ำน้ำของคนเป็นแม่ไม่ได้ปิดลงทว่ากลับเบิกกว้างอย่างน่าหวาดกลัว ตาเล็กมองสำรวจเรือนร่างที่เต็มไปด้วยคราบเลือดของแม่ซึ่งกำลังสั่นคลอนไปตามแรงถาโถมจากพ่อของเขา

 

           เลวเกินไป.... คือคำเดียวที่ผุดเข้ามาในสมอง

  

          ไม่นานเสียงครางทุ้มก็ดังเข้ามาในโสตประสาท ซึงฮุนสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีมือหยาบแตะลงบนคางมนของเขา พ่อ.... ลุกขึ้นมานั่งข้างกายตั้งแต่ตอนไหนเขาก็ไม่สามารถจะตอบได้ ความเกลียดชังที่พยายามกดลงให้ลึกที่สุดของใจค่อยๆตีตื้นขึ้นมาจนรู้สึกเวียนหัว รอยยิ้มน่าสยดสยองนั่นถูกจุดขึ้นบนใบหน้าน่ารังเกียจของคนตรงหน้าก่อนคำว่าร้ายจะดังลอดออกจากปากสีคล้ำนั่น

  

“แม่มึงนี่อ่อนแอจังเลยนะ.... แต่จะว่ามึงนี่หน้าสวยเหมือนแม่โง่ๆของมึงเลย”

 

           ลมอุ่นที่มาพร้อมกลิ่นเหม็นสาบถูกเป่าลงบนลำคอเนียน มือเล็กกำเข้าหากันแน่นจนรู้สึกปวดไปหมด ขมกรามเข้าหากันอย่างหาที่ระบายความอึดอัด เนื้อตัวสั่นเทิ้มพยายามข่มความเกรี้ยวกราดในจิตใจที่กำลังจะปะทุ ความกลัวและความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีกันยุ่งเหยิงภายในหัวของเด็กคนหนึ่งจนในที่สุดทุกอย่างที่สะสมมาตั้งแต่เล็กก็พยายามมองหาหนทางที่จะระบายออก ซึงฮุนสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนที่แววตาซึ่งเอ่อร้นไปด้วยน้ำอุ่นจะเหลือเพียงความว่างเปล่าไร้ซึ่งประกายความสดใส เขาปล่อยให้คนเป็นพ่อสูดดมเรือนร่างขาวสะอาดอย่างที่ต้องการ ปล่อยให้ขบกัดทิ้งร่องรอยไว้บนเนื้อนวลตามที่อีกคนอยากจะทำ

  

          ปล่อยให้เหยื่อตายใจ.... สบเข้ากับจังหวะที่อีกคนเผลอไผลไปกับเนื้อเนียน มือเล็กที่กำมีดพกเอาไว้แน่นก็ง้างขึ้นจนสุดแขนก่อนจะกดลงบนคอแกร่งของคนพ่อจนมิดด้าม มือกร้านกำเข้าที่มือเล็ก ดวงตาแข็งกร้าวเบิกกว้างพลางจ้องใบหน้าของลูกชายนิ่ง

 

 “ม-มึง.... ฮ- ฮึก”

  

          เด็กชายส่งยิ้มกว้างให้กับชายตรงหน้า มือขาวสะบัดมือหนานั่นพร้อมกับดึงมีดด้ามเล็กออกจากลำคอพ่อแล้วกดปาดย้ำลงไปเป็นทางยาวจนหลอดลมขาดออกจากกัน ของเหลวอุ่นไหลออกมาเป็นสายอย่างห้ามไม่อยู่ บ้างกระเด็นเปรอะเปื้อนไปบนใบหน้าขาวใส เสียงหัวเราะคิกคักถูกเปล่งออกมาจากลำคอเล็ก ภาพริมฝีปากคล้ำของพ่ออ้ากว้างเหมือนพยายามจะสื่อสารฉายชัดอยู่ในแววตา

 

 “อยากอ้าปากเหรอครับ”

 

           ถามจบก็ฉีกยิ้มกว้างอีกครั้งก่อนจะใช้มีดในมือสอดเข้าไปในโพรงปากของพ่อตัวเอง มือหนึ่งจับใบหน้าของพ่อเอาไว้มั่น ส่วนอีกมือก็ดึงด้ามมีดวาดไปด้านข้างจนสองข้างแก้มของชายสูงวัยฉีกขาดออกจากกันช้าๆ เสียงคมมีดเสียดสีกับเนื้อหนังอุ่นๆตรงหน้าทำให้เด็กน้อยรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก รู้สึกเหมือนมีเครื่องดนตรีมากำลังบรรเลงเพลงโปรดให้ฟังอยู่ใกล้ๆ ใบหน้าบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวดที่ได้รับนั่นตราตรึงอยู่ในดวงตาเรียวเล็กแต่กลับไม่สามารถทำให้เด็กชายที่อายุเพียงสิบปีต้นๆหยุดการกระทำที่โหดร้ายลงได้ มือเล็กยังคงกดคมมีดลงบนร่างอุ่นของบิดาพร้อมกับหัวเราะอย่างหนักดั่งคนที่ไม่สามารถควบคุมสติได้

 

           หมดแล้ว.... ไม่เหลือแล้วซึ่งครอบครัว

 

           ไม่รู้ว่ามือทั้งสองข้างที่ใช้ชำแหละกายหยาบตรงหน้าหยุดลงตอนไหน ไม่สามารถให้คำตอบได้ว่าน้ำตามากมายเหือดแห้งไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เสียงเล็กหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจได้เงียบหายไปนานแล้ว ร่างเล็กทำเพียงนั่งมองเงาดำของตัวเองที่ทอดยาวไปทาบทับเนื้อตัวเย็นๆซึ่งเต็มไปด้วยคราบเลือดของแม่ผู้เป็นที่รัก

  

          ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าทิ้งเหลือไว้เพียงห้องเช่ามืดๆแสนเหม็นอับกับแสงสลัวจากหลอดไฟหน้าห้อง

 

          เด็กชายคลานเข้าไปหาร่างไร้วิญญาณของแม่ โอบกอดร่างเย็นเฉียบเอาไว้แน่น เจ็บไปหมดทั้งอกทว่าน้ำตากลับไม่ไหลออกมา นัยน์ตาเล็กมืดสนิทอย่างที่ไม่เคยเป็น ต่อให้เคยถูกคนเป็นพ่อทำร้ายหนักขนาดไหนก็ไม่เคยรู้สึกรังเกียจได้เท่าครั้งนี้มาก่อน.... อย่างน้อยเขาก็คือผู้ให้ชีวิต แต่ครั้งนี้มันมากเกินไป มากเกินจะรับไหว

  

          สมองส่วนลึกสั่งการให้ปิดกั้นซึ่งทุกความรู้สึกที่มี หลงเหลือไว้เพียงความอบอุ่นที่เคยได้รับจากร่างบอบบางของคนในอ้อมกอด

 

           ร่างเล็กลุกขึ้นยืนมองเหยียดไปยังอีกร่างข้างกาย เท้าเล็กๆเขี่ยให้คนตายขยับห่างออกไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย แรงกระแทกทำให้แผลเหวอะหวะยังคงมีเลือดไหลออกมาแต่เด็กน้อยก็ไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านั้น จมูกชินชากับกลิ่นคาวที่อบอวลอยู่ภายในห้องแคบ

 

           กายเล็กถูกชำระล้างคราบสกปรกออกจนกลับมาเนียนใสดังเดิม กางเกงขายาวตัวโปรดที่แม่เป็นคนซื้อให้ถูกหยิบขึ้นสวมใส่ก่อนที่เสื้อยืดสีขาวสะอาดตัวโคร่งจะถูกสวมทับลงมา ซึงฮุนเทกระเป๋าเงินขาดๆในตู้ลงบนฝ่ามือ ธนบัตรห้าพันวอนไม่กี่ใบถูกเก็บเข้ากระเป๋ากางเกง เขายืนมองร่างคนแม่แล้วกดจูบลงบนหน้าผากมนเป็นครั้งสุดท้าย

 

           บุหรี่ที่แอบแม่ซื้อถูกยกขึ้นจรดริมฝีปากบางช้าๆ ซิปโป้สีเงาวาวซึ่งขโมยมาเมื่อหลายวันก่อนจากเพื่อนที่โรงเรียนถูกโยนลงสู่กองผ้ากลางเตียง ตาเรียวทอดมองเปลวไฟที่ค่อยๆลามไปรอบบริเวณก่อนจะก้าวออกจากห้องที่เคยใช้ซุกหัวนอน

  

          ลาก่อน.... โลกใบเก่าของอีซึงฮุน

 

 

          เด็กน้อยเดินเร่ร่อนไปตามทางเท้าโดยไม่หยุดพัก ดวงตาเหม่อลอยไร้จุดหมาย มีสมบัติติดกายเพียงแค่เงินไม่กี่หมื่นวอน มีดพกที่แม่ซื้อให้เขาไว้ป้องกันตัวกับสมาร์ทโฟนเครื่องเก่าของตัวเอง ความนึกคิดด้านดีกับเลวตบตีอยู่ภายในสมองของร่างเล็ก จ้องมองไปยังรายชื่อเดียวที่ถูกบันทึกไว้ในเครื่องอย่างคิดไม่ตก

 

           ที่พึ่งเดียวที่มี แม้จะเป็นบุคคลที่เขาไม่อยากเฉียดเข้าไปใกล้เลยแม้แต่น้อยก็ตาม

  

 

 

 

 

 

          ดวงตาเรียวเล็กไร้ประกายเหม่อมองไปยังตรอกแคบๆตรงหน้า กลิ่นเหม็นอบอวลของสิ่งปฏิกูลต่างๆลอยเข้าจมูกมาตามแรงลม มวนสีขาวกลิ่นผลไม้จากคนข้างกายยื่นมาจ่อริมฝีปากบางก่อนจะพยักพเยิดให้อีกคนรีบๆรับมันไป มือหนาตบบ่าคนอายุน้อยกว่าก่อนจะเดินกลับไปยังรถสีขาวซึ่งติดฟิล์มดำเอาไว้รอบคัน

  

          กลุ่มควันจางๆลอยออกจากริมฝีปาก มวนกระดาษที่เหลือเพียงแค่ก้นกรองถูกดีดลงพื้นโดยไม่สนใจจะขยี้ให้ส่วนที่ติดไฟดับสนิทเลยแม้แต่น้อย ขาเรียวก้าวเข้าไปในตรอกเล็กช้าๆ เดินผ่านซากขยะเน่าๆเสาไฟที่ไม่ได้ให้ซึ่งแสงสว่าง รวมทั้งคนที่กำลังยืนขับถ่ายหันหน้าเข้าหากำแพงโดยไม่ได้สนใจว่ามันจะพ่นสีคำด่าทอติดเอาไว้ด้วย ร่างบางหาได้สนใจสิ่งรอบกาย ดวงตาสีนิลทำเพียงทอดมองไปยังกลุ่มเป้าหมายที่ยืนรออยู่ด้านหน้า เพียงอีกไม่กี่ก้าวก็จะถึงจุดมุ่งหมาย ใบหน้าเรียบเฉยถูกสลัดออกไปจนไม่เหลือเคล้าโครงความเศร้าหมอง เผยเพียงรอยยิ้มกว้างที่แทบเห็นฟันขาวครบทุกซี่พร้อมกับโหนกแก้มกลมๆที่มักดันดวงตาให้วาดขึ้นเป็นเส้นโค้ง

 

           งานที่ทำหล่อหลอมให้เขาต้องสวมหน้ากากอีกใบ แม้ไม่มีอารมณ์จะเสวนากับคนตรงหน้าขนาดไหนก็หลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่ดี

  

          แสงไฟเพียงหนึ่งในตรอกแคบเผยให้เห็นรอยยิ้มร้ายๆของกลุ่มบุคคลตรงหน้า ร่างโปร่งทำเพียงแค่ยักคิ้วให้เป็นการทักทายก่อนที่มือขาวจะดึงบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกงเพียงนิดให้อีกฝ่ายเห็น ธนบัตรหมื่นวอนปึกใหญ่ถูกยื่นมาให้ เขารับมาก่อนจะบรรจงนับมันอย่างถี่ถ้วนแล้วยื่นสิ่งของในกระเป๋าให้อีกคนเมื่อพบว่าจำนวนเงินนั่นถูกต้องตามที่ตกลงไว้แต่แรก

 

 “โอกาสหน้าเชิญใช้บริการใหม่นะเฮีย”

 

           น้ำเสียงติดแหลมเอ่ยบอกก่อนจะค้อมหัวเตรียมเดินจากไปถ้าหากไม่ถูกรั้งไว้เสียก่อน

  

“ล็อตหน้าแถมน้องซึงฮุนคนงามให้เฮียซักคืนมั้ยล่ะ”

  

          สิ้นเสียงทุ้มก็เกิดเสียงหัวเราะดังลั่นตรอกแคบๆ เจ้าของชื่อทำเพียงแค่นยิ้มก่อนจะยกนิ้วกลางชูให้หยอกล้อกับอีกคนอย่างเป็นปกติก่อนจะก้าวออกมายังยานพาหนะที่จอดรออยู่ ขายาวก้าวขึ้นรถด้วยสีหน้าเรียบเฉย เงินที่ได้มาถูกใส่ลงในซองสีน้ำตาลที่เตรียมเอาไว้แล้วโยนไปรวมกับซองอื่นๆบนเบาะหลังอย่างไม่ใส่ใจในมูลค่ามหาศาลของมัน ฝั่งคนขับเห็นท่าทางแบบนั้นก็หัวเราะออกมาเบาๆ เพราะเป็นคู่หูกันมากว่า 3 ปีจึงได้ดูออกว่าท่าทางที่ดูเหมือนจะเฉยชาเป็นปกตินั่นกำลังมีบางอย่างทำให้รู้สึกไม่ปกติอยู่ในใจ

 

 “ถูกมันจีบมาเป็นปีแล้วไม่รับรักหน่อยรึไง”

 

           ไม่มีเสียงตอบรับจากคนข้างๆมือบางยื่นไปเปิดวิทยุให้ดังคลอเบาๆ เสียงงึมงำของผู้จัดรายการทำให้ในรถไม่เงียบจนเกินไป รถคันหรูพุ่งทะยานไปด้านหน้าด้วยความเร็วคงที่โดยอีกคนไม่รู้เลยว่าตนกำลังจะถูกพาไปแห่งใด เปลือกตาคล้ำเพราะการอดหลับอดนอนหลายคืนติดต่อกันปิดลงช้าๆเพื่อคลายความเมื่อยล้า ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปเรื่อยๆอย่างไร้ที่สิ้นสุด ตั้งแต่มาขอความช่วยเหลือจากคนข้างๆเขาก็ไม่เคยไปเรียนอีกเลย ใบหน้าที่เคยสดใสเหลือไว้เพียงความว่างเปล่า ริมฝีปากเล็กจะยกยิ้มก็ต่อเมื่อเผชิญหน้ากับเหล่าลูกค้าเท่านั้น

 

           หลังจากเหตุการณ์เลวร้ายที่สุดในชีวิตนั่นซึงฮุนก็ลากสังขารของตัวเองมาหารุ่นพี่คนหนึ่งที่เขารู้อยู่เต็มอกว่าอีกคนไม่ใช่คนดี.... แต่เพราะไม่มีอีกแล้วใครที่จะยื่นมือมาช่วยเขาได้จึงต้องจำใจช่วยงานอีกคนอย่างเลี่ยงไม่ได้ งานสกปรกแต่ก็ต้องยอมรับว่ามันได้เงินดีและเลี้ยงปากท้องเขามาได้จนถึงทุกวันนี้ แม้จะต้องแลกมาด้วยการเสี่ยงอันตรายทุกรูปแบบก็ตาม

 

           ใครว่าเด็กส่งยาสามารถเป็นกันได้ง่ายๆ.... บ่อยครั้งที่ถูกสายตำรวจล่อซื้อแต่เขาก็หนีมาได้อย่างหวุดหวิด มีบ้างที่เกือบโดนลูกค้าเบี้ยวจนเกือบโดนนายจ้างฆ่าทิ้ง หรือแม้กระทั่งเกือบโดนลูกค้าข่มขืนซึงฮุนก็เคยเจอมาแล้ว.... คำพูดของแม่ที่พยายามสั่งสอนให้เป็นคนดีเหมือนเป็นเพียงลมอุ่นเป่าพัดและลอยหายไป สิ่งเดียวที่ยังพอทำได้ตอนนี้คงมีแค่การที่เขาขายแต่ไม่เสพ มีบ่อยครั้งเขาอยากจะทดลอง อยากรู้ว่าทำไมเหล่าลูกค้าจึงเอาเงินจำนวนมากมาแลกกับสิ่งของจำนวนไม่กี่กรัมนี้ ทว่าใบหน้าแสนอบอุ่นก็จะลอยเข้ามาในสมองให้หยุดความคิดนั่นเสมอ

  

          ความรู้สึกหนักอึ้งเหมือนโดนบางอย่างกดทับทำให้ตาเรียวเล็กค่อยๆเปิดขึ้นแล้วเบิกกว้างในเวลาต่อมา เสียงหอบหายใจแรงดังอยู่ข้างหูพร้อมกับมือหยาบของใครอีกคนที่สอดเข้ามาใต้เสื้อ มือเล็กพยายามดันอกของอีกคนให้ผละออกไปทว่าอีกฝ่ากลับโถมตัวลงมามากขึ้นจนยากที่จะขยับร่างกาย ลิ้นสากแลบเลียลงบนใบหูเล็กทำให้ซึงฮุนพยายามควบคุมสติของตัวเองให้มากขึ้น

  

“ยอมเป็นเมียกูซักทีเหอะ”

  

          ร่างบางนิ่งเฉยเพราะประโยคเมื่อครู่ของอีกคนไม่ได้ต้องการคำตอบจากเขา จมูกโด่งคลอเคลียอยู่บนลำคอพร้อมกับมืออีกข้างที่เลิกเสื้อตัวบางของซึงฮุนขึ้น คนตัวขาวพยายามเป็นอย่างมากในการควบคุมจังหวะการหายใจของตนไม่ได้เผลอไผลไปกับสัมผัสวาบวามที่ได้รับ ความเจ็บเพราะถูกขบเม้มตรงต้นคอขาวทำให้ความทรงจำที่พยายามปิดบังเอาไว้ฉายขึ้นมาอีกครั้ง

 

           ใบหน้าบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวดพร้อมทั้งดวงตาเบิกกว้างอย่างหน้าหวาดกลัวของมารดาเมื่อหลายปีก่อนลอยเด่นเข้ามาในสมอง รอยยิ้มร้ายบนมุมปากจากชายคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อยังคงตราตรึงติดอยู่ในห้วงความคิด ก่อนที่บางอย่างจะถูกสอดเข้ามาในร่างกายมือบางก็ง้างมีดพกเล่มเดิมปักลงบนขมับชื้นเหงื่อของคนด้านบนอย่างแรง คมมีดทะลุดวงตาข้างเดียวกันออกมาพร้อมกับเลือดจำนวนมากที่แย่งกันไหลทะลัก

 

           เสียงร้องโหยหวนไม่ได้ทำให้คนใต้ร่างตกใจแม้แต่น้อย ร่างบางหัวเราะคิกคักออกมาอย่างชอบใจกับภาพดิ้นทุรนทุรายของคนตรงหน้า ประตูรถถูกเปิดออกก่อนที่คนด้านบนจะถูกผลักลงไปนอนกับพื้น ท่อนเหล็กยาวที่ซุกเอาไว้หลังรถถูกหยิบขึ้นมากระหน่ำแทงคนไร้ทางสู้จนในที่สุดร่างนั้นก็แน่นิ่งไปพร้อมกับลมหายใจที่หายไปอย่างไม่มีวันหวนคืน

 

           เสียงหัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนานเงียบลงไปแล้ว เหลือเพียงเสียงใบไม้ที่พริ้วไหวไปตามแรงลม รอบกายเงียบงันจนรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งร่าง เมื่อสติที่เตลิดไปไกลกลับเข้าสู่ที่ซึ่งควรจะอยู่อีกครั้งซึงฮุนถึงได้รู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป ตาเล็กทอดมองเรือนร่างที่ไม่เหลือเคล้าความเป็นคนนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นโดยไร้ซึ่งความรู้สึกผิดชอบชั่วดี

          ร่างไร้วิญญาณถูกอุ้มขึ้นนั่งบนรถฝั่งคนขับอย่างทุลักทุเล บุหรี่ในซองบนคอนโซลรถถูกเคาะออกมาจุดแล้ววางลงมุมเดิม ร่างบางสูดเอาควันนั่นเข้าปอดเฮือกใหญ่แล้วทิ้งส่วนที่เหลือลงบนร่างของคนที่นอนแน่นิ่ง ส่วนติดไฟยังคงเผาไหม้ช้าๆอยู่บนเสื้อยืดที่เปียกชุ่ม มือเรียวกวาดเอาซองน้ำตาลส่วนหนึ่งที่เบาะหลังลงในเป้ขนาดปานกลาง เสื้อคลุมสีดำโชกไปด้วยของเหลวสีขุ่นถูกถอดทิ้งไว้ในนั้น เป็นอีกครั้งที่เปลวเพลิงถูกจุดขึ้นโดยมือขาวคู่นี้

          ดวงตาเรียบนิ่งฉายชัดอยู่บนใบหน้า ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มเหมือนมีอะไรน่ายินดี ซึงฮุนค้อมหัวให้กับรถคันหรูซึ่งมีร่างของใครอีกคนติดอยู่ในนั้น แววตาสีดำสนิทมีประกายภาพการลุกไหม้ของยานพาหนะตรงหน้า กล่าวขอบคุณผู้มีพระคุณในใจก่อนที่เขาจะหันหลังแล้วเดินจากมา

          ไม่ถึงครึ่งปีต่อมาข่าวการตายของเอเยนต์ค้ายาก็เงียบหายไปอย่างกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ร่างสูงทำเพียงนั่งมองสมบัติชิ้นเดียวของแม่ด้วยสายตาเรียบนิ่งก่อนจะเก็บมันลงสู่กระเป๋ากางเกงอีกครั้ง เงินจำนวนหนึ่งที่หอบติดตัวมาเริ่มเหลือน้อยลงทุกที สัญชาตญาณการเอาตัวรอดสั่งการให้เขาต้องออกหางานทำอีกครั้ง

 

 

 

 

 

 

 

          บรรยากาศภายใต้แสงสีในยามราตรีซึ่งประดับประดาไปด้วยแสงไฟและเสียงดนตรีทำให้ผู้คนที่หลงใหลในความบันเทิงต่างพากันมารวมตัวอยู่ในสถานที่อโคจรแห่งนี้ บีทหนักๆดังไปทั่วบริเวณ น้ำสีอำพันรสชาติขมปร่าถูกส่งลงสู่ลำคอครั้งแล้วครั้งเล่า ดีกรีความแสบร้อนไม่อาจจะทำให้ลำคอขาวชะลอความเร็วในการยกขึ้นกระดกได้แม้แต่น้อย

  

         เคาท์เตอร์บาร์ตัวสูงถูกจับจองด้วยชายหนุ่มร่างโปร่ง ดวงตาเรียวกวาดไปทั่วเพื่อมองหาที่ระบายความใคร่ในค่ำคืนนี้ ผมสีดำสนิทซึ่งถูกเซ็ตให้ปรกลงมาปิดดวงตาข้างหนึ่งชวนให้รู้สึกรำคาญ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันทำให้เขาดูมีเสน่ห์

          มือหนายกขึ้นกระดิกเรียวนิ้วเรียกบาร์เทนเดอร์หนุ่มให้ชงเครื่องดื่มดีกรีแรงอีกรอบ สอดส่ายสายตามองหาคนที่ถูกใจอีกครั้งทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่า ก่อนที่ความหงุดหงิดจะทำให้หนุ่มเจ้าสำราญรู้สึกหัวเสียน้ำสีสวยก็ถูกเทลงบนแก้วใบใหม่พร้อมกับยื่นมาให้ตรงหน้า นัยน์ตาสุกใสชะงักงันมองมือเรียวขาวที่ดูบอบบางน่าทะนุถนอมตรงหน้าอย่างไม่วางตา ไล่สายตาขึ้นมามองเจ้าของนิ้วเรียวสวยแล้วก็ได้แต่แอบยิ้มอยู่ในใจ

          บาร์เทนเดอร์ตัวบางภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา สามารถดึงดูดสายตาเจ้าเล่ห์เอาไว้ได้โดยไม่ต้องออกแรงทำอะไรเลยแม้แต่น้อย ตาเรียวสีนิลที่เรียบนิ่งนั่นดึงดูดให้เขาไม่อาจละสายตาไปจากคนๆนี้ได้เลย มุมปากยกยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อพบเข้ากับเหยื่อชั้นดีของค่ำคืนนี้

          ส่งสายตาให้อีกคนอยู่นานทว่าฝ่ายนั้นกลับทำเพียงยิ้มให้เขาตามมารยาทแต่ไม่สานสัมพันธ์ใดๆ แทฮยอนรู้สึกหัวเสียเป็นอย่างมากเมื่อพบว่าหนุ่มน้อยที่เขาหมายตาออกไปกับใครอีกคนที่ไม่ใช่เขา

 

 

 

 

          สองกายนัวเนียนกันอยู่บนรถยนต์คันสวย ขายาวขยับก่ายขึ้นไปคร่อมอีกคนเอาไว้ก่อนที่เบาะฝั่งคนขับจะถูกปรับลงจนนอนราบ เสียงหอบหายใจถี่ดังขึ้นเรื่อยๆเมื่อถูกปลุกเร้าหนักขึ้น มือหนาปัดป่ายไปทั่วเรือนร่างเนียนนุ่มชวนสัมผัส ริมฝีปากผละออกจากกันเมื่อมองเห็นบางอย่างที่หน้าสนใจไม่แพ้ริมฝีปากหวานๆนั่น มือหนาปลดกระดุมเสื้อคนบนร่างออกจนหมดก่อนจะซุกหน้าลงไปบนอกเล็กสีอ่อน เพราะมัวแต่ลุ่มหลงไปกับกลิ่นหอมและเนื้อนุ่มละมุนของคนด้านบนจึงไม่ได้สังเกตเลยว่าปฏิกิริยาของอีกฝ่ายได้เปลี่ยนไปแล้ว

          มือเล็กวาดผ่านบ่ากว้าง ดวงตาเรียบนิ่งไม่ได้ฉายแววความรู้สึกใดๆออกมาทว่ามุมปากกลับกดลึกจนกลายเป็นรอยยิ้มประหลาดปรากฏขึ้นบนใบหน้าใส

          เป็นอีกครั้งที่มีดพกของแม่เปื้อนเลือด....

          เงินในกระเป๋าของเหยื่อถูกชักออกจนหมด ร่างบางถอดเสื้อและกางเกงเลอะคราบคาวลงบนเบาะหลัง หยิบเสื้อผ้าในเป้ของตนขึ้นมาสวมใส่ ปากบางคาบเอาบุหรี่กลิ่นหวานไว้ด้านในก่อนที่จะโยนเศษกระดาษติดไฟซึ่งหาได้จากบนรถลงไปบนลำตัวของศพ

“ขอบคุณที่ใช้บริการครับคุณลูกค้า”

          ค้อมหัวลงน้อยๆก่อนจะเดินกลับห้องไปด้วยสีหน้าเรียบเฉยดั่งเช่นทุกวันโดยไม่ได้รู้ตัวเลยว่าไม่ไกลจากที่เกิดเหตุนั่นมีรถอีกคันที่ซุ่มจอดดูเหตุการณ์ตั้งแต่ต้น

          มือหนาลดกล้องตัวเก่งลงก่อนจะมองแผ่นหลังบางที่เดินห่างออกไปด้วยความรู้สึกท้าทาย หัวใจเต้นระรัวกับเรื่องราวที่เพิ่งค้นพบ ดูเหมือนเป้าหมายของเขาในวันนี้จะมีอะไรน่าสนใจกว่าที่คิด ช่างภาพหนุ่มยกยิ้มอย่างพึงพอใจก้มมองภาพใบหน้าขาวในความมือที่เดินออกมาจากกองเพลิงแล้วรู้สึกดีใจจนเนื้อเต้น รอจนแน่ใจว่าถนนเปลี่ยวแห่งนี้ไร้ผู้คนจึงสตาร์ทรถแล้วขับกลับไปยังที่พัก

          อาภรณ์บนกายถูกเหวี่ยงไปคนละทิศละทางก่อนที่เจ้าของเรือนร่างจะถาโถมกายเข้าหาอีกร่างที่นอนเปลือยอยู่บนเตียงหลังใหญ่ เสียงครวญครางดังกังวานไปทั่วห้องนอนสีขาวเมื่ออารมณ์ที่คุกรุ่นมาตั้งแต่แรกถูกระบายออก เสียงหอบหายใจดังไปทั่วพร้อมกับเสียงกายหยาบกระทบกันรุนแรงก่อนที่น้ำสีขุ่นจะไหลเปรอะไปทั่วแล้วทุกอย่างก็กลับมาเงียบสงบดังเดิม

          ร่างโปร่งตื่นขึ้นมาในช่วงสายของวัน จัดการทำความสะอาดห้องนอนครั้งใหญ่เพื่อเอาไว้ต้อนรับบาร์เทนเดอร์ตัวขาวที่เขารู้สึกถูกอกถูกใจเป็นอย่างมาก ชุดเครื่องนอนที่เต็มไปด้วยคราบคาวถูกเปลี่ยนใหม่ยกชุด ห้องกว้างที่ถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สีขาวดูสะอาดตาเป็นระเบียบเรียบร้อยแตกต่างจากเมื่อสองคืนที่แล้วอย่างสิ้นเชิง

          หน้าจอแท็บเล็ตฉายภาพซากรถหรูพร้อมกับเจ้าของที่โดนไฟคลอกเสียชีวิตคาที่ ผู้ประกาศข่าวมีสีหน้าหดหู่ก่อนที่ภาพจะตัดมาที่ใบหน้าร่ำไห้ของผู้เป็นญาติ

“สนใจข่าวพวกนี้ด้วยเหรอวะแทฮยอน”

          เสียงรุ่นพี่ที่ทำงานด้วยกันเอ่ยทักเมื่อเห็นรุ่นน้องคนสนิทสนใจนั่งดูข่าวแทนที่จะเป็นเปิดดูเทรนด์เครื่องแต่งกายเหมือนเช่นทุกวัน เจ้าของชื่อทำเพียงหันมายักคิ้วให้ก่อนจะปิดแท็บเล็ตในมือแล้วหันไปให้ความสนใจกับภาพถ่ายที่ต้องส่งให้ลูกค้าอีกครั้ง

          เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทถูกเลือกขึ้นมาสวมใส่ในค่ำคืนนี้ แทฮยอนหมายตาร่างบอบบางของเด็กคนนั้นเอาไว้อีกครั้งและมั่นใจมากว่าคืนนี้อีกคนจะต้องยอมไปกับเขาโดยไม่มีทางอิดออด

          มือหนาชูภาพถ่ายที่อัพลงมือถือเอาไว้ให้กับบาร์เทนเดอร์หนุ่มซึ่งทำทีจะเดินจากไป ดวงตาเรียวเล็กเบิกกว้างเหมือนตกใจกับสิ่งที่เห็นเพียงไม่กี่วิก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม ซึงฮุนกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะยกศอกขึ้นวางบนขอบเคาท์เตอร์บาร์แล้วแนบคางมนลงไปส่งยิ้มยียวนให้กับเจ้าของภาพถ่ายใบหน้าของเขาที่มีฉากหลังเป็นกองเพลิงนั่น

“คุณต้องการอะไรเหรอครับ”

          ประโยคที่หลุดมาจากริมฝีปากสีชมพูอ่อนนั่นเป็นที่น่าพึงพอใจมากสำหรับคนฟัง แทฮยอนทำเพียงแค่เหยียดยิ้ม เอ่ยบอกเหยื่อชั้นดีของเขาว่าเจอกันหลังเลิกงานแล้วสั่งเครื่องดื่มเพิ่มโดยไม่เข้าไปวอแวอะไรอีก ทำตัวเป็นหนุ่มที่หลงใหลไปกับแสงสีดั่งเช่นทุกวันตามเดิม แม้จะอดตื่นเต้นไม่ได้กับความสนุกที่จะได้พบเจอในค่ำคืนนี้

          ร่างบอบบางเบียดเข้าหากายแกร่งของคนขับอย่างออดอ้อน มือเล็กซุกซนขยับปัดป่ายไปทั่วร่างกำยำใต้เนื้อผ้าเชิ้ตลื่นมือ กระดุมเสื้อสามเม็ดบนถูกปลดออกไปตั้งแต่ครึ่งแรกของระยะทางจากสถานบันเทิงมายังคอนโดนอกตัวเมืองของอีกคน ถนนร้างผู้คนเป็นสถานที่ชั้นดีสำหรับซึงฮุนในคืนนี้ เขาต้องรีบจัดการให้จบ

          ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่มีท่าทีจะเล่นด้วยเลยแม้แต่น้อย

          แขนเล็กรีบตวัดรั้งรอบคอของอีกคนเอาไว้แน่นเมื่อกายบางถูกอุ้มขึ้นอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว แทฮยอนพาซึงฮุนขึ้นมายังคอนโดชั้นสูงของตน เพราะอกที่แนบชิดเข้ากับกายอีกคนจึงทำให้คนในอ้อมกอดรู้ว่าอีกฝ่าย ใจเต้นแรงขนาดไหน ถ้าจะบอกว่าแทฮยอนใจเต้นแรงก็คงไม่ต่างกันกับซึงฮุนที่ตอนนี้ก้อนเนื้อนั่นก็เต้นระรัวเช่นกัน เพียงแต่คนหนึ่งใจเต้นเพราะความตื่นเต้นดีใจกับของเล่นใหม่ในมือ ส่วนอีกคนกลับใจเต้นเพราะความหวาดกลัว.... กลัวว่าการลงมือครั้งนี้จะมีคนเห็นเหตุการณ์ขึ้นมา

          สองกายขาวเบียดกันอยู่บนเตียงนุ่ม เนื้อเนียนที่เสียดสีกันไปมาช่วยเพิ่มอุณหภูมิของร่างกายให้ร้อนขึ้นไปอีก เสียงครางทุ้มพึงพอใจกับสัมผัสที่ได้รับดังลอดมาเป็นระยะ ริมฝีปากหยักกดจูบและทิ้งร่องรอยไปทั่วกายหอมหวานของร่างบอบบางตรงหน้า แทรกกายลงไปที่กลางลำตัวของคนใต้ร่างจับขายาวอ้าออกกว้างก่อนจะก้มลงไปใช้ริมฝีปากสัมผัสเข้ากับจุดอ่อนไหวของอีกคนที่กำลังชูชันขึ้นสู้

“อ- อื้อ”

          เสียงครางหวานทำให้แทฮยอนพึงพอใจ เร่งจังหวะการโอบรัดของกลีบปากให้เร็วขึ้นอีกนิด

          รอยยิ้มเย็นๆวาดขึ้นบนใบหน้าขาวของคนด้านล่าง แก้มกลมดันดวงตาขึ้นจนปิดสนิท คมมีดที่ซ้อนอยู่ในฝักถูกสะบัดเผยให้เห็นเงาสะท้อนจากแสงไฟ มือเรียวกำด้ามโลหะในมือเอาไว้แน่นก่อนที่จะวาดมันลงยังเป้าหมายตรงหน้า....

.

.

.

.

          เปลือกตาสีน้ำนมกระพริบถี่เพื่อปรับให้รับเข้ากับแสงสว่างจ้าภายในห้องสี่เหลี่ยมสีขาวสะอาดตา ร่างกายรู้สึกหนักอึ้งและปวดร้าวไปทั่วทั้งตัวอย่างไม่เคยเป็น ใบหน้าขาวขึ้นสีระรื่อเพราะพิษไข้มีเหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นมาให้เห็นประปราย มือขาวยกขึ้นกุมขมับก่อนจะพบว่าข้อมืออันแสนหนักอึ้งถูกพันธนาการด้วยโลหะเย็นเฉียบ

          โซ่เส้นใหญ่พันรอบข้อมือเล็กเอาไว้แน่น ด้านหนึ่งตรึงเข้ากับขาเตียง เขาออกแรงกระตุกสิ่งนั้นจนรู้สึกปวดไปหมดทว่ามันกลับไม่มีท่าทีว่าจะหลุดออกเลยแม้แต่น้อย

"ตื่นแล้วเหรอครับเด็กดี"

          เจ้าของห้องที่เปลือยท่อนบนเดินเข้ามาหาคนบนเตียง ดวงตาเรียวทอประกายสดใสนั่นจ้องมองมายังอีกคนที่มีสีหน้าเรียบเฉย ทรุดกายลงนั่งข้างๆก่อนจะยกมือขึ้นลูบกลุ่มผมนิ่ม.... แต่อีกคนกลับเบี่ยงตัวหลบ รอยยิ้มเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคนอายุมากกว่า มือหนาจับคางเล็กให้หันมาสบตากันอีกครั้ง

          แลบลิ้นเลียริมฝีปากของตนก่อนจะส่งมืออีกข้างลงไปใต้ผ้านวมผืนหนา หยอกเย้ากับแกนกายเล็กของอีกคนจนใบหน้าเล็กเห่อร้อนพร้อมกับบิดเบี้ยวเพราะความวาบวามที่ได้รับ

“ต้องเอาน้ำเมื่อคืนออกก่อนนะ เดี๋ยวจะเป็นไข้”

          แทฮยอนเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงก่อนจะพลิกกายเล็กให้นอนคว่ำ นิ้วกร้านควานเข้าไปในช่องทางเล็กที่มีคราบเลือดเกรอะกรัง พยายามเอาน้ำคาวขุ่นของตนออกมาให้ได้มากที่สุดแต่เพราะแรงตอดรัดของช่องทางนั่นทำให้บางอย่างตื่นตัวขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ

          เขาโถมกายเข้าหาคนใต้ร่างก่อนจะเลียเข้าที่ต้นคอที่เต็มไปด้วยร่องรอยสีช้ำนั่น ซึงฮุนขนลุกสู่กับสัมผัสที่อีกฝ่ายยัดเหยียดให้ ในใจก็ได้แต่กรีดร้องว่าเหตุใดชีวิตเขาจึงต้องมาเจอแต่คนเลวๆแบบนี้ด้วย หากตายตามแม่ไปตั้งแต่วันนั้นคงไม่พบเจอกับความสกปรกมาจนถึงทุกวันนี้ น้ำตาที่เหือดแห้งไปนานไหลลงอาบแก้มจนคนด้านบนที่กำลังซุกไซร้อยู่กับซอกคอหอมสัมผัสได้

“แค่นี้ก็ร้องไห้แล้วเหรอครับ.... งั้นคืนนี้พี่จะปล่อยให้เราได้ทำใจก่อนเนอะ”

          ว่าจบคนบนร่างก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปยังตู้หลังใหญ่มุมห้อง กลิ่นคาวแสบจมูกอบอวลไปทั่วห้องเมื่อบานประตูตู้นั่นถูกเปิดออก เสียงอะไรบางอย่างขูดลงกับพื้นทำให้ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงหันไปมองหาที่มาของเสียง ภาพตรงหน้าทำเอาต้องรีบเบือนหน้าหนี เก้าอี้ไม้ซึ่งอาบไปด้วยเลือดถูกลากมาไว้ข้างเตียงที่เขานอนอยู่

          กางเกงเนื้อดีที่สวมใส่อยู่ถูกเกี่ยวลงไปอยู่ที่พื้นก่อนที่เจ้าของมันจะก้าวไปยืนอยู่หน้าเก้าอี้ตัวนั้น

          เก้าอี้ตัวที่มีเรือนร่างของใครอีกคนอยู่บนนั้น ศีรษะกลมไร้เส้นผมมีรอยแตกร้าวขนาดใหญ่พร้อมกับเลือดที่แห้งกรัง ริมฝีปากสีสดถูกบางอย่างที่เขาไม่แน่ใจว่าเป็นลวดหรือด้ายมัดปากบนและล่างติดไว้ด้วยกันจนไม่สามารถขยับได้ ดวงตาแดงก่ำมีเลือดไหลออกมาอย่างน่าสยดสยอง อีกทั้งร่องรอยของมีคมที่บาดลึกจนไม่สามารถมองออกได้ว่าเจ้าของร่างนั่นหน้าตาเป็นเช่นไร

          รอบกายบางถูกพันเอาไว้ด้วยลวดหนามยึดติดไว้กับเก้าอี้... หากขยับเพียงนิดก็จะเสียดสีจนมีของเหลวกลิ่นคาวไหลออกมา

          ขาเล็กที่เต็มไปด้วยร่องรอยการถูกกระทำถูกยกชันขึ้นก่อนที่เจ้าของห้องจะแทรกกายลงไปนั่งบนเก้าอี้ตัวเดียวกัน แกนกายขยายใหญ่ถูกสอดเข้าไปทีเดียวจนมิดก่อนจะถาโถมใส่ไม่ยั้งโดยไม่สนใจเลยว่ากลิ่นคาวเลือดนั่นจะรุนแรงขนาดไหน จะมีเลือดอีกมากมายเท่าไหร่ที่ต้องไหลออกมา

“ชั้นจะถนอมนายนะซึงฮุน.... อื้มมม อ่า”

          มือหนาเอื้อมไปลูบใบหน้าที่แสดงท่าทีรังเกียจนั่นก่อนจะครางอย่างสุขสมกับกิจกรรมที่ตนกำลังทำอยู่ เสียงร้องอื้ออึงภายในลำคอเพราะความเจ็บปวดดังคลอไปกับเสียงขาเก้าอี้ที่เสียดสีกับพื้นกระเบื้องดังเข้ามาในหูอย่างไม่ขาดสาย ซึงฮุนหลับตาแน่นได้แต่สวดภาวนาให้เรื่องบ้าๆเหล่านี้จบลงโดยเร็ว

          ใครก็ได้ฆ่าผมที....

 

 

 Be Hunter/END.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Talk: สารภาพก่อนว่าหลุดพล็อตไปไกลมาก 555555555

เรื่องนี้ได้พล็อตคร่าวๆมาจากซีรีย์สืบสวนเรื่องหนึ่งที่พ่อของเราบังเอิญเปิดผ่านไปเจอ

จำได้คร่าวๆว่าเป็นการฆาตกรรมต่อเนื่อง ฆาตกรเป็นหญิงสาวล่อลวงชายหนุ่มซึ่งสนใจตนไปฆ่า

โดยการแทงของแหลมลงที่ไหนซักอย่างบนตัว(น่าจะตรงต้นคอ)เหยื่อ เกินเป็นรูวงกลมลึก

คนแรกจำไม่ได้ว่าโดนอะไรคนที่สองโดนที่แซะน้ำแข็งแทง ส่วนคนสุดท้ายโดนรองเท้าส้นเข็มแทง

และเราจำชื่อเรื่องไม่ได้ จำได้เท่านี้จริงๆ ซอรี่มากค่ะ กราบบบบบบบ -/\-

ขอบคุณพี่ PM ของ Project 2H สำหรับการโปรโมท การทำคำโปรยต่างๆ

และคำชวนที่เรารีบเสนอตัวเข้าร่วม 5555555

ขอบคุณโจทย์ท้าทายในปีนี้

สุดท้ายขอบคุณคนอ่านทุกคนค่ะ ♥